ฟางเสี่ยวหลานสัมผัสได้ถึงสายตาร้อนแรงของพี่รองที่จ้องมาจากด้านหลัง แต่เธอไม่ได้หันกลับไป
เธอเดินไปข้างหน้าอย่างไม่รีบร้อน ฝีเท้ามั่นคงราวกับกำลังเดินเล่น
จนเดินถึงปากซอยแล้วเลี้ยวไป สายตาคู่นั้นถูกกำแพงบังไว้ ฟางเสี่ยวหลานจึงค่อยผ่อนลมหายใจออกมาเบา ๆ
ประโยคเมื่อครู่นี้ เธอตั้งใจพูด
"บางที่ก็อย่าไปบ่อยนักเลย"
คำพูดนี้คลุมเครือ ฟังดูเหมือนแค่เตือนขึ้นมาลอย ๆ แต่ก็คล้ายกับว่าเธอรู้อะไรบางอย่าง
ฟางเว่ยจวินจะฟังเข้าใจหรือไม่ ก็เป็นเรื่องของเขา
แต่ด้วยหัวสมองของเขา อย่างไรก็ต้องฟังออกว่าคำพูดนี้มีนัยซ่อนอยู่
ทำไมเธอถึงเตือนฟางเว่ยจวิน?
ง่ายมาก พวกเขาเป็นครอบครัวเดียวกัน หากคนหนึ่งเกิดเรื่อง ทั้งบ้านก็พลอยเดือดร้อนไปด้วย
ถ้าฟางเว่ยจวินถูกจับ งานของพ่อแม่ก็รักษาไว้ไม่ได้ งานของพี่สาวใหญ่ก็รักษาไว้ไม่ได้ ส่วนเธอ ฟางเสี่ยวหลาน ก็อย่าหวังว่าจะรอดพ้นไปคนเดียว
ถึงตอนนั้น อย่าว่าแต่จะได้อยู่ในเมืองเลย แค่จะได้ลงชนบทก็ยังเป็นปัญหา
บรรยากาศหวาดระแวงเรื่องสายลับในยุคนี้ เธอรู้ดีอยู่แก่ใจ แค่เข้าไปพัวพันแม้เพียงนิดเดียวก็ถึงคราวพินาศ
เพราะอย่างนั้นเธอจึงต้องเตือนเขา
ไม่ใช่เพราะหวังดีกับฟางเว่ยจวิน แต่เพราะหวังดีกับตัวเอง
ฟางเสี่ยวหลานกำสายสะพายกระเป๋าแน่น แล้วเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น
ตอนเดินผ่านหน้าสหกรณ์จัดซื้อจัดจำหน่าย ข้างในมีคนเบียดเสียดกันอยู่กลุ่มใหญ่ เสียงดังอื้ออึง
ฟางเสี่ยวหลานเหลือบมองแวบหนึ่งและได้ยินคนพูดกันว่า วันนี้ช่วงบ่ายคลังธัญพืชถนนตะวันออกเริ่มจำกัดการซื้อกะทันหัน แต่ละคนซื้อธัญพืชหยาบได้แค่ 3 ชั่ง
ป้าหลายคนร้อนใจจนตบเคาน์เตอร์ ถามว่าพรุ่งนี้จะกลับมาขายตามปกติหรือไม่ พนักงานขายทำหน้าบึ้งตอบว่าไม่รู้
ฟางเสี่ยวหลานไม่ได้หยุดเดิน แต่หัวใจกลับกระตุกวูบ
จำกัดการซื้อ
จากความทรงจำในฐานะคนยุคปัจจุบันของเธอ สัญญาณแบบนี้มักหมายความว่าอุปทานกำลังจะมีปัญหา
ถ้าเป็นอีกหลายปีให้หลัง เรื่องนี้คงเรียกว่า “เตรียมพร้อมรับสงครามและภัยพิบัติ”
แต่เมื่อเกิดขึ้นในเวลานี้ มันกลับคล้ายเสียงเตือนก่อนพายุจะมา
ฟางเสี่ยวหลานรีบเดินออกจากสหกรณ์ฯ พลางทบทวนลำดับเหตุการณ์ในใจอีกครั้ง