ตอนที่ 247 จะฉวยโอกาสฝ่ายเดียวไม่ได้
เมื่อกลับถึงกองงาน ผู้บังคับหมวดเสิ่นกำลังนั่งยอง ๆ สูบบุหรี่อยู่ตรงทางเดิน พอเห็นหลี่กานซื่อกลับมา เขาก็บี้ก้นบุหรี่กับพื้นรองเท้าแล้วลุกขึ้น
“สอบถามเสร็จแล้วหรือ?”
“เสร็จแล้วครับ”
หลี่กานซื่อยื่นสมุดบันทึกให้
“คำให้การของฟางเสี่ยวหลานกับหลิงเยว่ตรงกัน ฟางเสี่ยวหลานบอกว่าคืนนั้น ตอนที่ไล่ตามโจวเสวี่ยเหมย โจวเสวี่ยเหมยวิ่งไปตะโกนเรื่องไร้สาระไปด้วย—
‘ฟางเสี่ยวหลานไม่ควรมีชีวิตอยู่’ ‘ฟางเสี่ยวหลานควรจะตายไปแล้ว’ พูดซ้ำไปซ้ำมาหลายครั้ง
ฟางเสี่ยวหลานบอกว่าได้ยินแล้วรู้สึกขนลุก ไม่กล้าตอบโต้ครับ”
ผู้บังคับหมวดเสิ่นรับสมุดมา พลิกดูสองหน้า “ทางหลิงเยว่ล่ะ?”
“หลิงเยว่บอกว่าหลังโจวเสวี่ยเหมยล้มลง เธอก็ตะโกนอะไรบางอย่างที่ฟังไม่รู้เรื่องอยู่คนเดียว ฟางเสี่ยวหลานไม่ได้ตอบโต้ครับ
ทั้งคู่อยู่ห่างกันไม่ถึง 20 ก้าว ให้การตรงกัน”
ผู้บังคับหมวดเสิ่นปิดสมุด เงียบไปหลายวินาที
ในทางเดินมีเพียงเสียงโทรศัพท์ดังมาจากสำนักงานไกล ๆ กังวานอู้อี้ขาด ๆ หาย ๆ
“ทางโจวเสวี่ยเหมยเป็นยังไงบ้าง?” หลี่กานซื่อถาม
“คนจากเมืองหลวงของมณฑลมาดูอาการแล้ว”
ผู้บังคับหมวดเสิ่นพูดเสียงไม่ดังนัก
“วินิจฉัยแล้วว่าเป็นความผิดปกติทางจิตจากความเครียดสะสม เขาบอกว่าอาการของเธอเกิดจากบาดแผลทางใจที่สะสมมานาน บวกกับศีรษะกระแทกตอนหนี จึงกระตุ้นให้เข้าสู่ภาวะรุนแรง
เรื่องที่เธอพูด—อะไร ‘ชาติก่อน’ ‘เกิดใหม่’ ‘หยกห้อยเอว’—ล้วนเป็นภาพหลอนกับความคิดเพ้อเจ้อในตอนที่จิตใจพังทลาย”
ผู้บังคับหมวดเสิ่นหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนยื่นสมุดให้หลี่กานซื่อ
“เรื่องของโจวเสวี่ยเหมย จบแค่นี้ ข้อมูลสายลับที่เธอให้การมานั้นตรวจสอบเรียบร้อยแล้ว ที่เหลือเป็นแค่คำพูดของคนเสียสติ
ทางฟางเสี่ยวหลานไม่ต้องตามต่อแล้ว”
หลี่กานซื่อพยักหน้า รับสมุดมาแล้วหันหลังเดินจากไป
ผู้บังคับหมวดเสิ่นยืนอยู่ในทางเดิน จุดบุหรี่อีกมวน สูบเข้าไปคำหนึ่งแล้วค่อย ๆ พ่นควันออกมา
เขานึกถึงใบหน้าซีดเผือดของโจวเสวี่ยเหมยในห้องสอบสวน และคำพูดที่เธอพูดซ้ำไปซ้ำมา—
“ฟางเสี่ยวหลานรู้เรื่องชาติก่อนของฉัน”