ใบพัดเร่งความเร็วจากรอบเดินเบาขึ้นเป็นรอบบินขึ้นภายในไม่กี่วินาที แบล็กฮอว์กทั้งลำดีดตัวขึ้นจากพื้นอย่างรุนแรง พื้นคอนกรีตบนหลังคาตึกถอยห่างออกไปเบื้องล่างอย่างรวดเร็ว
ป้ายเอสโอเอสที่เย็บจากผ้าปูที่นอนถูกแรงลมใบพัดฉีกจนมุมหนึ่งหลุด ผ้าขาวปลิวไสวอย่างบ้าคลั่งท่ามกลางลมที่ใบพัดปั่นขึ้นมา จากนั้นทั้งผืนก็ถูกลมพัดกระเด็นปลิวลงไปในรางระบายน้ำที่ขอบหลังคา
ไบรัก์กดหัวเครื่องลงเล็กน้อย แบล็กฮอว์กลำตัวเอียงเล็กน้อยร่อนออกจากขอบหลังคา ราวกับนกอินทรีที่กระโจนจากขอบหน้าผา
จ้าวอ้ายหมานยืนอยู่ข้างประตูห้องโดยสาร มือหนึ่งจับราวจับเหนือกรอบประตู อีกมือหนึ่งยกเครื่องวัดระยะขึ้นเหนือแว่นตานิรภัยมองลงไปเบื้องล่าง
ถนนเบื้องล่างไม่เหมือนกับสิ่งที่เขาเห็นเมื่อไม่กี่นาทีก่อนอีกต่อไป
เหล่านั้นสีเทาๆ ไม่ได้ไหลเอื่อยๆ อีกต่อไป พวกมันกำลังเร่งความเร็ว ไหลทะลักออกจากทุกซอกทุกมุม จากทุกประตูอาคาร รวมตัวกันอยู่รอบตึกพักอาศัยแห่งนี้
มองจากบนอากาศลงไป เบื้องล่างตึกนี้แน่นขนัดจนมองไม่เห็นสีพื้นดิน
“ดีที่รีบออกมาไว้นะ”
จ้าวอ้ายหมานวางเครื่องวัดระยะลง
“ถ้าช้าไปอีกสองนาที ข้างล่างคงไม่มีที่ให้เหยียบด้วยซ้ำ ยังไงก็ต้องเกิดเหตุเบียดกันตายแน่”
ในห้องโดยสาร ผู้คนแปดคนที่เพิ่งถูกพาขึ้นมาเบียดกันอยู่บนเก้าอี้พับแถวหลัง
ชายชุดทำงานนั่งอยู่ตำแหน่งใกล้ประตูที่สุด ศีรษะพิงผนังห้องโดยสาร หลับตา ปากพึมพำไม่หยุด ไม่รู้ว่ากำลังสวดมนต์หรือด่าใครอยู่