เมื่อได้เอกสารยินยอมแล้ว ข้อมูลที่ขาดของบทความก็ครบถ้วน
ช่วงเวลาต่อมา ลู่เหรินนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์เป็นส่วนใหญ่
สองทุ่มครึ่ง เขาพิงพนักเก้าอี้ แล้วถอนหายใจยาว
ที่มุมขวาล่างของคอมพิวเตอร์ยังมีหน้าต่างถ่ายทอดสดที่ย่อไว้
"เก้าสิบหกชั่วโมงฉุกเฉิน" เข้าสู่ช่วงสุดท้ายแล้ว
ไม่กี่วันนี้ลู่เหรินไม่ได้ตัดขาดจากข่าวสารของรายการทั้งหมด
ในโทรศัพท์มีข้อความในกลุ่มทุกวัน
จ้าวหยูจะบ่นเรื่องข้าวกล่อง ถังเสี่ยวถังส่งบันทึกการส่งเวรเป็นบางครั้ง ส่วนกู้หยานพูดน้อยมาก จะเตือนสักสองสามครั้งก็ต่อเมื่อมีขั้นตอนเปลี่ยนแปลง
แต่เขายังไม่เคยดูถ่ายทอดสดเลย
ด้านหนึ่งยุ่งกับการแก้ต้นฉบับ อีกด้านหนึ่ง ภาพของเขาถูกถอดออกทั้งหมดแล้ว
รายการยังดำเนินต่อไป แต่ในกล้องไม่มีตำแหน่งของเขา
ความรู้สึกนั้นค่อนข้างแปลก เขาเลยเลือกทำบทความให้เสร็จก่อน
ตอนนี้ว่างแล้ว ในที่สุดเขาก็คลิกเปิดหน้าต่างถ่ายทอดสด
……
ในภาพ นักศึกษาฝึกงานเก้าคนกำลังยืนอยู่ในห้องประชุมของแผนกฉุกเฉิน
หลังจากการหมุนเวียนเก้าสิบหกชั่วโมงสิ้นสุดลง ใบหน้าของทุกคนล้วนเผยความเหนื่อยล้า
กู้หยานยังคงยืนตัวตรง เพียงแต่ใต้ตามีรอยคล้ำเล็กน้อย
แขนเสื้อชุดกาวน์สีขาวของเฉินเยว่ถูกพับขึ้น
ถังเสี่ยวถังรวบผมไว้ด้านหลัง ในมือยังถือสมุดบันทึกที่เขียนเต็ม
จ้าวหยูยืนอยู่แถวหลังสุด หาวสองครั้งติดกัน
ครั้งที่สองเพิ่งอ้าปาก ก็พบว่ากล้องหันมา จึงฝืนกลั้นไว้ได้ ตาแดงก่ำด้วยความอึดอัด
เหล่าคอมเมนต์จับภาพช่วงนี้ได้ทันที
[จ้าวหยู: ปากฉันมีใจของตัวเอง]
[เขาง่วงจนวิญญาณหลุดออกจากร่างแล้ว]
[เก้าสิบหกชั่วโมงจบ คนที่ต้องได้รับการช่วยชีวิตก่อนน่าจะเป็นนักศึกษาฝึกงานนี่แหละ...]
[ลู่เหรินล่ะ? เทปนี้ไม่กลับมาจริงเหรอ?]