ในยามดึกของอพาร์ตเมนต์เงียบสงัด
มีเพียงไฟตรวจจับเสียงที่ปลายทางเดินที่สว่างวาบเป็นครั้งคราว ก่อนจะมืดลงอย่างรวดเร็ว
ลู่เหรินวางโทรศัพท์คว่ำหน้าลงบนหัวเตียง แล้วลุกขึ้นเดินไปที่โต๊ะทำงาน
เขาดึงเก้าอี้ นั่งลง แล้วเปิดแล็ปท็อปมือสองของตัวเอง
ความร้อนแรงบนอินเทอร์เน็ตก็เหมือนสายลม พัดผ่านไปก็หายไป เขาไม่เคยใส่ใจ
เกิดใหม่อีกครั้ง เขารู้ดีกว่าใครว่า หัวใจสำคัญของการยืนหยัดในโรงพยาบาลระดับสามชั้นขั้นสูง ไม่ได้มีแค่ทักษะทางคลินิกเท่านั้น!
ชาติก่อนที่โรงพยาบาลอำเภอ พื้นฐานทางคลินิกของเขาแข็งแรง ทั้งการตรวจโรคและการผ่าตัดก็ไม่เป็นรองใคร
แต่พอถึงเวลาประเมินตำแหน่ง เลื่อนขั้น ก็ไม่มีวาสนาได้ไปครอง
โรงพยาบาลอำเภอไม่มีโครงการวิจัย ไม่มีทุน ไม่มีเงื่อนไขทดลอง จะส่งบทความลงวารสารแกนหลักยังยากเย็นแสนเข็ญ
ตอนนั้นเขามักคิดเสมอว่า หมอรักษาคนไข้ให้หายก็พอ ที่เหลือเป็นเรื่องไร้สาระ
จนเมื่อเห็นโลกมากขึ้นจึงเข้าใจ สำหรับโรงพยาบาลระดับเซียะเหอ หมอคลินิกสามารถฝึกฝนได้
มีเคสมากมาย ทนอยู่ห้าถึงหกปี ก็สามารถฝึกฝนหมอคลินิกที่ผ่านเกณฑ์ออกมาได้
แต่คนเก่งด้านงานวิจัยไม่เหมือนกัน แนวคิดโครงงาน การขอทุน และผลงานตีพิมพ์ ไม่ได้อาศัยแค่ความพยายาม แต่ต้องมีพรสวรรค์และวิสัยทัศน์ด้วย
โรงพยาบาลจะไต่อันดับ จะชิงตำแหน่งสาขาเฉพาะทางที่สำคัญ จะเสนอขอโครงการระดับประเทศ ล้วนต้องอาศัยผลงานวิจัย
หมอที่ทำได้แค่รักษาโรค ก็เป็นแค่ควายทำงานไปวัน ๆ
หมอที่ทำวิจัยได้ ต่างหากที่เป็นกำลังหลักที่แผนกต้องการเก็บไว้
แน่นอน ถ้าใครทั้งรักษาโรคได้ ทั้งทำวิจัยเป็น ก็คืออัจฉริยะที่หายากหนึ่งในหมื่น!