การต่อสู้สิ้นสุดลงแล้ว นอกป้อมสัญญาณไฟมีคบเพลิงสว่างไสว!
ไม่ว่าจะเป็นชาวบ้านหมู่บ้านตระกูลกัว คนงานในขบวนสินค้าของหม่าเหยียนซาน หรือเฮ่อหู่กับหลิวเถี่ยจู้ ทั้งหมดต่างมีรอยยิ้มแห่งชัยชนะประดับอยู่บนใบหน้า!
พวกเขาไม่เคยคาดคิดเลยว่า ภายใต้การจัดวางกำลังของพลเดินสารผู้ดูแลป้อมสัญญาณไฟแห่งนี้ จะสามารถเอาชนะโจรภูเขาจำนวนมากมายได้!
หม่าเหยียนซานพาคนงานในขบวนสินค้าถือคบเพลิงวิ่งมาจากหลังสันดิน แสงไฟฉาบใบหน้าของเขาจนแดงก่ำ
เขาวิ่งไปพลางตะโกนเรียกหลินเหอไปพลาง “น้องหลิน นอกจากวางแผนรอบคอบแล้ว ยังขึ้นม้าฆ่าศัตรูได้อีก ทั้งปัญญาและความกล้าหาญล้วนเป็นเลิศ!”
“คนที่ข้าหม่าเหยียนซานนับถือในชีวิตนี้ มีเพิ่มขึ้นอีกคนแล้ว”
ชาวบ้านทั้งสิบสองคนของหมู่บ้านตระกูลกัวมองหลินเหอด้วยสายตาแทบจะเลื่อมใสศรัทธา
ใต้เท้าหลินทำอะไรเป็นไปเสียทุกอย่าง ทั้งช่วยแกะคลอดลูก ปลูกมันฝรั่ง รักษาอาการป่วยให้ปศุสัตว์ แล้วยังสอนทุกคนฝึกยุทธ์เพื่อป้องกันตนเอง
ใครจะคิดว่าเวลานี้เขาจะพาทุกคนเอาชนะโจรภูเขาที่มีจำนวนมากกว่าพวกตนหลายเท่าได้ หมู่บ้านตระกูลกัวได้เป็นเพื่อนบ้านกับคนเช่นนี้ ช่างน่าอุ่นใจยิ่งนัก!
หลินเหอแขวนคันธนูไว้บนอานม้า ก่อนพลิกตัวลงจากหลังม้า “ตรวจนับคนก่อน! ฝ่ายเรามีผู้บาดเจ็บกี่คน?”
เฮ่อหู่ตอบ “ชาวบ้านหมู่บ้านตระกูลกัวมีคนหนึ่งได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย!”
“คนของข้าบาดเจ็บเพียงสองคน ไม่เป็นอะไรมาก” หม่าเหยียนซานกล่าวต่อ
“อืม! เฮ่อหู่ แบ่งเชลยที่จับมาให้เป็นกลุ่ม พวกราษฎรอพยพกับคนที่ถูกบังคับให้เป็นโจรภูเขาไว้กลุ่มหนึ่ง ส่วนคนสนิทที่ภักดีต่อจ้าวหมาจื่อไว้อีกกลุ่ม!”
หลินเหอกำชับ “มัดพวกจ้าวหมาจื่อให้แน่น ส่วนราษฎรอพยพให้มัดแยกไว้ อย่ารัดแน่นเกินไป!”