ฟางเสี่ยวหลานนั่งอยู่ที่โต๊ะ มือที่ถือดินสอวาดวงกลมบนกระดาษทดอย่างใจลอย
หลายวันที่ผ่านมา สงบกว่าที่คิดไว้มาก
ครูจางไม่ได้เรียกเธอไปคุยอีก เพื่อนร่วมชั้นก็ไม่ได้มองเธอด้วยสายตาแปลก ๆ
แต่ฟางเสี่ยวหลานรู้ดีว่าใต้ความสงบนี้ต้องมีบางอย่างเกิดขึ้นแน่
ครูจางไม่ใช่คนที่ฟังแล้วปล่อยผ่าน เมื่อถามขึ้นมาครั้งแรกแล้ว เขาก็ต้องสืบให้ถึงที่สุด
เพียงแต่ไม่รู้ว่าตอนนี้สืบไปถึงไหนแล้ว และได้ข้อสรุปอะไรบ้าง
กระแสลมหนาวมาเยือนอย่างฉับพลันและรุนแรง
คืนวันพุธ หลังลมเหนือพัดกระหน่ำ อุณหภูมิก็ราวกับถูกใครถีบตกหน้าผา
ตอนนอนกลางคืน ฟางเสี่ยวหลานสวมทั้งเสื้อและกางเกงผ้าฝ้ายเข้านอน เพราะเรื่องถูกแจ้งความ ผ้าห่มจึงได้แต่พักไว้ก่อน
ระหว่างนั้น ฟางเสี่ยวหลานเคยไปถามแม่ครั้งหนึ่ง แต่ยังพูดไม่ทันจบก็ถูกสวนกลับมา
“ทั้งบ้านมีแค่แกที่ต้องประคบประหงมรึไง? พี่สาวกับน้องสาวยังไม่บ่นหนาว มีแต่แกที่เรื่องมาก!”
ฟางเสี่ยวหลานไม่พูดอะไรอีก หันหลังเดินจากไป
เธอคิดไปเองที่หวังจะขอของจากแม่ ไม่ควรเอ่ยปากตั้งแต่แรก
เรื่องสอบข้ามชั้นต่างหากที่สำคัญ
ฟางเสี่ยวหลานทบทวนลำดับเวลาในใจอีกครั้ง
ถ้าเป็นไปตามกำหนดปกติ เธอคงได้สอบเข้ามัธยมปลายตอนฤดูร้อนปีหน้า
แต่พอถึงฤดูร้อนปีหน้า โรงเรียนจะยังเปิดสอนอยู่หรือเปล่าก็ยังไม่รู้
เธอต้องได้วุฒิจบมัธยมต้นก่อนที่ความวุ่นวายจะเริ่มขึ้น จากนั้นค่อยหาทางหางานทำ และถ้าเป็นไปได้ก็ย้ายทะเบียนบ้านออกจากตระกูลฟาง
การสอบข้ามชั้นเป็นทางออกเดียว
ไม่รู้ว่าครูจางคิดเรื่องนี้ไปถึงไหนแล้ว คราวก่อนตอนอยู่ในห้องทำงานของเขา เธอบอกว่าอยากสอบข้ามชั้น ครูจางบอกว่าจะไปคุยกับฝ่ายวิชาการ หลังจากนั้นก็ไม่มีข่าวคราวอีกเลย
เรื่องถูกแจ้งความทำให้ล่าช้า หรือเขาไม่คิดจะช่วยผลักดันให้เธอกันแน่?
ขณะที่ฟางเสี่ยวหลานกำลังคิด จู่ ๆ เงาหนึ่งก็ทอดลงบนโต๊ะ
เธอเงยหน้าขึ้น
เด็กหนุ่มร่างสูงผอมยืนอยู่ข้างโต๊ะของเธอ ในมือถือสมุดการบ้านคณิตศาสตร์ตั้งหนึ่ง
ชุดนักเรียนสีน้ำเงินเข้มซักจนสีซีดไปบ้าง แต่สะอาดสะอ้าน คอเสื้อกลัดกระดุมเรียบร้อยทุกเม็ด
ใบหน้าซูบตอบ โหนกคิ้วสูง ดวงตาไม่โตนักแต่เป็นประกาย เวลามองใครก็ไม่หลบสายตา