โรงพยาบาลประจำอำเภอ
ฟางเสี่ยวหลานทอดสายตาไปยังประตูห้องผู้ป่วยที่ปิดสนิท
หลิงเยว่อยู่ข้างใน หมอบอกว่าบาดแผลลึกมาก เกือบโดนอวัยวะภายใน เย็บไปสิบกว่าฝีเข็ม ฤทธิ์ยาชายังไม่หมดดี
เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากสุดทางเดิน ทำลายความเงียบสงัดยามใกล้รุ่ง
ฟางเสี่ยวหลานเงยหน้าขึ้น เห็นตำรวจหนุ่มเสี่ยวเฉินเดินเร็วรี่ตรงมาหา เขาสวมหมวกอย่างเรียบร้อย สีหน้าเคร่งเครียด
เธอจำเขาได้—ชายหนุ่มที่เมื่อคืนอยู่เวรในห้องพักเวรของสถานีตำรวจ แล้วเหล่าหลิวใช้ให้ไปหยิบกล่องปฐมพยาบาล
“สหายฟาง”
เสี่ยวเฉินหยุดตรงหน้าเธอ เหลือบมองซ้ายขวาก่อนลดเสียงลง
“เกิดเรื่องที่โรงแรมรับรองครับ เช้านี้คนจากคณะปฏิวัติไปตรวจห้องพัก แล้วค้นจดหมายฉบับหนึ่งจากใต้หมอนในห้องที่คุณลงทะเบียนไว้ พวกเขาบอกว่าเป็นจดหมายติดต่อลับของสายลับศัตรู”
ม่านตาของฟางเสี่ยวหลานหดวูบ เธอลุกพรวดขึ้นทันที
จดหมายติดต่อลับของสายลับศัตรูงั้นหรือ?
ใต้หมอนในห้องที่เธอลงทะเบียนไว้?
“แต่เมื่อคืนฉันไม่ได้กลับโรงแรมรับรองเลยสักนิด!”
เสียงของฟางเสี่ยวหลานดังขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“ตำรวจเฉินก็รู้นี่คะ เมื่อคืนฉันช่วยคุณประคองหลิงเยว่ไปที่สถานีตำรวจด้วยกัน แล้วหลังจากนั้นก็ส่งเขาไปโรงพยาบาล...”
“ผมรู้ ผมรู้ครับ”
เสี่ยวเฉินยกมือห้ามเธอ แต่สีหน้ายังคงเคร่งขรึม
“แต่ทางคณะปฏิวัติไม่สนเรื่องนั้นครับ หัวหน้าเหลียงพาคนมาเอง บอกว่าค้นจดหมายได้จากห้องของคุณ ไม่ว่าคุณจะอยู่ที่นั่นหรือไม่ ก็ต้องควบคุมตัวไว้ก่อน”
หัวใจของฟางเสี่ยวหลานจมดิ่ง
จดหมายติดต่อลับของสายลับศัตรู
การแจ้งเบาะแสโดยไม่เปิดเผยชื่อ
คณะปฏิวัติ
ในตัวอำเภอช่วงปลายยุคหกสิบ แค่เรื่องพวกนี้ก็ทำให้ใครสักคนพินาศได้
“ตำรวจหลิวล่ะคะ?”
ฟางเสี่ยวหลานถามต่อ “เขารู้หรือยัง?”
“อาหลิวให้ผมมาแจ้งคุณก่อนครับ เขาตามมาทีหลัง แต่ฟังผมนะ...”
เสี่ยวเฉินลดเสียงลงอีก “เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับสายลับศัตรู สถานีตำรวจเข้าไปยุ่งไม่ได้ ต่อให้เหล่าหลิวมาถึงก็ทำได้แค่ยืนฟัง ห้ามขัดขวางครับ”
ฟางเสี่ยวหลานพยายามสงบสติอารมณ์
ในตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากหัวมุมทางเดิน
เหล่าหลิวเดินก้าวยาวเข้ามา กำหมวกไว้ในมือ ริ้วรอยบนใบหน้าเกร็งตึง
“ตำรวจหลิว” ฟางเสี่ยวหลานเรียกเขา