ฟางเสี่ยวหลานชะงักฝีเท้าอีกครั้ง
เธอจำได้แม่นยำ หลังปืนของเจียงเหยี่ยนตัวปลอมถูกเตะกระเด็น หลิงเยว่ก็เก็บขึ้นมายิงนัดนั้น
ตอนปากตรอกมีลูกธนูหน้าไม้พุ่งมา เขาพุ่งเข้ามากดเธอลงกับพื้น ลูกธนูปักลงตรงตำแหน่งที่พวกเขานั่งยอง ๆ อยู่เมื่อครู่พอดี
หลังจากนั้นเขาก็ไล่ตามเจียงเหยี่ยนตัวปลอม พอกลับมา ไหล่ขวาก็บาดเจ็บ
ฟางเสี่ยวหลานคาดว่าแปดเก้าส่วนหลิงเยว่น่าจะถูกลูกธนูหน้าไม้ยิงบาดเจ็บ! ไม่รู้ว่าบาดแผลลึกหรือเปล่า
ฟางเสี่ยวหลานอยากไปดูเขามาก แต่เขาอยู่ที่ไหนล่ะ? ส่วนสำนักงานหน่วยที่เธอเพิ่งไปมา เธอก็ไม่อยากกลับเข้าไปถามอีกแล้วจริง ๆ
บาดเจ็บแบบนี้ หลิงเยว่มีโอกาสสูงว่าจะอยู่โรงพยาบาลอำเภอ ตอนอยู่ในอำเภอ พวกเขาแบ่งเป็นสองกลุ่ม ฟางเสี่ยวหลานคลับคล้ายคลับคลาว่าได้ยินผู้บังคับกองร้อยโจวดุหลิงเยว่ เรื่องหุนหันพลันแล่น... โรงพยาบาลอะไรทำนองนั้น
จริงด้วย บาดแผลของหลิงเยว่แบบนี้ สถานพยาบาลของหน่วยคงรักษาไม่ไหว!
อ้อ ฟาร์มมีกฎว่าต้องขอลาก่อนถึงจะเข้าอำเภอได้ ตอนนี้เธอออกไปไม่ได้เลย
เคอเสี่ยวลิ่ว ใช่แล้ว เคอเสี่ยวลิ่วต้องอยู่กับหลิงเยว่แน่
รอเคอเสี่ยวลิ่วกลับมา อย่างน้อยก็ถามอาการบาดเจ็บได้ แล้วค่อยถามว่าเคอเสี่ยวลิ่วรู้ไหมว่าหลิงเยว่อยู่ที่ไหน
ถ้าเขายังอยู่ในอำเภอ ก็ให้เคอเสี่ยวลิ่วเอาของไปให้หลิงเยว่สักหน่อย อย่างน้อยเธอก็ควรแสดงน้ำใจต่อผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเธอไว้บ้าง
ส่วนของแทนน้ำใจนั้น ฟางเสี่ยวหลานหลับตาลง จิตสำนึกดำดิ่งเข้าสู่มิติส่วนตัว น้ำตาลทรายแดง นมผง บะหมี่เส้นแห้ง ไข่เป็ด
น้ำตาลทรายแดงกับบะหมี่เส้นแห้งบอกว่าเอามาจากบ้านที่เจียงเฉิง ส่วนนมผงเป็นของบำรุงที่หมอสั่ง มีเขียนไว้ชัดเจนในใบตรวจสุขภาพ
ไข่เป็ดก็ยิ่งอธิบายง่าย เก็บมาจากริมทะเลสาบ ป้า ๆ ในเขตบ้านพักคนงาน ใครไม่เคยเก็บบ้างล่ะ? ไม่ได้ดูแปลกอะไร
ฟางเสี่ยวหลานลืมตา หยิบตะกร้าไม้ไผ่ใบเล็กมาใส่ของทีละอย่าง แล้วใช้ผ้าเก่าคลุมให้มิดชิด ก่อนเก็บกลับเข้าไปในมิติส่วนตัว
เธอเดินเส้นทางขึ้นเขานี้มานับครั้งไม่ถ้วน
เสียงหึ่ง ๆ จากทางรังผึ้งดังถี่กว่าหลายวันก่อนมาก ผึ้งในรังที่ป่วยฟื้นตัวกันหมดแล้ว