เดือนธันวาคมในกรุงปักกิ่ง ลมเหนือพัดบาดใบหน้าราวกับถูกคมมีดกรีด
มู่เหยียนชวนยืนอยู่หน้าประตูเรือนใหญ่ของตระกูลมู่ มองบานประตูที่คุ้นเคยแล้วชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบก้าวเข้าไปทันที
ตอนเขาออกจากเจียงเฉิง ที่นั่นเพิ่งมีหิมะแรกของปีตกลงมา
สามวัน
มู่เหยียนชวนเสียเวลาอยู่บนเส้นทางนานถึงสามวันเต็ม
รถไฟจอดกลางทางนานถึงสิบสองชั่วโมง โดยแจ้งว่าช่วงทางข้างหน้าขัดข้อง
ตลอดสามวัน มู่เหยียนชวนแทบไม่ได้หลับตา ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชาก็เผยความเหนื่อยล้าออกมา
ไม่ใช่แค่เพราะอดนอนมาหลายวัน แต่ทุกครั้งที่หลับตา ภาพข่าวที่พ่อแม่ถูกพาตัวไปก็ผุดขึ้นมา
อาของเขาเพิ่งโทรศัพท์มาที่บ้านพักในวันที่สี่หลังพ่อแม่ถูกพาตัวไป
กล่าวคือ คนในบ้านใช้เวลาถึงสามวันเต็มพยายามแก้ปัญหา ทั้งวิ่งเต้นหาคนช่วย ฝากฝังเส้นสาย สืบถามเบาะแส แต่สุดท้ายก็แก้ไม่ได้
นี่ต่างหากคือสิ่งที่ทำให้มู่เหยียนชวนนอนไม่หลับคืนแล้วคืนเล่า
ไม่ใช่เรื่องที่พ่อแม่ถูก «พาตัวไปสอบสวน» แต่เป็นปัญหาที่ทั้งตระกูลมู่ใช้เวลาสี่วันแล้วยังแก้ไม่ได้
มู่เหยียนชวนผลักประตูรั้วเข้าไปอย่างร้อนใจ
ลานบ้านว่างเปล่า
ปกติแล้วเวลานี้ พลทหารรับใช้ผู้เฒ่าซุนจะต้มน้ำอยู่ในห้องเฝ้าประตู พอเห็นเขากลับมาก็จะลุกขึ้นทักว่า «เสี่ยวชวนกลับมาแล้ว»
แต่วันนี้ในห้องเฝ้าประตูไม่มีเตาไฟและไม่มีคน ขี้เถ้าจับหนาอยู่บนขอบหน้าต่าง เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครปัดกวาดมาหลายวันแล้ว