ลู่เหรินเดินไปที่โต๊ะ เปิดอีเมลในมือถือ
"ผมเคยส่งรายงานผู้ป่วยไปที่วารสารโรคหัวใจและหลอดเลือดทางคลินิก วันนี้ได้รับแจ้งให้แก้ไขแล้วส่งกลับ ฝ่ายบรรณาธิการขอให้เพิ่มผู้เขียนติดต่อและให้แผนกตรวจสอบ ผมอยากให้อาจารย์ช่วยดูต้นฉบับก่อนครับ"
ในออฟฟิศเงียบไปครู่หนึ่ง
หลินเจี้ยนตงไม่รับมือถือ แต่ถามว่า "นายเขียนเคสอะไร?"
"กลุ่มอาการเวลเลนส์ ตอนแรกของรายการ ผมรับผู้ป่วยที่แผนกอายุรกรรมหัวใจที่มีอาการแน่นหน้าอก ต่อมายืนยันว่ามีหลอดเลือดแดงที่ส่งหัวใจส่วนหน้าตีบเสี่ยงสูง"
"เขียนเมื่อไหร่?"
"หลังจากเคสจบ ผมเริ่มรวบรวมข้อมูล ส่งบทความเมื่อเดือนที่แล้ว"
"ส่งเดือนที่แล้วเลย?"
"ครับ"
"ยังไม่หาผู้เขียนติดต่อ แผนกก็ยังไม่ตรวจสอบ นายส่งบทความออกไปก่อนเลยเหรอ?"
ลู่เหรินรู้สึกได้ว่าน้ำเสียงของเขาไม่ค่อยดี "ครับหัวหน้า ผมคิดไม่รอบคอบเอง"
หลินเจี้ยนตงยกถาชาขึ้นจิบ เข้มข้นคงเย็นไปแล้ว พอเข้าปากก็ขมวดคิ้ว แล้ววางแก้วลง
"ตอนสอบนายทำได้มั่นคงดี แล้วทำไมเรื่องส่งบทความถึงรีบร้อนขนาดนี้?"
"ตอนนั้นคิดว่าจะลองดูก่อน"
"ลองอะไร? ลองดูว่าบรรณาธิการจะปฏิเสธทันทีหรือเปล่า?"
"ประมาณนั้นครับ"
"ตอนนี้เขาไม่ปฏิเสธ นายก็มาหาฉันเพื่อเป็นผู้เขียนติดต่อ?"
"ไม่ใช่แค่เสนอชื่อครับ"
หลินเจี้ยนตงมองเขาหนึ่งแวบ พิงพนักเก้าอี้ แล้วพูดช้าๆ "นายรู้ไหมว่านักเรียนส่วนใหญ่ที่มาหาหัวหน้าแผนกเพื่อดูบทความ พวกเขาพูดอะไรเป็นอย่างแรก?"