ซ่งซิวอู่นั่งพิงพนักเก้าอี้ รอให้เขาพูดต่อ
“เธอทำงานที่ฟาร์มเลี้ยงผึ้งมาสามปี ทุกปีพอถึงฤดูใบไม้ผลิก็จะขึ้นเขาไปปล่อยผึ้ง”
หลิงเยว่กล่าว
“พื้นที่รอบนอกเขาไฉ่ซาน เธอรู้จักดีกว่าที่วาดไว้ในแผนที่ภูมิประเทศเสียอีก ถ้าสายลับต้องการคนช่วยสำรวจภูมิประเทศ เธอเป็นตัวเลือกที่เหมาะที่สุด”
“เพราะงั้นไม่ช้าก็เร็วสายลับต้องมาหาเธอแน่”
มู่เหยียนชวนรับคำจากข้างหน้าต่าง
“เมื่อวานเธอบังเอิญเห็นโจวเสวี่ยเหมยติดต่อกับพวกสายลับที่ตัวอำเภอ ทางนั้นจับตาเธอแล้ว
คนเลี้ยงผึ้งที่คุ้นเคยกับภูมิประเทศของเขาไฉ่ซาน แถมยังมีเรื่องบาดหมางกับโจวเสวี่ยเหมย สายลับไม่มีทางปล่อยเธอไปแน่”
กรามของหลิงเยว่ขบแน่น
เขาก้มมองข้อนิ้วที่กำแน่นของตัวเองอยู่นาน กว่าจะเอ่ยขึ้นว่า
“...เธอก็แค่คนเลี้ยงผึ้ง ถ้าปล่อยให้เธอถูกดึงเข้ามาพัวพัน เธอคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น”
“เพราะงั้นก็ต้องบอกให้เธอรู้”
ซ่งซิวอู่กล่าว
“ไม่ได้ให้เธอไปทำภารกิจอะไร แค่บอกให้รู้ว่ามีคนกำลังจับตาดูเธอ ให้เธอเตรียมตัวไว้ ช่วงนี้อย่าขึ้นเขาไปคนเดียว”
ภายในห้องทำงานเงียบไปหลายวินาที
มู่เหยียนชวนเอ่ยขึ้นว่า “เรื่องนี้ผมไปบอกเอง”
“ไม่ต้อง”
หลิงเยว่ขัดขึ้น น้ำเสียงไม่ดังแต่หนักแน่น “ผมไปเอง”
มู่เหยียนชวนมองเขาแวบหนึ่ง
หลิงเยว่ลุกขึ้นเดินไปที่ประตู ตอนผ่านมู่เหยียนชวน อีกฝ่ายก็หันมองเขา
“จะไปตอนนี้เหรอ เพิ่งเปลี่ยนยาให้แผลเองนะ”
“อืม”
หลิงเยว่ตอบสั้น ๆ เพียงคำเดียว แล้วผลักประตูออกไป
มู่เหยียนชวนยืนอยู่ข้างหน้าต่าง มองแผ่นหลังของหลิงเยว่ที่เดินจากไป
ซ่งซิวอู่เดินกลับไปนั่งที่โต๊ะ เก็บแผนที่ปลอมใส่ซองกระดาษคราฟต์ ปิดผนึกแล้ววางไว้ลึกสุดในลิ้นชัก
“ให้เขาไปก็ดีเหมือนกัน”
มู่เหยียนชวนไม่ได้ตอบ
หน้าห้องทำงานของหน่วยผลิตที่ 9
เวลานี้ฟางเสี่ยวหลานผลักประตูห้องทำงานของหน่วยผลิตเข้ามาแล้ว ผู้บังคับกองร้อยโจวกำลังยอง ๆ เขี่ยขี้เถ้าถ่านอยู่หน้าเตาเหล็ก พอได้ยินเสียงประตูก็เงยหน้าขึ้น รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าทันที
“กลับมาแล้วเหรอ งานเรียบร้อยดีไหม?”