ลู่เฉินจนปัญญา ได้แต่เดินตามแรงดึงของเธอออกไป
“ฉันไม่เป็นไรหรอก เธออยู่บ้านไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น รอฉันกลับมาทำให้กินก็พอ”
“อื้ม ๆ”
“หิวก็หยิบขนมปังกินรองท้องไปก่อน เดี๋ยวกลับมาทำของอร่อยให้กิน”
“อื้ม ๆ ๆ”
“ตรงทางหนีไฟ ถ้ามีใครมาเคาะประตูก็ห้ามเปิดเด็ดขาด แล้วก็อย่าคุยกับพวกเขาด้วย”
“รู้แล้วน่า พี่แค่ออกไปเดี๋ยวเดียว ไม่ได้ไปแล้วไม่กลับสักหน่อย รีบไปเถอะ”
ลู่เฉินหันกลับมาบีบแก้มเธอเบา ๆ “รำคาญพี่แล้วหรือไง?”
“เปล่าสักหน่อย!” ลู่โยวเบิกตากว้าง แสดงความจริงใจเต็มที่ ทว่าสายตาที่ล่อกแล่กกลับไม่เกี่ยวข้องกับความจริงใจสักนิด
ลู่เฉินหลุดหัวเราะ “ยัยตัวแสบ พี่ไปแล้วนะ”
เขาไม่รอช้าอีก โบกมือให้ลู่โยวแล้วเปิดประตูออกไป
ลู่โยวไม่ได้ออกไปส่ง พอปิดประตูก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนทรุดนั่งลงกับพื้น
“โกหกพี่ชายตัวเองนี่ลำบากจริง ๆ”
มุมปากของระบบยกขึ้นจนกดไม่ลง เมื่อครู่มันเพิ่งเรียนรู้คำใหม่มา คู่นี้ชวนให้จิ้นจริง ๆ
【โฮสต์ รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ พวกเราก็ต้องไปแล้ว】
“อื้ม ได้” ลู่โยวลุกขึ้นค้นตู้เสื้อผ้า
ชุดกีฬา รองเท้ากีฬา เหมาะกับการออกไปข้างนอก แถมยังไม่หนาวด้วย
จู่ ๆ เธอก็นึกอะไรขึ้นมาได้
“ถ้าออกไปข้างนอก ฉันจะเจอซอมบี้ไหม?”
【วางใจเถอะโฮสต์ ตอนนี้ซอมบี้ถูกควบคุมไว้ชั่วคราวแล้ว การติดเชื้อซอมบี้ครั้งใหญ่กับการตื่นพลังพิเศษระลอกที่สองจะเกิดขึ้นหลังฝนหยุด ต่อให้ตอนนี้มี ฉันก็ช่วยหลบให้ได้】
“งั้นก็ดี” ลู่โยวอ้อยอิ่งอยู่ครู่หนึ่ง
ได้ยินเสียงประตูด้านนอกเปิดแล้วปิด เธอจึงค่อย ๆ เปลี่ยนเสื้อผ้า รวบผมเป็นมวยกลม
“นายดูภาพจากกล้องวงจรปิดได้ ช่วยจับตาดูทางพี่ฉันหน่อยนะ”
【ได้ บอกแล้วไงว่าโชคชะตาของพี่เธอไม่ต่ำ ไม่ต้องกังวลมาก】
“ยังไงก็ช่วยดูให้หน่อยนะ พวกเขาออกไปแล้วหรือยัง?”
【อื้ม ขับรถออกจากหมู่บ้านไปแล้ว ข้างนอกฝนตกหนัก พวกเขาขับช้า แล้วก็ไปคนละทางกับเรา ออกไปก็ไม่เจอกันหรอก รีบไปกันเถอะ】
“รู้แล้วน่า” ลู่โยวสวมเสื้อกันฝนแล้วออกจากบ้าน
ตลาดค้าส่งอยู่ไม่ใกล้นัก เดินไปคงไม่ไหว ยังดีที่เธอมีสกู๊ตเตอร์คู่ใจ
ข้างนอกฝนตกหนักจริง ๆ ราวกับฟ้ารั่ว หยดฝนกระแทกร่างจนเจ็บ
เธอกางโล่ขึ้นบาง ๆ อย่างยากลำบาก ในที่สุดก็รู้สึกดีขึ้นมาหน่อย
ระบบกลับเข้าไปอยู่ในหัวของเธอ คอยบอกทาง
ข้างนอกมีคนอยู่ไม่มาก ฝนตกหนักขนาดนี้ ทุกคนคงอยากรอให้ซาลงก่อนแล้วค่อยออกมา
ถ้าพรุ่งนี้ฝนยังไม่หยุด คาดว่าคนพวกนี้คงไม่รอแล้ว
ลู่โยวกลัวว่าลู่เฉินจะกลับมาเร็วเกินไป จึงเปิดภาพฉายจากระบบดูโดยตรง จะได้ไม่ถูกฝนบังสายตาจนเสียเวลา
ตลาดค้าส่งแบบครบวงจรแห่งนี้มีพื้นที่กว้างขวางและมีสินค้าให้เลือกครบครัน
ตอนนี้ร้านกว่าครึ่งปิดไปแล้ว ลู่โยวจอดสกู๊ตเตอร์ไว้ แล้วมายืนงงอยู่หน้าร้านขายเมล็ดพันธุ์ที่อยู่ริมสุด
“ฉันจะเข้าไปยังไง?”
【มีฉันอยู่ทั้งคน】
ประตูม้วนควบคุมด้วยระบบอิเล็กทรอนิกส์ ระบบเชื่อมต่อสัญญาณ ไม่นานประตูก็ม้วนเปิดขึ้น
【ฉันปิดกล้องวงจรปิดให้หมดแล้ว พายุฝนจะท่วมชั้นหนึ่งโดยตรง เมล็ดพันธุ์ไม่มีประโยชน์กับคนอื่น เธอเก็บให้เกลี้ยง】
“ได้เลย” ลู่โยววิ่งเข้าไป
ร้านขายเมล็ดพันธุ์นี้มีเมล็ดพันธุ์ครบครัน ทั้งธัญพืช ผัก ผลไม้ ดอกไม้และพืชพรรณ มีทุกอย่าง
เธอไม่สนใจว่าเป็นอะไร กวาดเก็บทั้งชั้นวาง
สิ่งของที่มองเห็นได้ภายในระยะ 10 เมตร เธอเก็บพร้อมกันได้เป็นจำนวนมาก ความเร็วไม่ช้าเลย
ระบบแบ่งสมาธิทำหลายอย่างพร้อมกัน นอกจากคอยชี้ทางให้เธอแล้ว ยังจัดการเพาะปลูกในพื้นที่ให้ พร้อมกับเฝ้าดูว่าจะมีใครสังเกตเห็นหรือไม่
ประตูม้วนถูกควบคุมให้ปิดลง ลู่โยวก็เก็บของต่อไปด้านหลัง
ทั้งเมล็ดพันธุ์และต้นกล้า อาหารกับเครื่องดื่ม ร้านขายของเบ็ดเตล็ดและของใช้ประจำวัน เสื้อผ้าและสิ่งทอ อุปกรณ์ดิจิทัลและเครื่องใช้ไฟฟ้า เครื่องมือช่างกับอุปกรณ์นิรภัย เครื่องครัว อุปกรณ์กลางแจ้ง ผ้าและเครื่องหนัง ทุกอย่างหาได้ในตลาดค้าส่งครบวงจรแห่งนี้
เธอไล่เก็บไปทีละร้าน ร้านที่มีคนอยู่ก็ไม่เก็บ ส่วนของที่มีพอใช้และผลิตเองได้ชั่วคราวก็ไม่เก็บเช่นกัน ไม่นานคลังสินค้าก็สะสมของกองโต
ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากเก็บให้หมด แต่ไม่มีเวลาพอ
ตลาดค้าส่งใหญ่เกินไปจริง ๆ ต่อให้ข้ามร้านไปเก็บเป็นจุด ๆ เธอก็ยังใช้เวลามากกว่าสองชั่วโมง
เมื่อแน่ใจว่าไม่มีของจำเป็นตกหล่น ระบบก็เชื่อมต่อภาพจากกล้องวงจรปิดฝั่งลู่เฉิน พบว่าพวกเขายังไม่มีทีท่าว่าจะกลับ
【พวกเราไปเก็บน้ำมันเบนซินกันเถอะ ก่อนหน้านี้มีซอมบี้โผล่แถวปั๊มน้ำมัน ตอนนี้ไม่มีคนอยู่】
“ได้ ไปกัน!” ลู่โยวตื่นเต้นสุด ๆ รู้สึกมีแรงเต็มตัว
เธอไม่ได้ขาดเงิน ของพวกนี้อยากซื้อก็ซื้อไหว แต่ความสะใจตอนใช้มิติกวาดเก็บของนั้นเป็นประสบการณ์ครั้งแรกของเธอ
ก่อนความตื่นเต้นแปลกใหม่จะจางหายไป เธอคงยังไม่เบื่อแน่
ปั๊มน้ำมันอยู่ไม่ไกล อ้อมไปหน่อยก็ถึงแล้ว
ลู่โยวย่อตัวลงข้างหัวจ่ายน้ำมัน พลางลูบคาง
“จะเก็บยังไง? สูบใส่ถังทีละถังเหรอ? ต้องสูบถึงเมื่อไหร่กัน ฉันก็ไม่มีถังมากพอด้วย”
【ไม่ต้อง ของเหลวพอเข้าไปในคลังจะถูกห่อด้วยฟิล์มฟองอากาศอัตโนมัติ เอามือแตะพื้น เดี๋ยวฉันฉายภาพให้แล้วเก็บเข้าไป】
“นายมีความสามารถแบบนี้ด้วยเหรอ? เก่งจัง!” ลู่โยววางมือทั้งสองข้างลงบนพื้น
ไม่นานนัก เธอก็เห็นถังน้ำมันใต้ดินบนหน้าจอ แล้วขนย้ายมันเข้าไปในมิติผ่านหน้าจอ
น้ำมันทุก 10 ลิตรกลายเป็นฟองอากาศหนึ่งลูก ลอยอยู่เหนือคลังสินค้า ดูสวยดีเหมือนกัน
สูบออกไปได้ประมาณเจ็ดถึงแปดส่วน ระบบก็ทนไม่ไหวแล้ว
【ไม่ไหวแล้ว ฉันต้องเก็บพลังงานไว้เฝ้าดูพี่เธอด้วย แค่นี้ก็พอใช้ชั่วคราวแล้ว พวกเราไปตลาดสัตว์เลี้ยงกันเถอะ】
“ก็ได้” ลู่โยวชักมือกลับอย่างเสียดาย
พอน้ำท่วมที่นี่แล้ว น้ำมันจะยังใช้ได้หรือเปล่าก็ไม่แน่ ถ้าใช้ไม่ได้คงน่าเสียดายแย่
แต่ก็ช่วยไม่ได้ ลู่โยวดูทิศทางแล้วมุ่งหน้าไปตลาดสัตว์เลี้ยง
ตลาดสัตว์เลี้ยงไม่ใช่ลานกลางแจ้ง แต่เป็นถนนทั้งสายที่มีแต่ร้านขายสัตว์เลี้ยง ของที่ขายที่นี่ไม่ได้มีแค่สัตว์เลี้ยงน่ารัก ๆ เท่านั้น
คนสมัยนี้แปลกจริง ๆ อยากเลี้ยงทุกอย่าง
ลูกหมู ลูกแพะ ลูกไก่ ลูกเป็ด ผึ้ง ผีเสื้อ หนอนไหม และอื่น ๆ มีแต่สิ่งที่นึกไม่ถึง ไม่มีสิ่งที่หาไม่ได้ที่นี่
แถมบางตัวก็ไม่ใช่พันธุ์ที่เลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงโดยเฉพาะ เป็นสัตว์ที่ปกติซื้อในตลาดมาทำอาหาร แค่ยังเล็กอยู่ก็ถูกจับมาขายเป็นสัตว์เลี้ยงได้แล้ว
คลังเก็บสิ่งมีชีวิตที่ยังมีชีวิตไม่ได้ แต่สัตว์ในที่นี่รวมกันแล้วก็ไม่ได้มากมายอะไร ลู่โยวจึงเก็บพวกมันไปเสียเลย
หมู แพะ หนอนไหม ผึ้ง พวกที่กินได้หรือใช้ประโยชน์ได้ไม่ต้องพูดถึง เธอปล่อยให้เลี้ยงแบบปล่อยอิสระข้างนอก ส่วนสัตว์เลี้ยงน่ารัก ๆ อย่างแมวกับสุนัขก็ย้ายเข้าไปไว้ในคฤหาสน์กลางสวน
มิตินี้ดีมาก ดอกไม้ที่บานในฤดูหนาวก็ยังบานได้ในมิติที่มีอากาศอบอุ่นตลอดทั้งสี่ฤดู ส่วนสิ่งมีชีวิตที่อาศัยอยู่บนธารน้ำแข็งหรือในภูเขาไฟก็อยู่ในมิติได้เช่นกัน
มีระบบคอยควบคุมจำนวนการขยายพันธุ์ เธอไม่ต้องจัดการอะไรเลย
เมื่อเก็บร้านที่เก็บได้จนหมด มิติก็เริ่มดูเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาเสียที ความรู้สึกอิ่มเอมใจผุดขึ้นมาในอก
“ฉันอยากไปสวนสัตว์! อยากเก็บแพนด้า!”
【หึ ฝันไปเถอะ รู้ไหมว่าสวนสัตว์อยู่ไกลแค่ไหน? เลิกเพ้อได้แล้ว พี่เธอกำลังรีบกลับมา รีบกลับบ้านเถอะ】
“อ๋อ” ลู่โยวห่อเหี่ยวลงทันที
เธออยากได้แพนด้าจริง ๆ แพนด้าแดงก็ได้ ลูกเสือก็ยังดี ถ้าไม่ได้จริง ๆ ลิงจมูกเชิดสักตัวก็ยังได้
ในที่สุดก็เลี้ยงสัตว์ได้แล้วแท้ ๆ แต่กลับไปเก็บมาไม่ได้ น่าเสียดายจริง ๆ
ระหว่างหันกลับมา ท่ามกลางม่านฝนที่พร่าเลือน เธอก็จ้องไปยังร้านสองสามร้านตรงนั้นแล้วร้องขึ้นว่า “ทำไมฉันถึงลืมยาไปได้ ร้านพวกนั้นต้องเก็บด้วย!”
【แน่ใจนะ?】
“อื้ม นี่เป็นของจำเป็น ไม่เก็บไม่ได้”
【งั้นก็รีบหน่อย ถ้าช้าจนโดนพี่เธอตี ฉันไม่รับผิดชอบนะ】
“รู้แล้ว ๆ ฉันจะรีบ”
เธอไม่ได้พูดเกินจริง เข้าไปแล้วเห็นอะไรก็เก็บหมด จะใช้เวลาเยอะได้ยังไง
ระบบคำนวณดูแล้วว่ายังมีเวลาเหลือ จึงไม่ได้เร่งเธออีก
ร้านขายยามีทั้งหมดสามร้าน ไม่มีคนอยู่เลย เธอเก็บรวบทั้งร้าน รวมถึงเคาน์เตอร์ด้วย
คราวนี้เธอไม่กล้ารอช้าอีก หามุมหนึ่งแล้วเอาสกู๊ตเตอร์คู่ใจออกมา ขับกลับบ้านทันที
ฝนยังคงตกหนัก น้ำท่วมสูงพ้นน่องไปแล้ว รถขับลำบากเหลือเกิน