หลังเสร็จสิ้น หลี่จิ้งเหม่ยยังคงมึนงงไปทั้งตัว ดวงตาใสสะอาดดูทั้งงุนงงทั้งเหม่อลอย
เธอนอนแผ่อยู่บนเตียง ราวกับปลาที่เกยตื้น ผมยาวดำขลับหนาดกสยายเต็มหมอน ริมฝีปากแดงเผยอเล็กน้อยเพื่อปรับลมหายใจที่ยังหอบถี่ ส่วนในถังขยะข้างเตียงมีถุงยางอนามัยบางเฉียบที่ใช้แล้วถูกทิ้งอยู่หลายชิ้น
ถานเหยี่ยนโจวถือชุดกระโปรงยาวตัวใหม่แสนสวยเดินเข้ามา ก้มหน้าบอกเธอว่า
“ใส่ซะ จะพาไปกินข้าว”
สีหน้าของชายหนุ่มดูพึงพอใจเต็มที่ ตอนนี้เขาสวมแว่นกรอบทอง ยิ้มอย่างอ่อนโยน ดูสุภาพเป็นสุภาพบุรุษ แต่หลี่จิ้งเหม่ยที่เพิ่งผ่านการปฏิบัติอย่าง “ไร้มนุษยธรรม” มา กลับรู้สึกว่าเขาเหมือนสุภาพบุรุษจอมปลอมมากกว่า
เธอเหนื่อยแทบหมดแรง จึงหันหน้าหนีไม่มองเขา น้ำเสียงแผ่วเบา “ไม่ไป กินไม่ลง”
“กินไม่ลง หรือไม่อยากกินข้าวกับผมกันแน่ หืม?”
ถานเหยี่ยนโจวบีบใบหูที่ซ่อนอยู่ในเรือนผมเบา ๆ ใบหูแดงก่ำเพราะยังเขินอยู่
เธอไม่ตอบ
ชายหนุ่มถอนหายใจ ก่อนจะช้อนเธอขึ้นมา หลี่จิ้งเหม่ยอ่อนปวกเปียกไปทั้งตัว ปลายนิ้วแตะอยู่บนอกของถานเหยี่ยนโจว พูดเสียงอ่อนแรงว่า
“ใช้หมดแล้ว...”
เขาไม่ค่อยได้มาพักผ่อนที่เกาะส่วนตัว อีกทั้งก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยมีผู้หญิง ของใช้ป้องกันการตั้งครรภ์ที่เตรียมไว้ในวิลล่าจึงมีไม่มาก ไม่เหมือนที่คฤหาสน์ม่านไห่ซีฝู่ ห้องนอนแทบทุกมุมมีถุงหนึ่งวางอยู่
“ผมไม่ใช่คนหื่น แค่อยากใส่เสื้อผ้าให้คุณ”
ถานเหยี่ยนโจวพูดอย่างจริงจัง
หลี่จิ้งเหม่ยมองเขาด้วยสายตาไม่เชื่อ
“ทำหน้าอะไรแบบนั้น?” ชายหนุ่มตบแก้มเธอเบา ๆ ทั้งขำทั้งฉุน
เธอพูดเสียงอ่อย “แต่คุณต้องการทุกวันเลยนี่คะ วันละหนึ่งหรือสองครั้งก็ยังไม่พอ”
กิจกรรมแบบนี้กลายเป็นสิ่งที่ต้องทำก่อนนอนไปแล้ว หลี่จิ้งเหม่ยเองก็แอบดีใจอยู่บ้าง อย่างน้อยก็ทำกันแค่ตอนกลางคืน กลางวันไม่ต้อง
ถานเหยี่ยนโจวเงียบไป ในใจคิดว่านี่มันยังไม่เท่าไรเลยด้วยซ้ำ แต่เขาก็เข้าใจว่าภรรยายังเด็กเกินกว่าจะรับมือกับการโหมหนักได้ จะทำให้เธอตกใจไม่ได้