ยามสองคนเพิ่งยืนประจำที่ ความโกรธของชายวัยกลางคนก็พุ่งสูงขึ้นไปอีกขั้น
เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวใหญ่ น้ำเสียงดังขึ้นกว่าที่ผ่านมาอีกหลายเท่า
"เป็นไง? เรียกยามมาขู่ฉันเหรอ?"
"แม่ฉันโรคหลอดเลือดหัวใจกำเริบหายใจไม่ออก พวกเธอไม่รักษา ยังจะลงไม้ลงมืออีกเหรอ?"
"วันนี้ฉันพูดไว้ตรงนี้ ถ้าแม่ฉันเป็นอะไรไป พวกเธอไม่มีใครรอด!"
เขาตัวสูง ไหล่กว้าง ร่างใหญ่โต น้ำลายกระเด็นเปื้อนกระจกโต๊ะเคาน์เตอร์พยาบาล
ท่าทางแบบนี้น่ากลัวไม่น้อย พยาบาลสาวๆ ที่อยู่แถวนั้นต่างไม่กล้าเข้าไปใกล้
ในขณะนั้น หญิงชราบนรถเข็นเอามือกุมหน้าอกแล้วไอหนัก ไอจนไหล่กระตุกเป็นจังหวะ
โจวฮุ่ยหลานสีหน้าเปลี่ยนไป รีบก้าวขึ้นไปครึ่งก้าว ยืนขวางหน้ายาม
"คุณญาติผู้ป่วย อย่าเข้าใจผิด ยามเขามารักษาความสงบ ไม่ได้ไล่พวกคุณออกไป"
"ฝ่ายบริหารกลางกำลังจะมาถึง เตียงเราก็ประสานงานอยู่ตลอด ให้ผู้ใหญ่ได้พักหายใจก่อน อย่าเพิ่งใจร้อน"
"พักอะไรพัก! คนนอนไม่ได้เป็นแม่คุณ คุณจะไปรีบอะไร!"
ชายคนนั้นไม่ฟังอะไรทั้งสิ้น ยิ่งตะโกนเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ
"ฉันบอกพวกเธอไว้เลย วันนี้ไม่จัดเตียงให้ฉัน ฉันจะนั่งอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน! เกิดเรื่องขึ้นมาพวกเธอรับผิดชอบทั้งหมด!"
ญาติผู้ป่วยที่มุงดูอยู่ยิ่งรวมตัวกันมากขึ้น
บางคนหยิบโทรศัพท์ออกมาถ่าย บางคนพูดคุยกันเบาๆ ทางเดินยุ่งเหยิงไปหมด
เฉินเยว่ยืนอยู่ข้างเคาน์เตอร์พยาบาล สีหน้าแวบหนึ่งมีความสับสนและทำอะไรไม่ถูก
เขาอยากจะเดินเข้าไปพูดสองสามคำ แต่ก็อ้าปากแล้วไม่รู้จะพูดอะไร
ในตำราเรียน ไม่มีสอนวิธีสื่อสารกับญาติผู้ป่วยที่โกรธจัดแบบนี้
หลิวหย่าฉียิ่งตื่นเต้นกว่า ยืนอยู่ข้างหลังไกลๆ ไม่กล้าเข้าไปใกล้
เธอโตมายังไม่เคยเห็นเหตุการณ์แบบนี้ มองผู้ชายที่หน้าตาดุดันแล้วใจสั่นตุบๆ