“จริงเหรอ?”
เจียงโจวโจวก้มตาลงอย่างไม่เชื่อ พยายามมองหาร่องรอยความผิดปกติบนใบหน้าหลินเฉิน
“จริงสิ โดยเฉพาะตอนที่จูบกันเมื่อกี้ ภาพบางอย่างพุ่งเข้ามาในหัวเฉย ๆ แต่เวลามันสั้นเกินไป เขาไม่ทันคว้าไว้...”
หลินเฉินมองเธอด้วยดวงตาห้อยห้อยเปี่ยมความหวัง นอกจากช่วงเสี้ยววินาทีนั้น ชายหนุ่มตรงหน้าตวงตาดำสนิทเปล่งประกาย หางตาแดงระเรื่อเพราะอารมณ์ถูกปลุกเร้า
ดูท่าไม่เหมือนความจำจะฟื้น แต่ความเจ้าชู้กลับฟื้นก่อนเพื่อน
ยังไงก็ตาม วิธีตอนนี้ได้ผลจริง
เจียงโจวโจวพยักหน้า “งั้นก็ได้ ให้นายลองอีกครั้ง”
ได้โอกาสใหม่ แววตาหลินเฉินก็สว่างวาบ
คราวนี้เขาเงยหน้าขึ้นจูบปากเจียงโจวโจวอีกครั้ง สองมือกระชับเอวเธอไว้ แผ่นหลังค่อย ๆ ตึงตรงขึ้น
ดุจการบุกยึดเมือง ก้าวไล่เข้าประชิดทีละนิด จนสุดท้ายโอบกอดเธอทั้งตัวเข้าไว้ในอ้อมแขน
รอยจูบร้อนแรงโหมกระหน่ำลงมาไม่หยุด...
เจียงโจวโจววางมือกันหน้าอกหลินเฉิน ฝ่ามือร้อนผ่าว
“หยุด! ตอนนี้นายนึกอะไรออกอีกไหม?”
เจียงโจวโจวหอบหายใจ แต่ก็ยังรักษาสติส่วนสุดท้ายเอาไว้ได้
หลินเฉินเลียมุมปาก เอียงศีรษะส่ายหน้า แล้วก็พยักหน้าแทน
“ก็ยังนึกภาพออกแบบเลือนรางเท่านั้น แล้วมันก็หายไปเร็วมาก”