“ลดศูนย์ออกไปอีกตัวเหรอ?!” ดวงตาของเหล่าหูเบิกกว้างจนแทบเท่าลูกไฟ
เมื่อครู่ที่พูดว่าเขาจิตใจดี ก็แค่พูดเอาใจไปอย่างนั้นเอง ทำไมถึงกลายเป็นจริงขึ้นมาได้ ปากศักดิ์สิทธิ์หรือไง!
วันนี้คุณชายท่านนี้ทำตัวผิดปกติจนผิดปกติเกินไปแล้ว!
ตอนที่เหล่าหูกำลังคิดจะถามให้แน่ใจ ฟู่เฉิงเชวี่ยก็กลับไปนั่งที่เก้าอี้ทำงานเสียแล้ว สีหน้าเย็นชาเหมือนกำลังบอกว่าไม่อยากคุยเรื่องนี้ต่อ
เหล่าหูรู้กาลเทศะ จึงปิดปากแล้วเดินออกไป
“หนึ่งแสน!”
“ใช่! หนึ่งแสน!”
เหล่าหูยิ้มแฉ่ง มองเด็กสาวตรงหน้าที่อายุไล่เลี่ยกับลูกสาวของเขา ก่อนยื่นสัญญาที่เซ็นใหม่ให้เธอ
“สาวน้อย ถ้าไม่มีปัญหาอะไรก็เซ็นชื่อเถอะ”
จากหนึ่งล้านลดฮวบเหลือหนึ่งแสน จะไปหาข้อเสนอดี ๆ แบบนี้ได้จากที่ไหน รีบแอบดีใจเข้าไว้เถอะ!
เหล่าหูยิ้มกริ่ม ผลงานของเขาในเรื่องนี้มีไม่น้อยเลยทีเดียว
กู้ชิงรับสัญญามา พอเห็นเนื้อหา ใบหน้าก็ซีดเผือดทันที สมองเหมือนชะงักไป เธอจ้องตัวเลขชุดนั้นอย่างไม่อยากเชื่อ แล้วนับจำนวนเลขศูนย์ที่ตามหลังเลขหนึ่งซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ไม่ว่าจะนับกี่ครั้ง ก็มีเลขศูนย์ห้าตัว
อย่าว่าแต่หนึ่งแสนเลย ต่อให้หนึ่งหมื่นเธอก็ยังหาไม่ได้!
กู้ชิงร้อนใจจนขอบตาแดงก่ำ ถามด้วยเสียงแหบพร่าว่า “คุณลุง ทำไมถึงต้องจ่ายเงินมากขนาดนี้คะ?”
แค่ชนเข้าไป ไม่ได้ชนจนพังใช้การไม่ได้เสียหน่อย เรียกตั้งหนึ่งแสน นี่มันรีดไถกันชัด ๆ!
เหล่าหูส่ายหน้า สีหน้างุนงง “สาวน้อย เสียงแหบกว่าเดิมอีกแล้ว ฉันฟังไม่ชัดเลยว่าเธอพูดอะไร”
กว่าเดิมเหรอ? กู้ชิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพิมพ์ข้อความให้เขาดู
เหล่าหูหรี่ตามอง แล้วเลื่อนโทรศัพท์ออกห่าง ทันใดนั้นสีหน้าก็เคร่งขรึมลง “เธอบอกว่าฉันรีดไถเธอเหรอ? หนึ่งแสนยังว่ามากอีก ถ้ารู้แต่แรกว่าเธอไม่รู้จักสำนึกบุญคุณขนาดนี้ ฉันน่าจะให้เธอ...”
เขากำลังจะอบรมเธอสักยก เด็กอายุยังน้อยแท้ ๆ ทำไมจิตใจคับแคบขนาดนี้ ถึงได้คิดร้ายกับคนอื่น