หัวหน้าหน้าผอมพาลูกน้องสิบกว่าคนส่งเสียงเอะอะมาถึงบนกำแพงหิน เมื่อมองลงมาจากที่สูง ก็เห็นคนยี่สิบสามสิบคนเบียดเสียดกันอยู่ด้านนอก
โหวหย่งยืนอยู่หน้าสุด เงยหน้าตะโกนเสียงดังว่า “นายท่าน เปิดประตูให้พวกเราเข้าไปเร็วเข้า!”
คนอื่น ๆ พลอยตะโกนตามไปด้วย “เปิดประตูเร็วเข้า! เปิดประตู!”
“เกิดเรื่องอะไรขึ้น พวกเจ้าไม่ได้ไปปล้นป้อมหอไฟหรือ? เสบียงเล่า? เงินเล่า? สตรีเล่า? แล้วนายใหญ่กับตาเดียวเล่า?”
แม้หน้าผอมจะหวังให้จ้าวหมาจื่อกับตาเดียวตายไปเสีย แต่ถึงอย่างไรเขาก็เป็นหัวหน้าโจรมาหลายปี ความระแวดระวังย่อมมีอยู่บ้าง
ถึงกระนั้น สองคนนั้นก็ยังเป็นเรื่องที่เขาถามถึงท้ายสุด
“เมื่อคืนทั้งสองฝั่งของป้อมหอไฟมีทหารทางการซุ่มอยู่ก่อนแล้ว นายใหญ่กับพี่ตาเดียวถูกทหารจับไปหมด พวกเราฉวยจังหวะมืดหนีออกมาได้ขอรับ!” โหวหย่งตอบตามที่หลินเหอกำชับไว้
“ถูกซุ่มโจมตีหรือ? พวกเจ้าคงไม่ได้พาทหารทางการมาถึงที่นี่ด้วยกระมัง?”
หน้าผอมได้ยินดังนั้นก็พลันตื่นตระหนก ลูกน้องที่อยู่ด้านหลังก็ตั้งท่าราวกับเผชิญศัตรูตัวฉกาจ
“หากพวกเราพาทหารทางการมา คงไม่รอจนถึงเที่ยงค่อยกลับมาหรอกขอรับ!” โหวหย่งอดทอดถอนใจในใจไม่ได้ว่าใต้เท้าหลินผู้นี้คาดการณ์ได้ดุจเทพจริง ๆ แม้แต่คำถามที่หน้าผอมจะถามก็ยังล่วงรู้
“อืม พูดมีเหตุผล!” หน้าผอมพยักหน้า พลางโบกมือ “เปิดประตู ให้พวกเขาเข้ามา!”
ประตูเปิดออกพร้อมเสียงเอี๊ยดอ๊าดบาดหู!
หลินเหอที่ปะปนอยู่ในฝูงชนลอบคิดว่า ประตูนี้แข็งแรงไม่น้อย หากต้องบุกเข้าไปจริง ๆ ไม่แน่ว่าจะยึดได้!
เมื่อหลินเหอ เฮ่ออู่ หลิวเถี่ยจู้ และชายฉกรรจ์จากหมู่บ้านตระกูลกัวอีกห้าคนเข้าประตูใหญ่แล้ว หน้าผอมก็ลงมาจากกำแพงหินพอดี