รถแทรกเตอร์พ่นควันดำ ก่อนจะจอดลงกลางลานตากข้าวของหน่วยผลิตที่ 9
ไอ้หนุ่มจ้าวดับเครื่องยนต์ กระโดดลงจากที่นั่งคนขับแล้วตะโกนสุดเสียงว่า “ถึงแล้ว ถึงแล้ว! ลงมาได้—”
เขายังพูดไม่ทันจบ คนบนกระบะท้ายก็พากันกรูกันลงมาแล้ว
คนที่เข้าเมืองอำเภอเที่ยวนี้มีไม่น้อย
นอกจากพวกฟางเสี่ยวหลานทั้งหกคนแล้ว ยังมีปัญญาชนหนุ่มสาวจากหน่วยผลิตอีกสิบกว่าคน รวมถึงป้า ๆ จากบ้านพักครอบครัว กระบะท้ายจึงแน่นขนัดไปหมด
เมิ่งหยางกระโดดลงมาเป็นคนแรก พอเท้าแตะพื้นขาก็อ่อนจนเกือบทรุดลงไปคุกเข่า เขาคว้าขอบกระบะท้ายไว้พยุงตัวให้ยืนมั่น แล้วแยกเขี้ยวปัดฝุ่นบนกางเกงผ้าฝ้าย
“หนาวจะตายอยู่แล้ว! ลมแรงอย่างกับมีดบาด!”
ป้า ๆ ทยอยลงจากรถทีละคน โดยมีคนคอยประคอง
ป้าผ้าโพกหัวลายดอกหิ้วถุงผ้าใบหนึ่งไว้ ในถุงตุงพองจนดูไม่ออกว่าข้างในใส่อะไร ระหว่างลงจากรถก็พร่ำบอกป้าผ้าโพกหัวสีเทาที่อยู่ข้าง ๆ ไปด้วย
“ฉันบอกเธอเลยนะ วันนี้ครีมบำรุงผิวหมดเกลี้ยงจริง ๆ ตอนฉันเบียดเข้าไป แม้แต่ขวดยังไม่เห็นเลย—”
“นั่นสิ!”
ป้าผ้าโพกหัวสีเทาปัดฝุ่นบนเสื้อบุฝ้ายพลางพูด
“สามีฉันยังหวังให้ฉันซื้อสบู่กลับไปให้สักก้อน สบู่ก็หมดเหมือนกัน! สมัยนี้ซื้อของสักอย่างยากอย่างกับไปรบ”
ป้าอีกคนเป็นคนสุดท้ายที่ลงจากรถ ในอ้อมแขนกอดกะละมังเคลือบไว้ ข้างในมีเต้าหู้ก้อนหนึ่ง เธอทะนุถนอมราวกับเป็นของล้ำค่า
“พวกเธอเลิกบ่นกันเถอะ ฉันต่อแถวตั้งครึ่งชั่วโมงกว่าจะซื้อเต้าหู้ก้อนนี้ได้ เกือบโดนเบียดจนแบนอยู่แล้ว”
ฟางเสี่ยวหลานพลิกตัวลงจากขอบกระบะ พอเท้าเหยียบพื้น หัวเข่าก็แข็งทื่อขึ้นมานิดหน่อย
นั่งรถแทรกเตอร์มานานกว่าชั่วโมง ลมพัดจนแทบไม่รู้สึกถึงใบหน้าแล้ว
กู้ซือฉีกระโดดลงมาจากอีกฝั่ง พลางถูมือเดินเข้ามาหาเธอ
“กี่โมงแล้ว?”
ฟางเสี่ยวหลานแกล้งจัดผ้าพันคอ ก่อนจะแผ่จิตเข้าไปในมิติส่วนตัว นาฬิกาข้อมือนอนนิ่งอยู่มุมหนึ่ง เข็มนาฬิกาชี้ชัดเจนว่าเป็นเวลาสี่โมงยี่สิบนาที
เธอไม่ได้สวมนาฬิกาอยู่ จึงบอกเวลาได้แค่คร่าว ๆ
“น่าจะสี่โมงกว่าแล้วมั้ง”
“ฟ้ามืดเร็วขึ้นทุกทีเลย”
กู้ซือฉีหดคอมองไปทางขอบฟ้าแวบหนึ่ง
“เพิ่งสี่โมงกว่าเองก็เป็นแบบนี้แล้ว อีกเดือนเดียว บ่ายสามฟ้าก็มืดแล้ว”
“นั่นสิ”