(รับมาเลี้ยง ไม่ใช่รับเป็นบุตรบุญธรรม อายุห่างกัน 7 ปี เป็นเพื่อนเล่นกันตั้งแต่เด็ก และเหล่าพี่น้องของเพื่อนเล่นคนนี้ นางเอกวัย 19 ปีน่ารัก อ่อนหวาน และหลงใหลคนหน้าตาดีกับเสียงเพราะ แบ่งแยกความสนิทห่าง ให้ความจริงใจและให้อภัยกับคนสนิท แต่เลือดเย็นและเห็นแก่ตัวกับคนห่างเหิน โลกสมมติ โปรดอย่านำไปเทียบกับโลกจริง)
ติ๊ง—
【เชื่อมต่อสำเร็จ สวัสดีโฮสต์ ฉันคือระบบเอาตัวรอดขั้นสูงสุด หมายเลข 520 วันสิ้นโลกกำลังจะมาถึง ต่อจากนี้หวังว่าเราจะร่วมมือกันอย่างราบรื่น】
ลู่โยวกําลังดูโทรทัศน์อยู่ จู่ ๆ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหัว ทำให้เธอชะงักงัน
เธอมองออกไปนอกหน้าต่างโดยไม่รู้ตัว ท้องฟ้าแจ่มใสไร้เมฆ วันสิ้นโลกอะไรกัน?
ระบบส่งเสียงเด็กน้อยนุ่มนิ่ม สำเนียงตะวันออกเฉียงเหนือ ก่อนกระแอมสองที
【เหลืออีกสาม...】
“???”
【สอง...】
“...”
【หนึ่ง】
ครืนครั่น—
เสียงฟ้าร้องกึกก้อง แสงแดดเจิดจ้าที่เคยส่องสว่างพลันมืดครึ้ม ฝนเทลงมาอย่างรวดเร็ว โทรทัศน์ก็ดับพรึ่บ
ลู่โยวกำลังจะลุกขึ้น แต่สายตาพลันมืดวูบ หมดสติไปโดยสิ้นเชิง
*
ท่ามกลางหมอกดำพร่าเลือน แสงสีขาวสว่างขึ้น ลู่โยวลอยเข้าไปหาโดยสัญชาตญาณ แล้วเห็นหนังสือเล่มมหึมา
เธอเพิ่งยื่นมือออกไป แรงดูดมหาศาลก็ฉุดเธอเข้าไปในโลกที่ทั้งแปลกหน้าและคุ้นเคย
เธอมองดูชีวิตของ ‘ตัวเธอ’ และ ‘พี่ชายของเธอ ลู่เฉิน’ ตั้งแต่ต้นจนจบผ่านมุมมองบุคคลที่สาม
ในหนังสือ เธอหลงรักเฟิงจี้ เพื่อนสนิทของลู่เฉิน
ตามตื๊อไม่เลิก วางยาแล้วปีนขึ้นเตียง ทำทุกวิถีทาง
สุดท้ายเมื่อเฟิงจี้ปฏิเสธอย่างตรงไปตรงมาอีกครั้ง เธอก็ร้องไห้วิ่งหนีไปไกล
ไม่มีใครคาดคิดว่าบริเวณที่เพิ่งทำความสะอาดจะมีซอมบี้โผล่ออกมา เธอจึงถูกมันกินสมอง
เพราะการตายของเธอ ลู่เฉินจึงแค้นเฟิงจี้ที่รู้ว่าข้างนอกไม่ปลอดภัยแต่กลับไม่ห้ามเธอไว้ ทั้งยังแค้นพี่น้องคนอื่น ๆ ที่ยืนดูอย่างเย็นชา
ต่อมา ลู่เฉินเข้าร่วมฝ่ายพระเอก นอกจากฆ่าซอมบี้แล้ว ยังตามหาเรื่องพี่น้องเก่าของตนไปทั่ว
พี่น้องหลายคนรู้สึกผิด อีกทั้งยังคำนึงถึงมิตรภาพ จึงยอมถอยให้มาตลอด แต่ลู่เฉินเสียสติไปนานแล้ว
ถึงอย่างนั้น หากจะบอกว่าเขาลงมือฆ่าจริง ๆ ก็ไม่ใช่ บางครั้งถึงกับ ‘ช่วย’ พวกเขาโดย ‘ไม่ได้ตั้งใจ’ ด้วยซ้ำ
ท้ายที่สุด ทีมของเฟิงจี้ก็เผชิญฝูงซอมบี้
มีซอมบี้ระดับสูงอยู่มากมาย รวมถึงราชาซอมบี้ด้วย ทั้งทีมตายอยู่ที่นั่น
ลู่เฉินไปถึงช้าไปก้าวหนึ่ง เมื่อไร้ที่ยึดเหนี่ยว ไร้สิ่งให้ยึดถือเพื่อมีชีวิตต่อ
เขาไม่สนคำห้ามของพระเอก สวมกอดอัฐิของเธอไว้แล้วระเบิดตัวเอง ณ จุดเดียวกับที่พี่น้องเก่าตาย
ซอมบี้ถูกกำจัดไปกว่าครึ่ง พระเอกสังหารราชาซอมบี้ที่บาดเจ็บสาหัสจากแรงระเบิด ช่วยชีวิตผู้คนไว้ได้มากมาย
ได้รับความเคารพจากผู้คน มีพลังแข็งแกร่ง อีกทั้งยังไร้คู่แข่ง พระเอกจึงขึ้นเป็นผู้มีอำนาจสูงสุดของฐานที่มั่นอย่างเป็นธรรมชาติ ท่ามกลางการสนับสนุนของทุกคน
ลู่เฉินเองก็กลายเป็นวีรบุรุษที่มีรูปปั้น เรื่องราวจบลงตรงนี้
ในที่สุดลู่โยวก็เข้าใจเหตุผลที่แท้จริงว่าทำไมระบบถึงเชื่อมต่อกับเธอ เป็นเพราะมีผู้อ่านจำนวนมากสงสารลู่เฉิน
หลังจากโลกนี้กลายเป็นโลกจริง พลังปรารถนาที่หลงเหลือจากผู้อ่านเหล่านั้นทำให้ระบบปรากฏขึ้น เพื่อหยุดยั้งไม่ให้ลู่เฉินกลายเป็นคนมืดมน
ส่วนเธอคือต้นเหตุที่ทำให้ลู่เฉินมืดมน ระบบจึงเชื่อมต่อกับเธอเพื่อช่วยให้เธอเอาชีวิตรอด
“เป็นไปได้ยังไง?” ลู่โยวลืมตาพรึ่บแล้วลุกขึ้นนั่ง
เธอไม่มีแก่ใจตรวจสอบพลังพิเศษ หรือสังเกตสิ่งรอบตัว ในหัวมีแต่หนังสือเล่มนั้นในความฝัน หัวใจปวดแปลบไม่หยุด
“ฉันไม่ได้ชอบเฟิงจี้ ฉันกับเขาก็ไม่สนิทกัน พี่ชายฉัน...”
พอนึกถึงภาพนั้น น้ำตาก็ไหลพราก เธอรับไม่ได้ แม้แต่จะเอ่ยถึงก็ยังไม่กล้า
ระบบร้อนรน แปลงร่างเป็นลูกแมวลายสลิดตัวน้อย ลอยขึ้นกลางอากาศแล้วใช้กรงเล็บเช็ดน้ำตาให้เธอ
【อย่าร้องไห้สิ นั่นก็แค่หนังสือ ไม่ใช่เรื่องจริง
พี่ชายของเธอไม่ตายหรอก ลืมแล้วเหรอว่าฉันมาทำอะไร?
ตอนนี้พี่ชายเธอกำลังปลุกพลังพิเศษอยู่ในห้องทำงาน ไม่มีอันตรายแม้แต่นิดเดียว
หยุดร้องได้แล้ว ขนฉันเปียกหมดแล้ว】
ลู่โยวสูดจมูก “จริงเหรอ?”
【จริงสิ จริง ๆ หยุดร้องได้แล้ว】
“งั้นสัญญานะ”
【ฉันสัญญา ฉันสัญญาแล้วไง พอใจหรือยัง ฉันไปทำเวรทำกรรมอะไรไว้เนี่ย】
ลู่โยวใช้หลังมือเช็ดน้ำตา ทั้งยังกลบความหม่นหมองที่วาบผ่านดวงตาไปชั่วขณะ
ลู่เฉินคือคนสำคัญที่สุดของเธอ เธอจะไม่มีวันยอมให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นเด็ดขาด
น้ำตายังคงไหล ลู่โยวสะอึกสะอื้น ดูน่าสงสารจับใจ
“เธอ...ไม่ต้องสนใจฉัน พูดต่อเถอะ เดี๋ยวฉันก็ดีขึ้น”
ระบบหมดหนทาง เมื่อแน่ใจว่าเธอแค่กลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหวชั่วคราว จึงค่อย ๆ อธิบายให้ฟัง
【หนังสือกับโลกไม่เหมือนกัน
โลกก่อตัวขึ้นโดยอ้างอิงกฎเกณฑ์ในหนังสือ แม้ตัวละครในนั้นจะมีอยู่ แต่เมื่อมีวิญญาณแล้วก็ไม่ใช่หุ่นเชิด
โลกนี้ไม่มีตัวเอก มีเพียงคนบางกลุ่มที่มีโชคชะตาแข็งแกร่งกว่า
พัฒนาการไม่เหมือนกัน อนาคตก็ยิ่งต่างกัน เธอไม่ต้องกังวลจริง ๆ จำแค่เรื่องพื้นฐานไว้ก็พอ】
“ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว งั้นฉันไม่ได้ชอบเฟิงจี้...”
【พอเลย ๆ คนเรามักพูดกันว่า อย่าพูดอะไรให้เด็ดขาดเกินไป
ยังไงฉันก็เป็นหลักประกันให้เธอ ขอแค่เธอมีชีวิตจนสิ้นอายุขัย ฉันก็ถือว่าทำภารกิจสำเร็จ】
“ไม่มีเงื่อนไขอื่นเหรอ?”
【ไม่มี แค่มีชีวิตอยู่ให้ดีก็พอ】
ลู่โยวมองระบบด้วยดวงตาเปี่ยมน้ำตา ซาบซึ้งใจ “ระบบ ขอบคุณนะ เธอดีจังเลย”
สีหน้าของเธอจริงใจเกินไป ระบบจึงเขินจนเลียอุ้งเท้าเบา ๆ
【แค่ก ๆ เข้าไปในมิติทำสัญญาก่อนสิ ก็คือกำไลหยกที่บ้านเธอจะมอบให้ลูกสะใภ้นั่นแหละ เร็วเข้า ๆ】
“หา? อ้อ” ถึงเวลาแบบนี้ลู่โยวก็ยังเชื่อฟังดี เธอลากร่างที่อ่อนปวกเปียกวิ่งไปทางห้องนอน
หลังลุงกับป้าตระกูลลู่เสียชีวิต ลู่เฉินก็เอากำไลหยกมาฝากไว้กับเธอ อยู่ในลิ้นชักชั้นล่างของโต๊ะเครื่องแป้ง
แม้จะเห็นแล้วว่าโลกหลังวันสิ้นโลกเป็นอย่างไรในหนังสือ แต่เธอก็ยังรู้สึกสะอิดสะเอียน จึงไม่มองออกไปนอกหน้าต่าง
หลังค้นเจอกำไลหยก เธอก็ถือกลับไปที่เตียง
“ต้องทำยังไง? หยดเลือดเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของเหรอ?”
【ไม่ต้องหรอก หยดเลือดเจ็บจะตาย เดี๋ยวฉันช่วยเอง แค่สวมไว้ก็พอ】
“ขอบคุณ” เธอเป็นคนเอาแต่ใจมาก กลัวเจ็บ
ทันทีที่สวมกำไล แสงเรืองรองริบหรี่ก็วาบขึ้น ระบบฉายหน้าจอออกมาตรงหน้า
บนหน้าจอเป็นโลกใบจิ๋ว มีพื้นที่รวมราว 30,000 หมู่ ในจำนวนนี้ 20,000 หมู่เป็นทะเลกับธารน้ำแข็ง
บนผืนดินเพียงผืนเดียวมีทั้งภูเขา ทะเลสาบ และที่ราบ
อากาศอบอุ่นเหมือนฤดูใบไม้ผลิตลอดทั้งปี สามารถเพาะปลูกและเลี้ยงสัตว์ได้ สิ่งมีชีวิตทุกชนิดเติบโตโดยไม่ได้รับผลกระทบจากสภาพแวดล้อม
นอกจากนี้ยังมีคฤหาสน์พร้อมที่ดินผืนใหญ่ ซึ่งโอบล้อมด้วยต้นสาลี่
ดอกสาลี่ไม่เคยร่วงโรย โปรยปรายล่องลอย งดงามเหลือเกิน
ระบบพูดด้วยน้ำเสียงหยิ่งทะนง
【นี่คือมิติของระบบที่ไม่มีจิตสำนึก ฉันกลืนมันเข้าไปแล้วฝังไว้ในวิญญาณของเธอ
ตอนนี้กำไลไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว เธอจะเก็บไว้ก็ได้ ต่อไปมิตินี้เป็นของเธอ
ความรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับโลกนี้ ไม่ว่าจะเป็นรายการโทรทัศน์ นิยาย หรือเอกสาร ฉันบันทึกไว้ในคอมพิวเตอร์ของคฤหาสน์แล้ว
คฤหาสน์มีไฟฟ้า ต่อไปถ้าอยากใช้ก็เปิดดูเองได้
อีกอย่าง ฉันช่วยจัดการทุกอย่างในมิติได้ แต่เมล็ดพันธุ์กับลูกสัตว์เลี้ยง เธอต้องไปหาเอง】
ลู่โยวอ้าปากค้างด้วยความประหลาดใจ ปลายลิ้นสั่นระริก เธอกลืนน้ำลายก่อนจะเอ่ยขึ้น
“ไม่คิดเลยว่าบนโลกนี้จะมีมิติอยู่จริง เข้าใจแล้ว ฉันจะรีบไปหาของมาให้เร็วที่สุด”
เธอยื่นมือไปแตะหน้าจอ การควบคุมมิติโดยรวมคล้ายเกมออฟไลน์ จะใช้ความคิดสั่งการก็ได้เช่นกัน
นอกจากสิ่งที่เห็นอยู่ ยังมีคลังเก็บของไร้ขีดจำกัดซึ่งเวลาหยุดนิ่งอยู่ภายในคฤหาสน์ นี่ต่างหากคือสิ่งที่มีประโยชน์ที่สุดในตอนนี้
ตอนนี้มีเพียงเธอที่เข้าไปในมิติได้ เวลาภายในมิติไหลผ่านเท่ากับโลกภายนอก
มีมิติอยู่ อย่างน้อยเธอก็ไม่ต้องกลัวว่าจะอดตาย
“ระบบ นอกจากช่วยจัดการมิติแล้ว เธอยังทำอะไรได้อีก?”
【แน่นอน เธอยังไม่ได้ลองสัมผัสพลังพิเศษของตัวเองใช่ไหม? ฉันช่วยปลุกมันให้เธอเอง แถมยังยกระดับศักยภาพของเธอจนถึงขั้นสูงสุด ขยายแหล่งพลังงานในร่างกายเพิ่มขึ้น 10 เท่า ไม่ต้องขอบคุณหรอก】
ตอนนั้นลู่โยวถึงนึกขึ้นได้ว่า ตอนเพิ่งฟื้น มีบางสิ่งเลือนรางในหัวที่ถูกกดทับเอาไว้
เธอหลับตาลองสัมผัสดู ความรู้สึกเป็นอย่างไรกันนะ?
เหมือนมีข้อมูลชุดหนึ่งถูกยัดเข้าไปในสมองโดยตรง พอเปิดใช้งาน ก็จะรู้ชื่อและคุณสมบัติของพลังพิเศษตัวเองได้อย่างชัดเจน
ชำระพฤกษาล้างโลก—รวบรวมเงาพฤกษาชำระล้างขึ้นมา ขจัดมลทินทั้งปวง
ป้องกันสมบูรณ์แบบ—รวบรวมโล่ที่สกัดกั้นทุกสิ่งขึ้นมา พร้อมคุณสมบัติสะท้อนกลับเล็กน้อย
คำอธิบายมีเพียงคร่าว ๆ ว่าจะทำได้ถึงขั้นไหน ก็ขึ้นอยู่กับตัวเธอเอง