นักศึกษาฝึกงานอีกเก้าคนก็ได้รับแจ้งเช่นกัน
กู้หยานเพิ่งนอนไปไม่ถึงสี่ชั่วโมง ทีมงานรายการก็โทรมาปลุก
เขาฟังเรื่องราวทั้งหมดแล้วก็นิ่งไปเป็นเวลานาน
ข้างๆ กัน ซูวานขมวดคิ้วถาม "นายคิดว่าเขาจะกลับมาได้อีกไหม"
"น่าจะกลับมาได้" กู้หยานสะดุ้ง
"ทีมงานรายการไม่คิดแบบนั้นก็ได้" กู้หยานก้มมองโทรศัพท์ "สิ่งที่เขาทำเกินสิทธิ์จริง แต่ถ้าเป็นฉันอยู่ในนั้น..."
เขาพูดมาถึงตรงนี้ก็หยุด
ซูวานไม่ถามต่อ คำถามนี้ยากเกินไปสำหรับใครก็ตาม
...
ห้องสังเกตอาการฉุกเฉิน
จ้าวหยูนั่งอยู่มุมห้องพัก รีเฟรชอาการคนไข้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า คำพูดเล่นที่ปกติพูดไม่หยุดหายไปหมด
ถังเสี่ยวถังเดินออกจากห้องประชุม เขาก็ลุกขึ้นคนแรก
"เป็นยังไงบ้าง"
"คนไข้ทรงตัวแล้ว"
"ฉันถามเรื่องลู่เหริน"
ถังเสี่ยวถังมองไปทางด้านหลัง
ลู่เหรินกำลังเดินมากับทีมงานรายการ ไมโครโฟนที่หน้าอกถูกถอดออกแล้ว ชุดกาวน์สีขาวก็เปลี่ยนเป็นเสื้อคลุมธรรมดา
จ้าวหยูอึ้ง "นี่... ไม่ให้อัดจริงเหรอ"
"พักก่อนชั่วคราว" ลู่เหรินพูด
จ้าวหยูก้าวไปข้างหน้า "ทำไมล่ะ"
ลู่เหรินพูด "กฎของทีมงานรายการเป็นแบบนี้"
"สถานการณ์พิเศษก็ต้องทำตามกฎตายตัวเหรอ"
"ผลสรุปสุดท้ายยังอยู่ระหว่างการสอบสวน"
จ้าวหยูอ้าปาก กลั้นไว้นาน สุดท้ายก็ชกไปที่ประตูตู้ในห้องพักดังปัง
ทันใดนั้นประตูตู้ก็มีเสียงดังอู้อี้
เขาไม่พอใจ "คนช่วยชีวิตไว้แล้ว ยังจะสอบสวนอะไรอีก!"
ลู่เหรินมองเขา แล้วก็ถอนหายใจ "ผลลัพธ์แทนทุกอย่างไม่ได้ ถ้าไม่สอบสวนต่างหากที่มีปัญหา"
"แล้วนายจะทำยังไง"
"กลับไปรอคำสั่ง"
"ถ้าให้แกออกล่ะ"
ห้องพักเงียบลง
ถังเสี่ยวถัง จ้าวหยู และอีกหลายคนที่เพิ่งมาถึงต่างมองลู่เหริน