สามวันถัดมา หมู่บ้านกลางเมืองในเมืองหลวง
หลี่เนี่ยนตี้ยังทำกับข้าวอยู่ ก็ได้รับสายจากฝ่ายบุคคล
เธอใจเต้นแรง รีบปิดเตา แล้วคว้าโทรศัพท์มือถือรุ่นเก่าเดินออกจากห้องครัวแคบ ๆ สูดหายใจลึก ๆ เต็มไปด้วยความตื่นเต้น แล้วกดรับ
“คุณหลี่สวัสดีค่ะ ฉันคือหวังเฉาลี่จากฝ่ายบุคคลของหวยหรงเซวียน ขอแสดงความยินดีด้วยนะคะที่คุณผ่านการคัดเลือกเบื้องต้น”
“ฉันเห็นว่าคุณยังไม่ได้ยืนยันเวลาสัมภาษณ์รอบสองกับฉัน เหลือเวลาอีกแค่ครึ่งชั่วโมงก็จะถูกปฏิเสธอัตโนมัติแล้วค่ะ ไม่ทราบว่าคุณยังสนใจอยู่ไหมคะ”
ความคิดแรกของหลี่เนี่ยนตี้คือรู้สึกว่าตัวเองสร้างปัญหาให้อีกฝ่าย ถึงต้องโทรมาถามเธอโดยเฉพาะ
เธอรีบกล่าวขอโทษ แล้วว่า
“ฉันสัมภาษณ์รอบสองเวลาไหนก็ได้ค่ะ!”
“ดีค่ะ งั้นฉันจัดเวลาให้คุณมาสัมภาษณ์รอบสองที่หวยหรงเซวียน บ่ายสองโมงครึ่งวันนี้เลยนะคะ”
หลังจากวางสาย หลี่เนี่ยนตี้ตื่นเต้นจนแทบกระโดดตัวลอย คว้าโทรศัพท์หมุนติ้วอยู่ในห้องเล็ก ๆ ขนาด 15 ตารางเมตร
ก็อย่างที่ซืออวี่บอก เมืองหลวงนี้ที่ดินแพงยิ่งกว่าทอง แค่หายใจก็ต้องเสียตังค์
ค่าเช่าบ้านเดือนละ 850 ซื้อข้าวของใช้ในชีวิตประจำวันอีกนิดหน่อย แล้วซื้อชุดใส่ลำลองอีกสองสามตัว เงินในกระเป๋าก็แทบไม่เหลือแล้ว
เธอจบแค่มัธยมปลาย ในเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยคนเก่งมันยากที่จะหางานเหมาะกับเธอ
สองวันมานี้เธอไปหาหลายที่ แต่ที่รับเธอมีแต่งานขายทางโทรศัพท์หรือไม่ก็ไลฟ์สดแนวโป๊ปลอม
โดยเฉพาะไลฟ์สดแนวโป๊ปลอม พวกคนรับสมัครงานเห็นเธอเหมือนหมาป่าเห็นเนื้อ บอกกับเธอว่า
“คุณนมใหญ่เอวเล็กก้นเด้ง ไม่ต้องใช้ฟิลเตอร์เลย แค่มาบิดตัวหน้ากล้องหน่อย ก็มีเสี่ยทุ่มเงินให้รัว ๆ ไม่ถึงเดือนก็มีชีวิตสุขสบายแล้ว!”
รูปร่างร้อนแรงเซ็กซี่ของหลี่เนี่ยนตี้ตัดกับใบหน้าใสซื่อแบ๊ว ๆ ของเธออย่างชัดเจน
แต่เธอไม่ชอบ
เธอเกลียดรูปร่างตัวเองมาตั้งแต่เด็ก
ตอนเรียนก็โดนนินทาสาดเสียเทเสีย เธอว่าแรด เล่นแรง ต้องแบขาไปแล้วแน่ ๆ ถังเจียอวี้ถึงทุ่มเทให้เธออย่างนั้น
พูดง่าย ๆ ก็คืองานหายาก ตอนที่หลี่เนี่ยนตี้กำลังร้อนใจ เธอเดินผ่านร้านอาหารเก่าแก่แห่งหนึ่งก็คือหวยหรงเซวียน ได้ข่าวว่ากำลังจะรับสมัครพนักงานต้อนรับใหม่
สวัสดิการและเงินเดือนมันยั่วใจเธอเกินไปจริง ๆ
ช่วงทดลองงานมีประกันสังคมและกองทุนสำรองเลี้ยงชีพ เงินเดือนพื้นฐานหลังหักภาษี 9,000 หยวน หยุดสัปดาห์ละเล็กสัปดาห์ละใหญ่ พอเป็นพนักงานประจำเงินเดือนพื้นฐานหลังหักภาษี 12,000 หยวน หยุดสองวันต่อสัปดาห์
นอกจากนี้ยังมีเงินช่วยค่าที่พัก ค่าเดินทาง ค่าอาหารรายวัน และตรวจสุขภาพประจำอีกด้วย
หลี่เนี่ยนตี้ใจสั่นไม่ไหวเลยจริง ๆ
เพราะที่บ้านเกิดเธอ ถ้าไปร้านข้าวทำงานจิปาถะ ไม่รวมอาหารไม่รวมที่พักไม่จ่ายประกันสังคม ได้เดือนละ 1,200 หยวน
บ่ายสองโมงครึ่งต้องไปสัมภาษณ์แล้ว
เธอรีบกินข้าวล้างจาน แล้วไปอาบน้ำที่ส้วม ออกมาเปลี่ยนใส่ชุดกระโปรงซักสะอาดสะอ้าน ยืนหน้ากระจกเต็มตัวที่มีรอยร้าวที่ผู้เช่าเก่าทิ้งไว้
เด็กสาวในกระจกสูง 165 ซม. ดวงตากลมโตสดใส หางตามีไฝรักสีน้ำตาลอ่อนจาง ๆ แก้มขาวอมชมพูเต็มไปด้วยความอ่อนเยาว์
เธอเกล้าผมเป็นมวยสูง ใส่เดรสยาวพิมพ์ลายดอกไม้ รูปร่างอวบอิ่มดันชุดให้ดูยั่วยวนชวนให้เลือดสูบฉีด
หลี่เนี่ยนตี้เม้มปาก ก้มลงมองหน้าอกตัวเอง
ขาวเนียน เซ็กซี่
เธอคิดว่า พอหาเงินได้ ต้องไปผ่าตัดลดขนาดหน้าอกแน่ ๆ จะได้ไม่โดนสร้างข่าวสกปรกอีก
ตอนนั้น มือถือรุ่นเก่าที่วางบนเตียงก็ดังขึ้นกึกก้อง:
“ทุ่งหญ้ากว้างใหญ่คือความรักของฉัน ภูเขาเขียวขจีใต้ตีนเขาดอกไม้กำลังเบ่งบาน——”
หลี่เนี่ยนตี้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เป็นเบอร์แปลกของเมืองหลวง
เธอไม่ได้คิดอะไร กดรับ "ฮัลโหล?"
จากโทรศัพท์มีเสียงร้อนรนและลุ่มหลงของถังเจียอวี้ดังขึ้น: "เนี่ยนเนี่ยน เธออยู่ไหน? ฉันต้องตามหาเธอให้เจอ ขอร้องล่ะ อย่าหลบหน้าฉันอีกเลย——"
หลี่เนี่ยนตี้ตกใจจนหน้าซีด รีบกดวางสาย
ถังเจียอวี้ คนที่เติบโตมาพร้อมกับเธอตั้งแต่เด็ก
คนที่เธอหนีงานแต่งกลางคัน
-
บ่ายสองโมง หลี่เนี่ยนตี้ก็มาถึงหวยหรงเซวียนแล้ว
ร้านนี้เปิดแค่สามสาขาทั่วประเทศ ที่เมืองหลวง เมืองไห่ และฮ่องกง ใช้ระบบสมาชิกจองล่วงหน้า คนเข้าออกล้วนมีเงินมีอำนาจ
เธอก้าวเข้าไป ก้มหน้าเล็กน้อย ไม่กล้าเหลียวซ้ายแลขวา เวลาพูดก็เสียงเบา:
“สวัสดีค่ะ ฉันมาสัมภาษณ์รอบสองตำแหน่งพนักงานต้อนรับ”
“ตามฉันมา”
หลี่เนี่ยนตี้เดินตามหลังเจ้าหน้าที่สัมภาษณ์ ลัดเลาะผ่านระเบียงทางเดินที่ชวนตาลาย สามก้าวก็มีวิวหนึ่ง ให้ตื่นตาตื่นใจ พนักงานทุกคนที่พบเจอล้วนหุ่นดีกันทั้งนั้น
บ่ายนี้มีคนมาสอบสัมภาษณ์เยอะมาก ชายหญิงแต่งหน้าโปร่งใส ใส่เสื้อผ้าแฟชั่นสะอาดตา ภาพลักษณ์ดี แถมดูผ่อนคลาย
หลี่เนี่ยนตี้ยืนอยู่มุมห้อง เก็บอกห่อไหล่ ลุกลนจนต้องงัดนิ้วเล่น
จนกระทั่งจออิเล็กทรอนิกส์ขึ้นว่า: "หลี่เนี่ยนตี้ เชิญไปที่ A104 เพื่อเข้ารับการสัมภาษณ์รอบสอง"
พอชื่อปรากฏขึ้น ทุกคนในที่นั้นพากันมองมาที่เธอ
หลี่เนี่ยนตี้หน้าแดงซ่านเหมือนเม่นที่กำลังเครียด รู้สึกอับอายกับชื่อของตัวเอง
เธอก้มหัวเดินเร็วไปทาง A104 กลัวว่าความอับอายเรื่องชื่อยังไม่ทันหาย ก็จะถูกนินทาโจมตีอีก
“โอ๊ย! ฉันชอบหุ่นของพี่สาวคนนั้นมากเลย แซ่บเกิน!”
“แขนขาเรียว หลังบางแต่นมใหญ่ เอวคอด แล้วก็สัดส่วนสะโพกสวยด้วย อิจฉามาก! ถ้าฉันหุ่นแบบนี้ จะใส่กี่เพ้าผ่าข้างให้ถึงคอ!”
“ฉันอาบน้ำก็ไม่ปิดประตูละ ไม่สิ ฉันออกจากบ้านก็ไม่ใส่เสื้อผ้าเลย!”
หลี่เนี่ยนตี้ชะงักมือที่กำลังเปิดประตู
ที่แท้……รูปร่างของตัวเองก็มีคนชอบเหมือนกัน
ซืออวี่พูดถูกเลย คนในนครใหญ่ที่เจริญก็ใจกว้างกว่าจริง ๆ!
-
ทางนี้ การสัมภาษณ์กำลังดุเดือด
อีกด้านหนึ่ง รถ Maybach คันหนึ่งจอดที่หน้าหวยหรงเซวียน
เจิงหยางลงจากที่นั่งข้างคนขับ มาเปิดประตูหลัง ผู้จัดการใหญ่ของร้านได้ข่าวก็รีบมา พอดีเห็นถานเหยี่ยนโจวลงจากรถ
ชายหนุ่มสวมสูทผูกไท มีแว่นไร้กรอบบนสันจมูกสูง แนวคิ้วเฉียบ ดวงตาล้ำลึก กิริยาท่าทางสุขุม
ผู้จัดการรีบร้องว่า “คุณถาน” แล้วนำเขาเข้าไปด้วยตัวเอง คอยตามดูแลอย่างใกล้ชิด:
“คุณเกาและคุณเย่มาถึงแล้วครับ ตอนนี้อยู่ในห้องส่วนตัวบนชั้นสูงสุด”
ประตูลิฟต์เปิด ถานเหยี่ยนโจวเดินเข้าไป เพิ่งจะหันกลับไป ตรงข้ามไม่ไกล หัวหน้าแผนกต้อนรับกำลังนำพนักงานชุดใหม่เดินผ่าน
เจิงหยางเห็นหลี่เนี่ยนตี้ในกลุ่มนั้นแวบเดียว ก็รู้สึกแปลกใจ แต่ก็แกล้งทำเป็นไม่เห็น แล้วเหลือบมองถานเหยี่ยนโจวตรงหน้าอย่างเงียบ ๆ
ชายหนุ่มมองตรงไปข้างหน้า สีหน้าไร้อารมณ์
ไม่รู้ว่าเห็นคุณหลี่หรือเปล่า
สามวันมาแล้ว ตั้งแต่คุณถานขอเลื่อนการหมั้น ทางบ้านใหญ่ก็ไม่ค่อยพอใจ มีคนมาลองหยั่งเชิงจากเขาหลายคนว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
เจิงหยางก็ไม่กล้าพูดความจริงหรอก
ยังไงก็บอกพวกเขาไปไม่ได้ ว่าคุณถานที่ดูเย็นชา สุภาพอ่อนโยน ก็หนีไม่พ้นเหมือนคนอื่น
ประตูลิฟต์ปิด ถานเหยี่ยนโจวเก็บสายตากลับมาเงียบ ๆ
เธอดูมีความสุขดี
มีความสุขที่ได้งานทำ จะได้ยืนอย่างมีศักดิ์ศรีในเมืองหลวง
เด็กผู้หญิงซื่อใสเรียบง่ายเหมือนกระดาษขาว
-
หลี่เนี่ยนตี้ดีใจมาก
ตอนที่สัมภาษณ์รอบสองรู้ตัวว่าถูกจ้างงานแล้ว ดีใจจนแทบเป็นลม
ในวัย 20 นี่เป็นปีแรกที่เธอหนีออกจากหุบเขาได้สำเร็จ ไม่ต้องถูกบังคับให้แต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก
เธอมาถึงเมืองหลวงที่เคยเฝ้าฝัน และได้งานแรกในมหานครอันศิวิไลซ์นี้
หลี่เนี่ยนตี้ดีใจเกินไป หมกมุ่นอยู่กับโลกของตัว เลยไม่ได้แอบดูคนในลิฟต์ฝั่งตรงข้ามเหมือนคนอื่น
แต่หัวหน้าแผนกต้อนรับก็เอ็ดขึ้นเกรี้ยวกราด:
“เมื่อกี้นี้คือคุณถาน ชนชั้นสูงผู้มีชื่อเสียงของเมืองหลวง พวกคุณอย่ามีความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ เด็ดขาด”
คุณถาน?
หลี่เนี่ยนตี้พลันนึกถึงถานเหยี่ยนโจว ผู้ชายที่อ่อนโยนและจิตใจดี
เขาเป็นคนดี จะใช่เขาไหมนะ?
สายตาของหัวหน้าแผนกต้อนรับกวาดมองทุกคนในที่นั้น เห็นหลี่เนี่ยนตี้ยังเหม่อลอย ก็คิดในใจว่าเธอยังไม่ตาย ฉวยโอกาสเข่นฆ่าไก่ให้ลิงดู:
“นกกระจอกบินขึ้นกิ่งไม้ไปก็เป็นหงส์ไม่ได้ แต่ได้เป็นแค่เครื่องเล่นของคนใหญ่คนโต”
“หลี่เนี่ยนตี้ หมายถึงเธอนั่นแหละ ได้ยินหรือเปล่า?!”
ในบรรดาพนักงานใหม่กลุ่มนี้ เขาจำคนที่ชื่อหลี่เนี่ยนตี้ได้ดีที่สุด
หนึ่ง ชื่อเธอเซยมาก
สอง รูปร่างเธอดีเกินไป ดีจนกระทั่งชุดกระโปรงแสนหวาน พอใส่กับเธอก็ดูยั่วยวนเด่นชัด
สาม เธอจบแค่มัธยมปลายกลับพูดภาษาอังกฤษได้ดี ถึงกับเป็นผู้สมัครที่สื่อสารได้คล่องแคล่วที่สุดทั้งหมด
หลี่เนี่ยนตี้ได้สติ ความขี้อายทำให้อ้าปากค้างอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถามอย่างเก้อเขิน:
“ฉะ……ฉันหรือคะ?”
เธอไม่เคยคิดอยากไต่เต้าขึ้นสูง
ซืออวี่บอกเธอแล้ว พวกชนชั้นสูงในเมืองหลวงไร้หัวใจ นกน้อยในกรงทองก็ไม่ใช่จะเป็นง่าย ๆ
พวกคนรวยมีอำนาจชอบเล่นอะไรแปลก ๆ
แต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่เธอควรต้องกังวล
เพราะยังไงเธอก็ไม่มีวันเข้าไปพัวพันกับชนชั้นสูงอยู่แล้ว ย่อมไม่กลายเป็นเครื่องเล่นด้วย