ตอนที่ 78 คำสารภาพของฟางเว่ยจวิน
ตอนที่ฟางเจี้ยนกั๋วเรียกฟางเว่ยจวินไปที่ห้อง บรรยากาศบนโต๊ะอาหารยังไม่จางหายไปเสียทีเดียว
แม่ฟางนั่งอยู่ข้างโต๊ะ สายตาตามแผ่นหลังของฟางเว่ยจวินเข้าไปในห้อง
ทันทีที่ประตูปิดลง มือที่กำตะเกียบของเธอก็กำแน่นขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไร
สายตาของฟางเสี่ยวชิงหยุดอยู่บนบานประตูห้องของพ่อฟางที่ปิดสนิทนานหลายวินาที ก่อนจะหันกลับมา กวาดมองรอบโต๊ะ ริมฝีปากขยับเล็กน้อย
“แม่ พ่อเรียกพี่รองไปทำอะไรน่ะ—”
“กินข้าวของลูกไป”
เสียงแม่ฟางไม่ได้ดัง แต่ทุกคำหนักแน่นราวกับกระเทียมที่ถูกใช้สันมีดทุบจนแตกละเอียด
ฟางเสี่ยวชิงก้มหน้า พลิกมันเทศในมือไปมาอยู่สองรอบ เปลือกมันเทศย่นยับจนเธอหมดความอยากอาหาร
ดวงตายังคงเหลือบไปทางประตูบานนั้นเป็นระยะ
เสียงของพ่อฟางดังแว่วออกมาจากในห้อง เป็นเสียงที่กดต่ำมาก
จากนั้นก็เป็นเสียงของฟางเว่ยจวิน เบายิ่งกว่าเดิม เบาจนเหมือนเสียงยุง
จู่ ๆ ฟางเสี่ยวชิงก็ลุกขึ้น “หนูไปดูหน่อย—”
“นั่งลง” แม่ฟางไม่แม้แต่จะเงยหน้า
“หนูไม่เข้าไปหรอก แค่ยืนอยู่หน้าประตู—”
“ฟางเสี่ยวชิง”
แม่ฟางเงยหน้าขึ้น สายตาเหมือนตะปูสองตัว “นั่งลง”
ฟางเสี่ยวชิงนั่งลงแล้ว แต่ขาทั้งสองข้างใต้โต๊ะกลับขยับไปมาอย่างอยู่ไม่สุข
เธอเงี่ยหูฟังจนแทบตั้งชัน แม้แต่เสียงช้อนกระทบชามก็หยุดไปแล้ว
ฟางเว่ยหงล้างชามของตัวเองอยู่ข้างเตา เสียงน้ำดังซ่า ๆ
ฟางเสี่ยวเจวียนนั่งอยู่ในห้องโถงใหญ่ ภายนอกดูเหมือนเธอไม่ได้หันไปมองห้องของพ่อฟางเลยตั้งแต่ต้นจนจบ แต่การพลิกหน้ากระดาษของเธอกลับช้าจนแทบไม่พลิกเลยสักหน้า
ฟางเสี่ยวหลานลุกขึ้น เก็บชามกับตะเกียบของตัวเองไป
“หนูกลับห้องไปทำการบ้านนะ” เธอบอก
แม่ฟางไม่ได้ตอบ
ฟางเสี่ยวชิงมองเธอ เหมือนอยากถามอะไรสักอย่าง แต่ฟางเสี่ยวหลานหันหลังเดินออกไปแล้ว
เวลานี้ ภายในห้องของพ่อฟาง
ฟางเว่ยจวินไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเดินเข้าไปในห้องของฟางเจี้ยนกั๋วได้อย่างไร
ฟางเจี้ยนกั๋วนั่งอยู่ข้างเตียง แล้วพูดกับฟางเว่ยจวินที่ตามเข้ามาทีหลัง
“ปิดประตู”
ฟางเว่ยจวินปิดประตู ยืนอยู่ตรงข้างประตู มือทั้งสองข้างไม่รู้จะวางไว้ตรงไหน สุดท้ายจึงปล่อยลงข้างตะเข็บกางเกง