มุมบัตรคมกริบกดอยู่บนไหปลาร้าของหลินเซี่ยงหว่าน
แววตาเจียงฉือจิ่งมืดลงเล็กน้อย แต่ยังคงยิ้มอย่างไม่ยี่หระ
บรรยากาศชะงักนิ่งไปชั่วขณะ หลินเซี่ยงหว่านเอียงหน้ามองเขา
ชายหนุ่มตรงหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เอ่ยถึงอดีตโดยไม่หลบเลี่ยงแม้แต่น้อย ไม่มีความเศร้าใจหรือไม่ยอมแม้แต่นิดที่ถูกคู่หมั้นทิ้ง
วินาทีนี้เองหลินเซี่ยงหว่านก็เข้าใจ เมื่อสามปีก่อนมีเพียงเธอเท่านั้นที่ตกอยู่ในห้วงรักลวงตา
สำหรับเจียงฉือจิ่งแล้ว เธอเป็นแค่ตัวเลือกว่าที่ภรรยาในอนาคตที่มีหรือไม่มีก็ได้ หนีไปแล้วก็แค่หาใหม่
“ฉันก็ไม่ได้รับเงินจากใครก็ได้หรอกนะ”
หลินเซี่ยงหว่านสีหน้าเย็นชา สะบัดจากพันธนาการที่เอว เดินมุ่งหน้าไปยังตึก繁星
เจียงฉือจิ่งมองแผ่นหลังงดงามของเธอ รอยยิ้มหายไป ในดวงตาปั่นป่วนด้วยคลื่นอารมณ์
ชั้นบนสุดของ繁星 ห้องประชุม
พิธีรับตำแหน่งอันยิ่งใหญ่มาถึงช่วงท้ายแล้ว
หลินซีจวินในชุดสูทผูกไทนั่งอยู่หัวโต๊ะ รับคำแสดงความยินดีจากทุกคน
พ่อแม่ตระกูลหลินเผยรอยยิ้มภาคภูมิใจ มองลูกชายของตนที่ฮึกเหิม
ระหว่างที่งานกำลังครึกครื้นสมบูรณ์แบบ จู่ๆ ประตูก็ถูกผลักออกอย่างแรงเสียง “ตึง”
ทุกคนหันไปมองตามสัญชาตญาณ แต่เมื่อเห็นผู้มาเยือนกลับพากันตัวแข็ง
รอยยิ้มบนหน้าพ่อแม่ตระกูลหลินหายวับ หลินซีจวินยิ่งลุกพรวด สีหน้าราวกับเห็นผี
“เป็นเธอ เธอ เธอกลับมาอีกได้ยังไง”
ภายใต้สายตานับไม่ถ้วน หลินเซี่ยงหว่านมีสีหน้านิ่งเฉย
ดวงตางามกวาดมองพ่อและแม่เลี้ยงที่ไม่ได้เจอสามปี สายตาหยุดที่ใบหน้าถมึงทึงของหลินซีจวิน
“เรื่องที่ประธานบริษัทคนใหม่ขึ้นตำแหน่งยังไม่บอกฉัน นี่ไม่คิดจะเห็นฉันผู้ถือหุ้นยี่สิบเปอร์เซ็นต์ในสายตาแล้วใช่ไหม”
แววตาเซี่ยงเค่อฉินเย็นวาบ แต่แล้วก็ยิ้มต้อนรับ จับมือหลินเซี่ยงหว่านไว้
“หว่านหว่าน เธอหนีงานแต่ง一走就是สามปี ไม่ยอมติดต่อพ่อเธอเลย ทุกคนนึกว่าเธอจะไม่กลับมาแล้ว ก็เลย...เฮ้อ”
นางถอนหายใจ พลางกล่าวอย่างจนใจ “ที่แท้ก็พวกเราคิดไม่รอบคอบเอง ลืมส่งอีเมลแจ้งเธอไป เธอกลับมาได้ แม่ดีใจมาก พ่อกับพี่ชายก็คิดถึงเธอมาก”
“งั้นเหรอ”
หลินเซี่ยงหว่านยิ้มเยาะ รังเกียจดึงมือออก “คุณน้าเซี่ยง พวกคุณไม่ได้คิดถึงฉัน แต่กลัวฉันจะกลับมาแย่งตำแหน่งประธานสินะ”
หลินมู่หน้าถมึงทึง จ้องนางด้วยสายตาเศร้าหมอง
“รู้อยู่แล้วว่าเธอกลับมาเพื่อสิ่งนี้! เพราะเธอหนีงานแต่ง 繁星ของเราเมื่อก่อนเกือบถูกตระกูลเจียงเล่นงานพัง! พูดได้เลยว่า ถ้าไม่มีพี่ชายเธอค้ำไว้ ก็ไม่มี繁星ทุกวันนี้! เธอเกือบทำบริษัทพัง ยังมีหน้ามาแย่งตำแหน่งอีกเหรอ”
หลินเซี่ยงหว่านชำเลืองมองเขาอย่างไม่ใส่ใจ ยกมุมปากอย่างไร้อารมณ์
“ตระกูลเจียงและหลินคบหามาหลายชั่วคน ต่อให้ฉันหนีงานแต่ง คุณย่าเจียงก็ประกาศในงานแถลงข่าววันรุ่งขึ้นว่าจะไม่เอาความ ตระกูลเจียงใครกล้าออกมือกับ繁星”
นางเชิดคางขึ้นเล็กน้อย “ถ้าตระกูลเจียงอยากจัดการ繁星จริงๆ เขาหลินซีจวินก็คงไม่มีความสามารถไปห้ามได้หรอก!”
“เธอ... ดูท่าเธอจะมาแย่งตำแหน่งจริงๆ ตอนนั้นเธอหนีไป ทำให้ตระกูลหลินขายหน้า ไม่มีสิทธิ์เป็นประธานบริษัท ไสหัวไปเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันลงมือกับเธอ!”
หลินมู่เดือดดาลขึ้นมาทันที แววตาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นและรังเกียจ
ด้านข้างเซี่ยงเค่อฉินดึงเขาไว้ ปลอบเสียงอ่อนโยน “ช่างเถอะ เด็กยังเล็ก อย่าถือสาเลย”
หลินซีจวินกำหมัด เยาะเย้ยอย่างเย็นชา “สามปีก่อนนางหนีงานแต่ง แม่ก็ปลอบพ่อแบบนี้ ตอนนี้นางกลับมาป่วนประสาท ไม่ใช่แค่เด็กไม่รู้ความอีกแล้วกระมัง”
เซี่ยงเค่อฉินขมวดคิ้วทันที “ซีจวิน เธอพูดอะไร!”
สองแม่ลูกเล่นบทดีร้ายใส่กัน ทำให้หลินมู่โมโหหน้าดำหน้าแดง
เขาสะบัดมือเซี่ยงเค่อฉิน ชี้หน้าหลินเซี่ยงหว่าน “อย่าให้ฉันเห็นหน้าเธออีก ตำแหน่งประธานนี้เธอไม่มีสิทธิ์”
หลินเซี่ยงหว่านเผชิญสายตาไร้เมตตาของหลินมู่ตรงๆ
สามปีก่อนตอนที่ท่านปู่ใกล้สิ้นใจ เธอกับหลินมู่ปรนนิบัติอยู่ข้างเตียงด้วยกัน
ท่านปู่ก่อนหมดลมบอกว่าจะยกบริษัทให้เธอ แต่หลินมู่กลับประกาศตอนที่ท่านปู่ยังไม่ได้ฌาปนกิจว่า ตำแหน่งประธานเขาเป็นเอง รองประธานให้หลินซีจวิน
ตอนนั้นเธอเสียใจที่ท่านปู่จากไป และใจก็มุ่งไปที่เจียงฉือจิ่ง ไม่คิดถือสาที่พ่อแท้ๆ แย่งชิงอำนาจบริษัท
จนกระทั่งแตกหักกับเจียงฉือจิ่ง เธอวิ่งกลับบ้านไปได้ยินหลินมู่ยอมรับว่าแอบมีชู้มานานซ้ำยังบอกว่า ถ้าไม่โลภสินสอดที่แม่ของนางนำมาจากตระกูลฝ่ายแม่ละก็ ไม่มีทางรอตั้งสิบปีถึงแต่งเซี่ยงเค่อฉินเข้าบ้านหรอก
ภายใต้แรงกระแทกซ้ำสอง นางจึงโกรธแล้วไปอยู่ต่างประเทศ
ซ่อนตัวมานานถึงเพียงนี้ วันนี้ก็ถึงเวลาทวงทุกสิ่งคืนแล้ว
พ่อไร้เมตตา ก็อย่าหาว่านางไร้คุณธรรม
“ฉันไม่มีสิทธิ์หรือ” หลินเซี่ยงหว่านยิ้มเยาะ จ้องหลินมู่ตาเขม็ง “แล้วลูกชู้ของนายน่ะ มีสิทธิ์เป็นทายาทสายตรงของตระกูลหลินหรือ”
เซี่ยงเค่อฉินหน้าซีดเซียว กัดริมฝีปากแน่นดึงหลินซีจวินไว้ เป็นสัญญาณบอกให้อยู่นิ่งๆ
รอบข้างเงียบกริบ ผู้ถือหุ้นและผู้บริหารต่างมองอย่างกับเห็นคนบ้า
หลินเซี่ยงหว่านนี่ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ
กล้าขุดเรื่องนี้กลางที่ประชุมได้ยังไง นี่มันตบหน้าพ่อตัวเองชัดๆ
ผู้ถือหุ้นหลายคนไม่พอใจในใจ ยิ่งรู้สึกว่าการไม่ให้หลินเซี่ยงหว่านเข้ามาในบริษัทคือสิ่งที่ถูกต้อง
ทันใดนั้น เสียงตบดังเพียะขึ้น
เพียะ!
หนึ่งฝ่ามือฟาดลงมา หลินมู่ตบจนหลินเซี่ยงหว่านเซถลาหลายก้าว
“ลูกทรพี! ฉันหลินมู่มีลูกเลวแบบนี้ได้ยังไง ไปให้พ้นๆ!”
หลินเซี่ยงหว่านเจ็บแสบปวดร้อนที่หน้า ในแววตาราวสระน้ำนิ่งสงัด ใบหน้าอันงดงามละเมียดละไมตลอดกาลฉายแววเยือกเย็นขึ้นมา
“ฉันต่างหากที่ควรเป็นประธาน繁星 คนที่ต้องไปคือพวกนาย จับเมียกับลูกชู้ของนายไสหัวไปให้ไกลๆ เลย!”