ถังซืออวี่เลือกซื้อของผู้ใหญ่ให้หลี่จิ้งเหม่ยกองโต ใส่กล่องหิ้วสีดำไปตั้งสามใบ
หนึ่งทุ่ม เธอหิ้วข้าวของพะรุงพะรังกลับมาถึงคฤหาสน์ม่านไห่ซีฝู่
สาวใช้เห็นว่าเธอถือของจนมือไม่ว่าง จึงคิดจะช่วย แต่หลี่จิ้งเหม่ยหลบ ก่อนแก้มจะแดงเรื่อ “ไม่ต้องหรอก ฉันถือเองได้”
เธอเปลี่ยนรองเท้าแล้วหิ้วของเข้าไปในห้องนั่งเล่น พลางคิดว่าจะซ่อนไว้ตรงไหนในห้องนอนถึงจะไม่มีใครเจอ
ที่จริงพอจ่ายเงินเสร็จเธอก็รู้สึกเสียดายแล้ว ซื้อมาเยอะขนาดนี้ ถ้าคุณถานรู้เข้า...จะคิดยังไงกับเธอนะ?
ของในมือร้อนเหมือนเผือกร้อน หลี่จิ้งเหม่ยถอนหายใจ ทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากบันได ถานเหยี่ยนโจวถามยิ้ม ๆ ว่า
“อายุยังน้อย ทำไมถึงทำหน้าอมทุกข์ได้ทั้งวันล่ะ?”
หลี่จิ้งเหม่ยเงยหน้า เห็นชายหนุ่มสวมชุดลำลองเดินลงมา เสื้อยืดถักเนื้อบางสีขาวอมครีมเข้ารูปช่วงไหล่ จับคู่กับกางเกงขายาวสีเทาเข้ม เป็นสไตล์เรียบง่ายดูสดชื่น แถมยังทำให้เขาดูเด็กลงมาก ไม่เหมือนลุคสุขุมเป็นผู้ใหญ่ที่คุ้นตาเลยสักนิด
หลี่จิ้งเหม่ยมองจนตาเป็นประกาย ลืมพูดไปชั่วขณะ
ถานเหยี่ยนโจวเห็นภรรยามองตามเขาตาไม่กะพริบ จึงยกมุมปากขึ้น เดินมาหยุดตรงหน้าแล้วบีบแก้มเธอเบา ๆ ก่อนเอ่ยยิ้ม ๆ ว่า
“จ้องฉันตาแป๋วเชียว ตาเป็นประกายเหมือนลูกหมาเลย”
น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนเอ็นดู พูดจบก็ประคองแก้มภรรยาแล้วจูบริมฝีปากเธอหลายครั้ง โดยไม่สนใจว่ายังมีสาวใช้อยู่ในห้องนั่งเล่น
หางตาเหลือบเห็นถุงดำที่หญิงสาวถืออยู่ เขาจึงถามยิ้ม ๆ อย่างไม่ใส่ใจว่า