ฟางเสี่ยวหลานตื่นขึ้นเองตามธรรมชาติ
หลังจากทะลุมิติมาได้สักพัก ฟางเสี่ยวหลานก็พบว่านาฬิกาชีวิตของตัวเองถูกปรับจนเข้าที่เข้าทางแล้ว—
ไม่มีโทรศัพท์ พอฟ้ามืดตอนหนึ่งทุ่มสองทุ่ม หนังตาก็เริ่มหนักอึ้ง ส่วนตอนเช้าราวตีห้า ฟ้ายังไม่สว่างดี เธอก็ตื่นแล้ว
วันนี้หน่วยผลิตหยุดงาน
ฟางเสี่ยวหลานพลิกตัวบนเตียงเตา หยิบนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู เป็นเวลาตีห้ากว่า
เมื่อวานตอนบ่าย พี่สวีถือกะละมังเสื้อผ้าที่เพิ่งซักเสร็จเดินผ่านหน้าห้องเธอ แล้วเอ่ยถามขึ้นมาลอย ๆ ว่า
“เสี่ยวฟาง พรุ่งนี้หยุดงาน ฉันจะไปเก็บฟืนบนเขากับพวกป้าสักสองสามคน เธอจะไปด้วยไหม?”
ตอนนั้นดวงตาฟางเสี่ยวหลานเป็นประกายขึ้นมาทันที
เข้าป่า
เธอมาอยู่ฟาร์มเกือบหนึ่งเดือนแล้ว พื้นที่ที่ได้ไปไหนมาไหนก็มีแค่กลุ่มบ้านอิฐสีหม่นของหน่วยผลิตกับไร่นาที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา
ป่าเบิร์ชที่อยู่ไกลออกไป เธอมองเห็นทุกวันตอนเข้าแถวออกกำลังกาย แต่ไม่เคยเดินเข้าไปใกล้เลยสักครั้ง
“ไปค่ะ!”
ฟางเสี่ยวหลานตอบรับเร็วเกินไปจนตัวเองยังรู้สึกกระดากนิด ๆ จึงรีบเสริมว่า
“ขอบคุณนะคะพี่สวี พอดีฉันกำลังอยากออกไปเดินเล่นอยู่พอดี”
“ได้ พรุ่งนี้เช้าหกโมงเจอกันตรงปลายแปลงผักนะ อย่ามาสายล่ะ”
โรงอาหารยังไม่เปิด
คนของฝ่ายส่งกำลังบำรุงไม่ต้องเข้าแถวออกกำลังกาย แต่เวลาเปิดโรงอาหารก็กำหนดไว้แน่นอน วันหยุดจะเลื่อนเวลาอาหารเช้าไปถึงแปดโมงครึ่ง
พี่สวีนัดเจอกันตอนหกโมง ยังไงก็รอจนโรงอาหารเปิดไม่ไหว
ฟางเสี่ยวหลานเหลือบมองเตาไฟ
เตียงเตาแผ่นนี้ต่อกับปากเตา ด้านบนวางหม้อเหล็กเก่าดำปี๋ใบนั้นไว้ เธอใช้หม้อต้มร้อนมาหลายครั้งจนสะอาดเอี่ยมแล้ว
ผู้ช่วยครูฝึกตู้เคยบอกว่า ครอบครัวของเจ้าหน้าที่ทำอาหารเองได้ แต่ปัญญาชนลงชนบทต้องกินอาหารที่โรงอาหาร
กฎเยอะจริง ๆ
แต่ตอนนี้ก็ไม่มีใครจับตาดูเธออยู่
ฟางเสี่ยวหลานเดินไปที่ประตู ลงกลอน แล้วตรวจหน้าต่างอีกรอบ กระดาษหนังสือพิมพ์ที่แปะไว้อุดแน่นสนิท คนข้างนอกมองไม่เห็นข้างใน
เธอหยิบเส้นบะหมี่แห้งหนึ่งกำมือ ไข่หนึ่งฟอง น้ำมันหมูชิ้นเล็ก ๆ รวมถึงเกลือกับเครื่องปรุงต่าง ๆ ออกจากมิติส่วนตัว