ไฟบนเวทีสว่างขึ้นอีกครั้ง
หลี่เถาเดินขึ้นเวที วันนี้เขาไม่ได้ถือโทรโข่งที่ใช้เป็นประจำมาด้วย
วันนี้เขาสวมเสื้อคลุมสีเข้ม บริเวณอกยังห้อยบัตรพนักงานไว้
“ตอนนี้ขอให้นักศึกษาฝึกงานทุกคนขึ้นเวทีครับ”
ทั้งสิบคนมองหน้ากัน ก่อนจะทยอยลุกขึ้นยืน
ลู่เหรินเดินนำอยู่แถวหน้า ส่วนคนอื่นขึ้นเวทีจากทั้งสองฝั่ง แล้วมายืนเรียงแถวกัน
ตอนเริ่มถ่ายทำ พวกเขาก็เคยยืนแบบนี้มาแล้ว
ตอนนั้นแต่ละคนยังเว้นระยะห่างกันอยู่เล็กน้อย
วันนี้พวกเขากลับมายืนอยู่ด้วยกันอีกครั้ง จ้าวหยูเพิ่งหาที่ของตัวเองเจอ ก็ยื่นมือดึงกู้หยานให้มายืนข้าง ๆ
ทีมงานยกช่อดอกไม้มาให้ นักศึกษาฝึกงานทุกคนได้รับคนละช่อ
ลู่เหรินถือช่อดอกไม้ยืนอยู่ตรงกลาง โดยมีซูวานกับกู้หยานยืนอยู่ข้าง ๆ
ช่างภาพส่งสัญญาณให้ทุกคนขยับเข้าใกล้กันอีกหน่อย
จ้าวหยูเดินเข้ามาเป็นคนแรก กางแขนทั้งสองข้างแล้วกอดลู่เหรินแน่น “ลู่เหริน ยินดีด้วย!”
ลู่เหรินยังถือดอกไม้อยู่ เกือบถูกเขาชนจนถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เขาหัวเราะพลางบ่นว่า “โอ๊ย เบา ๆ หน่อย”
จ้าวหยูปล่อยลู่เหริน แล้วหันไปหากู้หยาน
“มา กอดที่สามด้วยสิ”
กู้หยานคิดจะหลบ แต่ก็ยังถูกเขากอดไว้ “ปล่อยฉันนะ”
“อายอะไรล่ะ”
“ฉันไม่ได้อาย นายทับดอกไม้ฉันอยู่”
ถังเสี่ยวถังที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หัวเราะจนหยุดไม่ได้
หวังจื่อซวนเดินเข้ามากอดลู่เหรินด้วย “ทีมเราได้ที่หนึ่งนะ”
ตอนพูดประโยคนี้ เขาดูดีใจยิ่งกว่าตอนตัวเองได้ที่ห้าเสียอีก
กู้หยานกับเฉินเยว่เดินเข้ามาตามลำดับ
กู้หยานกอดลู่เหรินเพียงครู่เดียว ก่อนยกมือตบหลังเขาเบา ๆ “ยินดีด้วย”
“ขอบคุณ”
เฉินเยว่หยุดยืนตรงหน้าลู่เหริน ใบหน้ามีรอยยิ้มจาง ๆ “ลู่เหริน ฉันไม่เคยยอมใครมาก่อน แต่ครั้งนี้ฉันยอมรับความพ่ายแพ้จากใจจริง”
ลู่เหรินยื่นมือกอดเขา “รุ่นพี่ ถ้ามีโอกาส คราวหน้าเรามาแข่งกันต่อ”
“ได้”
ถังเสี่ยวถัง หลิวหย่าฉี และคนอื่น ๆ ก็ทยอยเดินเข้ามา
บางคนกอดกัน บางคนจับมือกัน
พอรายการดำเนินมาถึงตอนสุดท้าย อันดับก็ไม่ได้สำคัญเหมือนเมื่อก่อนแล้ว
พวกเขาเคยอยู่หอพักด้วยกัน เข้าเวรดึกด้วยกัน และเคยยืมเอกสารกันก่อนการสอบ
การแข่งขันด้านการแพทย์ไม่ได้หายไปเพียงเพราะรายการจบลง