ฟางเสี่ยวหลานกับหลิงเยว่เพิ่งก้าวเข้าประตูเรือนก็ได้กลิ่นเนื้อหมักแล้ว ปล่องควันจากครัวมีควันสีเทาลอยขึ้นมา เสียงน้ำมันในกระทะส่งเสียงฉ่าดังลอดกำแพงลานบ้านออกมาได้ยิน
ฟางเสี่ยวหลานผลักประตูครัวเข้าไป ช่างกัวกำลังถือพายพลิกชิ้นเนื้อ ขอบเนื้อทอดจนเหลืองกรอบและงอขึ้น
เธอเดินเข้าไปใกล้ “ช่างกัว วันนี้วันอะไรเหรอคะ มีทั้งเนื้อหมักทั้งผักกาดดองเลย”
ช่างกัวไม่แม้แต่จะหันกลับมา ใช้พายเคาะขอบกระทะเบา ๆ
“ถ้ายังไม่ทำเนื้อให้พวกเธอกินบ้าง เดี๋ยวใครบางคนคงไปฟ้องที่สำนักงานหน่วยผลิต ว่าฉันทำเจ้าหนุ่มหลิงขวัญใจฟาร์มเลี้ยงผึ้งผอมจนเหลือแต่กระดูก”
ฟางเสี่ยวหลานเอียงหน้ามองไปทางประตู หลิงเยว่กำลังยอง ๆ ปัดหิมะออกจากรองเท้าผ้าฝ้าย พอปัดได้สองทีเขาก็ก้าวเข้ามา
เธอพอจะเดาออกแล้วว่าเนื้อหมักนั่นเขาไปเอามาจากห้องใต้ดินก่อนลงเขา
“จะเป็นไปได้ยังไงคะ!”
ฟางเสี่ยวหลานยองลงข้างเตา “อาหารเหลวที่ช่างกัวทำก็อร่อยค่ะ แต่หน้าหนาวขนาดนี้ไม่กินเนื้อเลย ช่างกัวดูสิคะ ฉันผอมขนาดนี้แล้ว—”
เธอถูนิ้วมือที่หนาวจนซีด ก่อนหดคอแล้วสั่นไหล่สองที
ช่างกัวส่งเสียงฮึดฮัด หางตาเหลือบเห็นหลิงเยว่ยืนเงียบ ๆ อยู่หน้าตู้ใส่ชาม กำลังวางชามกับจานลงบนโต๊ะ จึงชี้ไปทางเขาแล้วดุทันที
“เฮ้ย! ฉันไม่พูดกับพวกเธอสองคนแล้ว! ยังไงเธอพูดอะไร เจ้าหนุ่มหลิงก็เข้าข้างเธออยู่ดี!”
หลิงเยว่วางชามกับจานลงอย่างไร้อารมณ์ ช่างกัวตักเนื้อหมักกับผักกาดดองใส่ชามใบใหญ่ แล้วยกไปวางกลางโต๊ะ
“เอาละ เลิกพูดเล่นก่อน บอกมาว่าวันนี้ลงไปทำอะไรกัน ถึงได้ขึ้นลงตั้งสองรอบ”
มือที่ฟางเสี่ยวหลานยื่นไปรับชะงักไป รอยยิ้มตรงมุมปากจางลงเล็กน้อย
ช่างกัวยองลงเติมฟืนเข้าเตา “หือ? มีอะไรที่ช่างกัวคนนี้รู้ไม่ได้ด้วยเหรอ”
“เรื่องเมื่อเช้าค่ะ ผู้บังคับกองร้อยโจวให้ฉันเป็นคนจัดซื้อ ฉันตอบตกลงไปแล้ว”
ฟางเสี่ยวหลานใช้ตะเกียบเขี่ยชิ้นเนื้อหมักสองที “แต่พอตอนเที่ยงฉันก็ปฏิเสธไปค่ะ”
ในครัวเงียบไปสองวินาที
ตะเกียบที่หลิงเยว่กำลังคีบข้าวชะงักไปชั่วครู่ เขาเงยหน้ามองฟางเสี่ยวหลานแวบหนึ่ง แล้วก็ก้มหน้าลง ไม่พูดอะไรสักคำ
ช่างกัวดันฟืนเข้าไปในเตา ก่อนหันกลับมาเพิ่มเสียงขึ้นอีกหลายระดับ