ชายในเสื้อเชิ้ตสีขาวเดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะมองหวังลู่เฉินหนึ่งครั้ง แล้วหันไปมองหวงเยวี่ยกับจ้าวอ้ายหมานที่ยืนอยู่บนลู่วิ่ง
สุดท้ายสายตาก็กวาดผ่านแปดคนที่เพิ่งถูกคุมลงจากเฮลิคอปเตอร์
เสื้อผ้าของพวกเขาเปื้อนและขาดรุ่งริ่ง ข้อมือยังมีรอยแดงจากสายรัดพลาสติกที่เพิ่งถูกตัดออก
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปมองหวังลู่เฉินที่ยืนอยู่ด้านหน้าสุด
เครื่องหมายยศของหวังลู่เฉินติดอยู่ที่สายสะพายเสื้อเกราะยุทธวิธี เรือโท
"ผมเป็นหัวหน้าสำนักงานจัดการเหตุฉุกเฉินมหาวิทยาลัยเจียงหนาน นามสกุลหลิน หลินฉี่ชวน เรือโทเรียกได้ว่าอะไรบ้าง?"
เขายื่นมือออกมา ท่าทางเป็นธรรมชาติ ไม่เหมือนคนที่อยู่ในวันสิ้นโลกมาสี่เดือน
"พวกคุณสังกัดหน่วยไหน?"
หวังลู่เฉินไม่ได้จับมือเขา
"หน่วยปฏิบัติการฉุกเฉินป้องกันสารเคมีแห่งสหประชาชาติ เรือโทหวังลู่เฉิน ผู้บังคับหน่วยของเราอยู่ข้างหลัง"
เขาผายหัวเล็กน้อย สื่อให้เห็นว่าหวงเยวี่ยที่ยืนอยู่บนลู่วิ่งต่างหากที่เป็นคนตัดสินใจ
หลินฉี่ชวนมองตามสายตาของเขา หวงเยวี่ยเดินเข้ามา
จ้าวอ้ายหมานเดินตามมาด้านหลังเฉียงๆ เขากำลังเอียงคอมองดูผู้คนที่มารวมตัวกันหนาแน่นขึ้นที่หน้าโรงอาหาร
หวงเยวี่ยเดินมาหยุดตรงหน้าหลินฉี่ชวน
"หน่วยปฏิบัติการฉุกเฉินป้องกันสารเคมีแห่งสหประชาชาติ ร้อยโทหวงเยวี่ย เรากำลังปฏิบัติภารกิจประเมินสถานการณ์การระบาดของมณฑลเจียงหนาน เฮลิคอปเตอร์พบการรวมตัวของผู้รอดชีวิตในมหาวิทยาลัยของพวกคุณระหว่างการลาดตระเวน จึงลงจอดชั่วคราว ต้องการสอบถามข้อมูลพื้นฐานภายในมหาวิทยาลัย จำนวนคน เสบียง สิ่งก่อสร้างป้องกัน การกระจายตัวของผู้ติดเชื้อ หากสามารถให้ข้อมูลเหล่านี้ได้ จะเป็นประโยชน์ต่อการประเมินและการจัดสรรทรัพยากรที่อาจเกิดขึ้นของเราในภายหลัง"