เงินหนึ่งแสนหยวน สำหรับคณะแพทย์สักแห่งแล้ว แน่นอนว่าไม่ใช่ตัวเลขมากมายอะไร
แต่คนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้ เป็นเพียงนักศึกษาชั้นปีที่ห้า!
แถมยังเป็นนักศึกษาปริญญาตรีอีกด้วย……
ทุกปีมหาวิทยาลัยมีโครงการนวัตกรรมสำหรับนักศึกษา โครงการทั่วไปได้ทุนสามพันถึงห้าพันหยวน ส่วนโครงการสำคัญก็แค่ราวหนึ่งหมื่นหยวนเท่านั้น
นักศึกษาใช้เงินก้อนนี้ค้นคว้าข้อมูล ทำแบบสอบถาม แล้วตามอาจารย์ไปเก็บข้อมูลผู้ป่วย สุดท้ายถ้าเรียบเรียงเป็นบทความได้สักชิ้นก็นับว่าไม่เลวแล้ว
แต่ลู่เหรินเปิดปากมาก็ขอหนึ่งแสนหยวนทันที
แถมยังเติมคำว่า “อย่างน้อย” ไว้ข้างหน้าอีก……
เฉินตงป๋อค่อย ๆ ชักมือกลับ เขาสงสัยว่าตัวเองเมื่อครู่ฟังผิดไปหรือเปล่า
“นายบอกว่าเท่าไหร่นะ”
“หนึ่งแสนหยวนครับ” ลู่เหรินย้ำ “นี่เป็นทุนเริ่มต้นสำหรับระยะแรก”
เฉินตงป๋อมองเขา “นายรู้ไหมว่าปกติมหาวิทยาลัยให้ทุนงานวิจัยนักศึกษาเท่าไหร่ โครงการนักศึกษาทั่วไปก็แค่ไม่กี่พันหยวน ส่วนโครงการสำคัญระดับมหาวิทยาลัยถึงจะได้หนึ่งหมื่นหยวน นายขอทีเดียวหนึ่งแสน เท่ากับสิบเท่าของโครงการสำคัญเลยนะ”
ลู่เหรินไม่ได้พูดอะไร
สิ่งที่เฉินตงป๋อพูดมา เขารู้อยู่แล้วแน่นอน
นักศึกษาปริญญาตรีที่ทำงานวิจัย ส่วนใหญ่ก็แค่ตามอาจารย์ไป
เงินทุนงานวิจัยที่นักศึกษาได้รับ ส่วนใหญ่ใช้พิมพ์เอกสาร ซื้ออุปกรณ์ใช้แล้วทิ้งพื้นฐาน หรือออกค่าเดินทางระหว่างลงพื้นที่สำรวจ
ถ้าเกี่ยวข้องกับการทดลองพื้นฐานจริง ๆ เงินย่อมไม่พอใช้
ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่พวกเขากำลังจะศึกษาตอนนี้ไม่ใช่ผู้ป่วยทั่วไป
การตรวจลำดับยีนใหม่ต้องใช้เงิน
การเก็บเลือดส่วนปลายของผู้ป่วยและเนื้อเยื่อที่ไม่ใช่เนื้อเยื่อสร้างเม็ดเลือดมาเปรียบเทียบก็ต้องใช้เงิน