ลู่เหรินยืนตัวตรง สายตาจับจ้องภาพซีทีบนจอผ้า
“ผมขอพูดความคิดเห็นของผมนะครับ อาจไม่ถูกต้องทั้งหมด ถือเป็นแนวทางให้คุณหมอทุกท่านพิจารณาก็แล้วกัน”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนชี้ไปยังภาพบนจอผ้า
“เริ่มจากเรื่องการติดเชื้อก่อนครับ คนไข้ใช้โมซิฟลอกซาซินมาครบห้าวันแล้ว ครอบคลุมทั้งแบคทีเรียแกรมบวกและแกรมลบที่พบบ่อย รวมถึงเชื้อก่อโรคผิดแบบอย่างไมโคพลาสมา คลาไมเดีย และลีเจียนเนลลา แต่อุณหภูมิร่างกายไม่ลดลงเลย รอยโรคยังลุกลามต่อไป”
“ผลเพาะเชื้อจากเสมหะสองครั้งเป็นลบ ค่าโปรแคลซิโทนินก็อยู่ในช่วงปกติ การติดเชื้อแบคทีเรียทั่วไปแทบจะตัดออกได้ครับ”
“ส่วนวัณโรคกับเชื้อรา ผล PPD เป็นลบ ทั้งการทดสอบจีและจีเอ็มก็เป็นลบ คนไข้ไม่มีโรคเบาหวาน ไม่ได้ใช้สเตียรอยด์หรือยากดภูมิคุ้มกันเป็นเวลานาน และไม่มีประวัติสัมผัสเชื้อที่เกี่ยวข้อง โอกาสเป็นโรคเหล่านี้ค่อนข้างต่ำครับ แน่นอนว่ายังตัดออกได้ไม่ร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ไม่ใช่สิ่งที่ควรนึกถึงเป็นอันดับแรก”
เขาพูดด้วยจังหวะไม่เร็วไม่ช้า ทีละประโยค ไม่มีคำพูดฟุ่มเฟือย
หมอหวังที่นั่งอยู่แถวหน้าทำท่าจะพูดแทรก อ้าปากแล้วก็หุบลงอีกครั้ง!
“ต่อมาคือเรื่องเนื้องอก มะเร็งเยื่อบุหลอดลมปอดก็อาจแสดงภาพรอยฝ้าขุ่นในปอดกระจายทั่ว และมีอาการไอกับมีไข้ได้เหมือนกันครับ”
“แต่คนไข้มีบันทึกอาการมาสามเดือน ไม่มีอาการไอเป็นเลือด น้ำหนักไม่ได้ลดลงอย่างชัดเจน ต่อมน้ำเหลืองในช่องอกก็ไม่ได้โต ถ้ายังไม่ได้ตรวจสารบ่งชี้มะเร็งก็ตรวจเพิ่มได้ครับ แต่ไม่ใช่ทิศทางที่ควรนึกถึงเป็นอันดับแรก”
คิ้วของแลนเสียงขยับเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไร
“เมื่อครู่นี้คุณหมอทุกท่านพูดถึงโรคปอดคั่นระหว่างเนื้อเยื่อกันแล้ว ทิศทางหลักนี้ถูกต้องครับ”
ลู่เหรินเปลี่ยนประเด็น
“แต่มีปัจจัยเสี่ยงสำคัญอย่างหนึ่งที่ทุกคนพูดถึงกันไม่มาก คนไข้มีประวัติสูบบุหรี่มาห้าสิบปี วันละหนึ่งซอง ไม่เคยเลิกเลย ประวัติข้อนี้สำคัญกว่าผลตรวจทางห้องปฏิบัติการทุกอย่างครับ”