ฟางเสี่ยวหลานกลั้นหายใจ แม้จะอยู่ห่างพอสมควร แต่เธอก็ยังพอมองเห็นเงาคนสามคนผ่านช่องว่างระหว่างต้นไม้แห้งได้ราง ๆ
ฟางเสี่ยวหลานฟังเนื้อหาไม่ชัด จับได้เพียงเศษเสียงขาด ๆ หาย ๆ ไม่กี่คำ—
“...ประตู...ของ...หา...”
นิ้วของเธอเผลอกำเปลือกไม้แห้งข้างตัวแน่น
จู่ ๆ มือข้างหนึ่งก็วางลงบนไหล่เธอ
ฟางเสี่ยวหลานเกือบร้องออกมา รีบหันขวับไป—เป็นหลิงเยว่
ไม่รู้ว่าเขาขยับมาอยู่ด้านหลังเธอตั้งแต่เมื่อไร เขาย่อตัวอยู่ข้าง ๆ โดยไร้สุ้มเสียง ปืนล่าสัตว์พาดอยู่บนเข่า
ใบหน้าของเขาอยู่ใกล้เธอมาก ใกล้จนเธอมองเห็นเงาต้นไม้สะท้อนอยู่ในดวงตาของเขา
หลิงเยว่ไม่พูดอะไร
เขาชูนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้ว ทำท่าบอกให้เงียบ จากนั้นชี้ไปทางคนสามคนนั้น แล้วชี้ที่หูตัวเอง
ฟางเสี่ยวหลานเข้าใจทันที—เขากำลังบอกให้เธอฟังต่อ
“...ทางถ้ำเหมืองถูกปิดแล้ว เข้าไปไม่ได้”
ชายที่นั่งยองอยู่บนพื้นลุกขึ้น ยัดของในมือเข้าไปในอกเสื้อ
“ต้องเปลี่ยนทาง”
“เปลี่ยนไปทางไหน?”
ชายที่พิงต้นไม้อยู่ลดเสียงลงอีก
“ของอยู่ในโกดังหน่วยที่เก้า หากุญแจไม่เจอแล้วจะเอาออกมาได้ยังไง?”
ลมหายใจของฟางเสี่ยวหลานชะงักไป
โกดังหน่วยที่เก้า กุญแจ
มือของเธอเลื่อนไปแตะเอวโดยไม่รู้ตัว กุญแจโกดังแขวนอยู่ตรงนั้น เย็นเฉียบจนแผ่นเหล็กแนบผิว และมีน้ำหนักถ่วงอยู่กับตัว
หลิงเยว่สังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของเธอ
สายตาของเขาหยุดอยู่ตรงเอวเธอชั่วครู่ ก่อนจะเลื่อนหนีไป
“...กุญแจอยู่กับใคร?” ชายที่นั่งยองถาม
“ปัญญาชนหญิงแซ่ฟางคนหนึ่ง ดูแลโกดังอยู่”
ฟางเสี่ยวหลานรู้สึกเหมือนหัวใจถูกใครสักคนบีบอย่างแรง
“ผู้หญิงเหรอ? งั้นก็จัดการง่าย หาโอกาส—”
“อย่าแตะต้องเธอ”
ชายที่พิงต้นไม้อยู่ขัดขึ้นทันที น้ำเสียงแฝงความระแวดระวัง
“ตอนนี้เธอเป็นคนโปรดของรองหัวหน้าฟาร์ม คนที่รักษาโรคผึ้งได้ ถ้าแตะต้องเธอ ทั้งฟาร์มคงพลิกแผ่นดินตามสืบกันหมด”
ทุกคนเงียบไปหลายวินาที
“แล้วจะเอายังไง?”
“รอ เธอต้องมีจังหวะเผลอสักครั้ง”