ห้องส่วนตัวชั้นบนสุดของหวยหรงเซวียน
ประตูลิฟต์เปิดออก ผู้จัดการใหญ่เอามือแตะกรอบประตู ก้มหัวผงกยิ้มถอยไปด้านข้าง
ถานเหยี่ยนโจวพาเจิงหยางออกไป บอดี้การ์ดที่รออยู่ด้านนอกเห็นเขา ต่างเรียกขานว่า 'คุณถาน' แล้วผลักประตูห้องส่วนตัวออก
ภายในไฟสลัว กลิ่นหอมเหล้าเข้มข้นอบอวลไปทั่ว เดินเข้าไปอีก บทสนทนาลอยมาต่อเนื่อง
"คุณเกาคะ ดวงการเงินของดิฉันแย่ขนาดนี้เลยเหรอคะ"
"คุณเกาครับ ช่วยดูให้หน่อยสิ ผมกับคุณป้าหวานใจมีโอกาสกลับมาคบกันอีกไหม"
"คุณเกา..."
"คุณเกา..."
"ไม่ต้องรีบ ไม่ต้องรีบ มากันแล้วทุกคนไม่เสียเวลาแน่"
เกาอวิ๋นฮุยยิ้มหน้าบานนั่งอยู่ที่บูธ ใส่แว่นตากลมกรอบหนา มาดเหมือนหนอนหนังสือ ดูเป็นกันเองมาก
ตรงหน้าเขาเป็นโต๊ะหินอ่อน วางไพ่ทาโรต์ กระดองเต่า เหรียญทองแดง และเครื่องมือทำนายอื่น ๆ
ถานเหยี่ยนโจวเอามือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า มองไปทางโต๊ะพูลอีกฝั่ง
เย่เหลียงเหวินก็เหมือนผีเสื้อหลากสี ใส่เสื้อเชิ้ตลายดอกสีแดงขาวละลาย และผมเปียกสไตล์ญี่ปุ่น ถือไม้พูลเดินฉวัดเฉวียนท่ามกลางสาวสวยกลุ่มใหญ่ ปากพล่ามเรื่อยเปื่อย
"ดูให้ดีนะ ให้พี่โชว์วงสักหน่อย"
ถานเหยี่ยนโจวพูดเรียบ ๆ "เจิงหยาง"
ถ้าไม่ใช่เพราะช่วงสามวันที่ผ่านมาโดนสองคนนี้โทรระเบิดจนรำคาญ วันนี้เขาคงไม่ยอมเสียเวลามาหวยหรงเซวียนหรอก
เจิงหยางเข้าใจทันที "ทราบครับ"
เขาเริ่มเคลียร์ห้อง
ตอนนั้นเอง เกาอวิ๋นฮุยกับเย่เหลียงเหวินถึงเพิ่งสังเกตว่าเพื่อนสนิทมาถึงแล้ว
คนหนึ่งจัดไพ่ทาโรต์เรียบร้อย แล้วกวักมือเรียกอย่างกระตือรือร้น "เหยี่ยนโจว มานี่ ฉันจะดูดวงความรักให้!"
อีกคนโยนไม้พูลทิ้ง วิ่งจู๊ดมาหา กดเสียงเล็กอาลัยอาวรณ์แกล้งแหย่ "พี่ถานจ๋า~"
ถานเหยี่ยนโจวยิ้มเยาะ "ไปไกล ๆ เลย"
"ได้เลยฮะ!" เย่เหลียงเหวินหันไปกวนเกาอวิ๋นฮุยต่อ "พี่เกาจ๋า~"
เกาอวิ๋นฮุยเลื่อนแว่นใหญ่กรอบหนาขึ้นนิด มองเขา "เข้าเรื่องดีกว่า"
สิบวินาทีต่อมา ถานเหยี่ยนโจวถูกเพื่อนสนิทสองคนขนาบกลาง เปิดฉากโหมดไต่สวนสามสภา
"ได้ยินว่าทางบ้านเก่าจะกำหนดให้หยางซ่งอี๋ แล้วนายเลื่อนออกไปก่อน พูดตรง ๆ มา ไม่ยอมจากพวกเราเหรอ"
เย่เหลียงเหวินโอบไหล่เขา ฉีกยิ้มเห็นฟันซี่โต "ถ้านายกล้ามีแฟนและแต่งงานก่อนคนอื่น ลองเชื่อฉันกับเกาอวิ๋นฮุยดูไหม จะแขวนคอตายในงานแต่งพวกนายให้ดู"
เกาอวิ๋นฮุยกำลังทำนายอยู่ ได้ยินแล้วก็ทำเสียง "เฮ้อ" "จะตายคนเดียว อย่าดึงฉันไปด้วย"
ถานเหยี่ยนโจวเหน็บแนมแบบขำ ๆ "ฉันยินดีรับของขวัญชิ้นโบว์แดงนี้มาก"
เย่เหลียงเหวิน "..."
เพื่อนเลวชัด ๆ !!!
"เหยี่ยนโจว เรื่องของนายผิดพลาดนะ" เกาอวิ๋นฮุยหรี่ตาลงทันที เลื่อนแว่นดำกรอบหนาขึ้น
ถานเหยี่ยนโจวท่าทางนิ่ง ๆ "ตรงไหนผิด"
เย่เหลียงเหวินซัก "ยังไง! เป็นเรื่องดวงกับหยางซ่งอี๋เหรอ"
"ผลทำนายแสดงว่า ช่วงนี้จะมีเสน่ห์ต้องรัก" เกาอวิ๋นฮุยแทบไม่เชื่อ
สามคนนี้ เขาคลั่งไคล้การทำนายดูดวง ไม่สนใจความรัก
เย่เหลียงเหวินทั้งวันไม่เอาไหน ทะลึ่งลามก ถึงจะเหมือนเพลย์บอยเจ้าสำราญ แต่ก็เดินผ่านดอกไม้เป็นหมื่น ไม่มีกลีบไหนติดตัว ถึงตอนนี้ก็ยังบริสุทธิ์
ส่วนถานเหยี่ยนโจว ยิ่งไร้ราคะ
สมัยเรียนที่คนอื่นเริ่มรู้จักความรัก เขากลับแตกต่าง ไม่ว่าได้จดหมายรักกี่ฉบับก็ปฏิเสธต่อหน้า เหตุผลตรง ๆ เลย ขอโทษนะ เธอไม่ใช่สเปกของผม
หลังรับช่วงดูแลเครือธุรกิจ ทุกวันมีแต่ทำงานกับเที่ยวไปทั่ว จนเกาอวิ๋นฮุยกับเย่เหลียงเหวินเคยรู้สึกประหม่าและกระวนกระวาย สุดท้ายคืนหนึ่งลมแรงฟ้ามืด ก็ถามถานเหยี่ยนโจวอย่างระมัดระวัง
"เพื่อน นายบอกเราตามตรง การเข้าสังคมของนายปกติไหม"
"ฉันยอมให้มีดทิ่มข้างหลัง ดีกว่าให้พวกนาย..."
เรื่องนี้ ถานเหยี่ยนโจวแค่ตอบเรียบ ๆ "การเข้าสังคมของฉันปกติกว่าพวกนายอีก"
ที่เขาไม่คบใคร ก็แค่ติดเรื่องความรู้สึกล้วน ๆ
เย่เหลียงเหวินฟังว่าผลทำนายบอกมีเสน่ห์ต้องรัก ก็ตื่นเต้น "อะไรนะ นายจะมีดวงมีเสน่ห์เนี่ยนะ!"
ไม่ใช่หมิ่นเรื่องหน้าตาของเพื่อนหรอกนะ แต่เพราะถานเหยี่ยนโจวไม่เคยให้ผู้หญิงมีโอกาสเข้าใกล้เลย
ถานเหยี่ยนโจวก็นึกถึงหลี่เนี่ยนตี้ขึ้นมาอีกครั้ง
ในหัวมีดวงตาพร่ามัวคลอหยาดน้ำตาที่ไม่ยอมจางหาย และในจมูกเหมือนยังได้กลิ่นหอมจากตัวเธอ
หวานเป็นพิเศษ
นี่เป็นครั้งแรกที่เขายื่นนามบัตรให้ใครต่อใคร
คืนนั้นเขาฝันถึงเธอ พอตื่นเช้าก็เห็นได้ชัดว่าดูยุ่งเหยิง
ถานเหยี่ยนโจวหัวเราะเบา ๆ "ฉันจะมีดวงมีเสน่ห์อะไรได้"
เกาอวิ๋นฮุยปฏิเสธทันที "เป็นไปไม่ได้ คำทำนายของฉันไม่มีทางพลาด เมื่อกี้นายเงียบไป!"
เย่เหลียงเหวินถาม "ใครกันแน่ นายพูดมาสิ!"
"ไม่มี" ถานเหยี่ยนโจวมองนาฬิกาข้อมือก่อนลุก "อีกเดี๋ยวมีประชุม ไปก่อนละ"
เขาออกจากห้องส่วนตัว ทิ้งเพื่อนสนิทมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
เย่เหลียงเหวินถาม "นายทำนายหาข้อมูลผู้หญิงคนนั้นแบบละเอียดได้ไหม อย่างอายุ ส่วนสูง หน้าตา เป็นคนที่ไหน ตอนนี้อยู่ไหน"
เกาอวิ๋นฮุยยิ้ม "นี่นายก็หาเรื่องหน่อยแล้วนะ"
-
ถานเหยี่ยนโจวพาเจิงหยางเข้าไปในลิฟต์ ตัวเลขสีแดงลดลงทีละชั้น
"เดี๋ยวไปเชิญคุณหลี่มาที่นี่สักครู่"
เจิงหยางใจแปลกใจที่คุณถานออกตัวแรงขนาดนี้ พยักหน้า "ครับ"
อีกด้าน หลี่เนี่ยนตี้เพิ่งเสร็จจากการวัดตัวตอนเริ่มงานที่หวยหรงเซวียน เพื่อตัดชุดทำงานให้พอดีตัว
เธอสวมกระโปรงเสร็จเรียบร้อย แล้วเดินออกจากห้อง
ด้านนอก หัวหน้าแผนกต้อนรับกำลังคุยกับใครบางคน พลิกดูเอกสารพนักงานไปด้วย ทันใดนั้นสายตาก็ชะงัก
เขามองไปที่เด็กสาวที่เดินออกมา เม้มปาก ยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ด้านข้าง รอให้คนอื่น ๆ ออกมาด้วยกัน ขนตาหนางอนยาวทอดลงเป็นเงาตรงใต้ตา ใบหน้าใสซื่อขาวผ่อง ว่านอนสอนง่ายผิดปกติ ดั่งกระต่ายน้อยที่อ่อนแอและถูกกลั่นแกล้งได้ง่าย
หัวหน้าแผนกต้อนรับอยู่ ๆ ก็ทำเป็นทางการเรียกเธอ "หลี่เนี่ยนตี้ มากับผมหน่อย"
หลี่เนี่ยนตี้เงยหน้าขึ้น พูดเสียงเบาหวิว "ค่ะ"
เธอไม่ได้คิดอะไร รีบตามไป จนเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาเข้าไปในห้องทำงานหนึ่ง
"คลิก—"
ตอนที่หัวหน้าแผนกต้อนรับเข้ามาใกล้ ก็ถือโอกาสล็อกประตูห้องทำงานไปด้วย
หลี่เนี่ยนตี้ใจเต้นตึกตัก ถอยหลังสองก้าวอย่างระวัง
"หัวหน้าหวัง ล็อกประตูทำไมคะ"
ดวงตากลมโตใสซื่อเบิกกว้างไร้พิษสง หัวหน้าแผนกต้อนรับแสร้งทำดี ยิ้มว่า
"อย่าตกใจไป เรามาค่อย ๆ คุยกันก่อนเถอะ"
"หลี่เนี่ยนตี้ ดูประวัติแล้ว อยู่เมืองหลวงคนเดียวคงไม่ง่ายใช่ไหม"
เธอไม่ได้ลดการ์ดเพราะคำนี้ พูดตรง ๆ ไม่ไว้หน้า "คุณอยากนอนกับฉัน"
หัวหน้าแผนกต้อนรับพูดไม่ออก "..."
หลี่เนี่ยนตี้เมื่อก่อนที่บ้านเกิด ได้ยินคำพูดแบบนี้มากเกินไป
พวกเขาตีซี้ ทำดีกับเธอ ทำตัวดี แต่พอเธอวางใจ ก็จะรีบเปิดเผยความลามกออกมา
เพราะอย่างนี้ เธอถึงเกลียดรูปร่างที่อวบอิ่มเซ็กซี่เกินไปของตัวเอง
นี่ทำให้เธอถูกลวนลาม ถูกใส่ร้ายเรื่องเสีย ๆ หาย ๆ
"อย่าพูดให้มันแรงนักเลย เราแค่ต่างตอบสนองความต้องการกัน"
หัวหน้าหวังเสแสร้งว่าดี "คุณตามผมมา ต่อไปที่นี่ ผมจะจัดงานสบาย ๆ ให้คุณ ทำให้คุณมีโอกาสได้เจอผู้หลักผู้ใหญ่พวกนั้นมากขึ้น"
หลี่เนี่ยนตี้ขมวดคิ้ว "ไม่ต้อง!"
เธอเดินไปผลักเขา "หลีกไป ฉันจะออกไป!"
หัวหน้าหวังตอนแรกไม่ได้เห็นเธออยู่ในสายตา แค่เด็กผู้หญิงอ่อนแอข่มเหงง่ายคนหนึ่ง จะสู้แรงเขาได้ยังไง
กำลังจะฉวยโอกาสดึงคนมากอด ผลก็คือวินาทีต่อมา โครม! ถูกผลักล้มลงกับพื้น
หัวหน้าหวัง "???"
หลี่เนี่ยนตี้ปลดล็อกเปิดประตู พอดีชนกับเจิงหยางที่กำลังจะเคาะประตูอยู่ด้านนอก
สายตาของเจิงหยางกวาดไปมาระหว่างทั้งสองคน เข้าใจทุกอย่าง
เขายิ้มบาง ๆ "คุณหลี่ เรามาเจอกันอีกแล้วนะครับ ท่านทราบว่าคุณอยู่ที่นี่ เลยให้ผมมาเชิญคุณไปครับ"
"ค่ะ"
หลี่เนี่ยนตี้พยักหน้า
เธอมีความรู้สึกดีแบบธรรมชาติกับถานเหยี่ยนโจว ไม่เกี่ยวกับความรัก แค่รู้สึกว่าเขาคือคนดีคนแรกที่เธอเจอหลังจากมาถึงเมืองหลวง!
อยู่ข้างนอก มีเพื่อนดี ๆ สักคนก็ดีเสมอ!
เจิงหยางเอียงตัว ยื่นมือเชื้อเชิญ "ขอเชิญคุณไปรอที่ปากลิฟต์สักครู่ ผมขอจัดการธุระนิดหน่อยแล้วจะตามไปครับ"
หลี่เนี่ยนตี้เดินจากไป
เจิงหยางเดินเข้าไปในห้องทำงาน พร้อมปิดประตู
หัวหน้าแผนกต้อนรับเพิ่งลุกจากพื้น รู้สึกกระวนกระวายพลางประจบ "ผู้ช่วยเจิง ทำไมคุณถึง—"
พูดไม่ทันจบ เจิงหยางก็ถีบเขาล้มลงกับพื้น
เขาเดินเข้าไปอย่างเรียบเฉย ปลายรองเท้าบดลงบนนิ้วมือของชายคนนั้นอย่างแรง มองลงมาจากที่สูงแล้วพูดเสียงเย็น
"แกใหญ่แค่ไหน ถึงกล้าคิดไม่ซื่อกับคนของคุณถาน!"