ตอนนั้นโรคระบาดปะทุขึ้นพร้อมกันหลายพื้นที่ทั่วแคว้นอวิ๋นเจ้า
หลังจบเหตุการณ์ ทุกฝ่ายพยายามสืบหาต้นตอ แต่ไม่มีใครระบุได้ว่าผู้ติดเชื้อรายแรกเริ่มต้นที่เมืองใด
เจียงหนานรายงานผู้ป่วยยืนยันรายแรก ทว่าอีกไม่กี่ชั่วโมงต่อมา โรงพยาบาลหลายแห่งในหวยสุ่ย ซีจิง จินเฉิง และเมืองอื่นๆ ต่างก็รับผู้ป่วยไข้สูงเพ้อคลอดโดยไม่ทราบสาเหตุแทบจะพร้อมกัน
ความเร็วการแพร่กระจายของไวรัสเกินกว่าทุกแบบจำลองโรคระบาดที่เคยรู้จัก ตั้งแต่วินิจฉัยผู้ติดเชื้อรายแรกจนถึงการประกาศภาวะฉุกเฉินทั่วเมือง ทิ้งระยะห่างกันไม่ถึงสองวัน
ในสองวันนั้น ไวรัสแพร่ระบาดวงกว้างเป็นระลอกแรกในหมู่ประชาชน
เมื่อรัฐบาลท้องถิ่นเริ่มตระหนักถึงความร้ายแรง โรงพยาบาลก็เกินขีดความสามารถแล้ว และตามท้องถนนเริ่มปรากฏผู้ติดเชื้อรายใหม่ที่ถูกกัดและติดเชื้อเป็นทอดๆ
จิงฮวาในฐานะเมืองหลวง มาตรการรับมือแรกเริ่มไม่ได้แตกต่างจากเมืองอื่นโดยพื้นฐาน
ปิดเมือง เคลื่อนกำลังทหาร สร้างแนวแยกโรค
แต่จิงฮวามีเงื่อนไขพิเศษที่เมืองอื่นไม่มี นั่นคือมีกำลังวิจัยทางวิทยาศาสตร์ระดับแนวหน้าของประเทศ
วันที่ห้าของการระบาด ห้องปฏิบัติการชีวเคมีในจิงฮวาก็ได้ตัวอย่างไวรัสรุ่นแรกแล้ว
ทีมวิจัยภายใต้ความกดดันขั้นสุดเริ่มงานถอดรหัสพันธุกรรมและวิเคราะห์อย่างไม่หยุดหย่อนทั้งวันทั้งคืน
พวกเขาพยายามหาคำตอบอย่างเร่งด่วนหลายประเด็น
กลไกการแพร่เชื้อที่แท้จริงคืออะไร?
ทำไมคนที่ถูกกัดจึงกลายเป็นซอมบี้?
พฤติกรรมของซอมบี้มีจุดอ่อนที่ใช้ประโยชน์ได้หรือไม่?
หนึ่งในแนวทางวิจัยต่อมาถูกพิสูจน์ว่าเป็นหายนะ
แนวทางนี้เกิดขึ้นจากรายงานที่แนวหน้าส่งกลับมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าเกี่ยวกับการรวมกลุ่มกันผิดปกติของฝูงซอมบี้
จุดเริ่มที่ทำให้ทีมวิจัยสนใจคือบันทึกการสังเกตจากทิศเจียงหนาน: หน่วยลาดตระเวนที่ติดอยู่ในอาคารสูงสังเกตผ่านกล้องส่องทางไกลเห็นว่า