ฟางเสี่ยวหลานกำลังคิดหาทางอย่างรวดเร็ว ส่วนกู้ซือฉีที่อยู่ข้าง ๆ เริ่มอดใจไม่ไหวแล้ว
“ทำยังไงดี? ผู้หญิงคนนั้นกำลังจะถูกจับตัวไปแล้ว!”
กู้ซือฉีกดเสียงต่ำ แต่ร้อนใจจนกระทืบเท้า
ฟางเสี่ยวหลานจับแขนเธอไว้
“อย่าเพิ่งร้อนใจ เมิ่งหยางไปสถานีตำรวจแล้ว อีกเดี๋ยวคงกลับมาไม่ได้หรอก”
ฟางเสี่ยวหลานจ้องหญิงสาวที่ถูกหญิงวัยกลางคนคว้าข้อมือไว้ท่ามกลางฝูงชน ในใจเธอเองก็ร้อนรน แต่ที่มากกว่านั้นคือความลังเล
สิ่งที่เธอสังเกตเห็นเมื่อครู่—ในฝูงชนยังมีคนผิดสังเกตอีกอย่างน้อยสองคน
คนหนึ่งสวมหมวก ยืนอยู่ตรงปากตรอก อีกคนรูปร่างผอมสูง ยืนชิดกำแพงอยู่หลังฝูงชน ทำท่าราวกับกำลังดูเรื่องสนุก แต่สายตากลับคอยเหลือบมองชายหญิงวัยกลางคู่นั้นอยู่ตลอด
พวกนี้มีพรรคพวก และไม่ได้มีแค่คนเดียว
ฟางเสี่ยวหลานเคยดูวิดีโอมากมายในยุคปัจจุบัน เธอรู้ดีว่าพวกแก๊งค้ามนุษย์ที่ตระเวนก่อเหตุแบบนี้โหดเหี้ยมเพียงใด
พวกมันทำกันเป็นขบวนการ ตั้งแต่ต้นน้ำถึงปลายน้ำ มีคนลักพาตัว มีคนขนส่ง และมีคนขาย
วันนี้จับคนพวกนี้ได้ แต่ถ้าหลุดรอดไปสักคน แล้ววันหลังตามมาถึงเธอ—ตามไปถึงฟาร์ม—ชีวิตต่อจากนี้ของเธอคงไม่มีวันสงบสุข
ห้ามเผยตัวเด็ดขาด ไม่มีใครควรเผยตัวทั้งนั้น
“เธออย่าเข้าไป”
ฟางเสี่ยวหลานกำข้อมือกู้ซือฉีแน่น “ห้ามใครเข้าไปทั้งนั้น”
กู้ซือฉีร้อนใจ “แล้วจะยืนดูพวกมันลากผู้หญิงคนนั้นไปเหรอ?”
“ใครบอกว่าจะยืนดู?”
สายตาฟางเสี่ยวหลานกวาดผ่านฝูงชนที่กำลังมุงดู
“เราไม่เผยตัวก็จริง แต่ทำให้คนที่มุงดูเริ่มสงสัยกันเองได้ ขอแค่พวกเขาเริ่มระแวงสองคนนั้น พวกมันก็พาตัวคนไปไม่ได้แล้ว”
กู้เว่ยจวินฟังอยู่ข้าง ๆ มาตลอด คราวนี้เขายื่นมือดึงน้องสาวมาใกล้ตัว น้ำเสียงเคร่งขรึม
“ซือฉี ฟังเสี่ยวหลาน ถ้าเธอพุ่งเข้าไป แล้วคนพวกนั้นผูกใจเจ็บขึ้นมา วันหลังตามไปถึงฟาร์มจะทำยังไง?”
กู้ซือฉีอ้าปาก แต่ก็เงียบไป
หลิงเยว่มีฝีมือการต่อสู้เก่งกาจ แต่ตอนนี้เขาก็ยืนนิ่งอยู่ข้างฟางเสี่ยวหลานเช่นกัน สายตาสงบนิ่งกวาดมองฝูงชน ก่อนพูดด้วยเสียงที่มีเพียงฟางเสี่ยวหลานได้ยิน
“ผู้ชายสวมหมวกตรงปากตรอกด้านขวา มือซ้ายไม่ยอมยื่นออกมาจากแขนเสื้อเลย”
ฟางเสี่ยวหลานพยักหน้าเบา ๆ