ฟางเสี่ยวหลานก้มหน้าดื่มโจ๊กอยู่ พลันได้ยินหลิงเยว่เอ่ยขึ้นว่า:
“ผมไปยื่นขอคำสั่งย้ายที่กองงานแล้ว”
ฟางเสี่ยวหลานมองเขาอย่างสงสัย:
“คำสั่งย้ายอะไร?”
“ย้ายมาประจำจุดลาดตระเวนป่าของฟาร์มเลี้ยงผึ้ง”
หลิงเยว่สบตาฟางเสี่ยวหลานแล้วพูดว่า:
“ต่อไปผมจะอยู่ห้องฝั่งตะวันออกตลอด”
ตะเกียบในมือฟางเสี่ยวหลานชะงักค้างกลางอากาศ—
จุดลาดตระเวนป่าแห่งนี้เป็นของช่างกัว ช่างกัวอายุมากแล้ว หลายปีก่อนก็แทบไม่ได้ขึ้นเขาจริง ๆ จัง ๆ แค่มีชื่อประจำตำแหน่งไว้ หน้าที่หลักคือเลี้ยงผึ้ง
หลิงเยว่ยื่นเรื่องขอย้ายมาที่นี่ก็นับว่าสมเหตุสมผล หัวหน้าหน่วยลาดตระเวนป่าควบตำแหน่งประจำจุดลาดตระเวนของฟาร์มเลี้ยงผึ้งด้วย ใครได้ยินก็ไม่เห็นว่าแปลก
ฟางเสี่ยวหลานหน้าแดงเล็กน้อย สายตาวูบไหว เธอรู้ว่าหลิงเยว่ไม่ได้หมายถึงแค่นั้น
“กองงานอนุมัติแล้วเหรอ?”
หลิงเยว่เห็นแก้มที่ขึ้นสีระเรื่อของเธอ ใบหูของเขาก็แดงตามไปด้วย:
“อืม ผู้บัญชาการซ่งเซ็นอนุมัติให้เองเลย”
ฟางเสี่ยวหลานอดยิ้มไม่ได้:
“คุณคิดเรื่องนี้ไว้ตั้งนานแล้วใช่ไหม?”
หลิงเยว่ไม่ได้ปฏิเสธ แต่ก็ไม่ได้ยอมรับ
เขาเพียงลุกขึ้น เก็บชามกับตะเกียบใส่อ่างล้างอย่างรวดเร็ว ก่อนหันหลังให้เธอแล้วพูดว่า:
“คุณอยู่ที่นี่ ผมก็อยู่ด้วย”
สายที่ขึงตึงอยู่ในใจฟางเสี่ยวหลานคลายลงไปเล็กน้อย นับตั้งแต่ถูกลักพาตัว เงามืดในใจเธอก็ยังไม่จางหาย
แต่เธอกลับจงใจลากเสียงพูดว่า:
“แต่แผลที่เอวยังไม่หายดีเลย จะลาดตระเวนไหวเหรอ?”
มือที่กำลังล้างชามของหลิงเยว่ชะงัก เขาเหลียวมามองเธอ ก่อนจะเค้นคำตอบออกมาได้แค่คำเดียว:
“ไหว”
ฟางเสี่ยวหลานเห็นปลายหูของเขาแดงเรื่อ เธอกัดริมฝีปากล่างกลั้นยิ้มแล้วเบือนสายตาหนี หยิบชามของตัวเองใส่อ่างตามไปด้วย
เช้าตรู่วันถัดมา ฟางเสี่ยวหลานถูกเสียงพูดคุยในลานบ้านปลุกให้ตื่น
เธอเปิดประตูห้องฝั่งตะวันตกออก ก็เห็นช่างกัวนั่งยอง ๆ อยู่หน้าห้องครัว กำลังผ่าฟืน ขวานฟันลงไปดัง “ฉับ” ฟืนแยกออกเป็นสองท่อน
กู้ซือฉีนั่งยอง ๆ อยู่ข้างเขา ยืดคอมองเข้าไปในห้องครัว ส่วนเมิ่งหยาง เสิ่นอัน เฉินชวน และกู้เว่ยจวินก็ยืนอยู่ไม่ไกล ทุกคนมากันหมด