แต่ถึงจะตื่นเต้นก็เถอะ
ต่อจากนี้ ลู่เหรินต้องเผชิญกับการตัดสินใจครั้งสำคัญ
และเป็นการตัดสินใจที่ต้องทำทันที!
การแข่งขันด้านงานวิจัยแบบนี้ เมื่อค้นพบกลไกสำคัญแล้ว มักมีทางเลือกอยู่สองทาง
ทางแรก เขียนบทความวิจัยแล้วตีพิมพ์ทันที
วิธีนี้จะช่วยล็อกสิทธิ์ความเป็นเจ้าของผลงาน ทิ้งเวลาประทับที่แก้ไขไม่ได้ ให้คนทั้งโลกเห็นว่าเขาคือผู้ค้นพบเป็นคนแรก
ข้อเสียก็ชัดเจน คู่แข่งจะเข้าใจผลงานทั้งหมดของเขาได้ทันที และสามารถต่อยอดตามมาได้
ทางที่สอง เก็บเรื่องนี้เป็นความลับภายในองค์กรก่อน ก้มหน้าทำงานให้ครบชุด แล้วค่อยส่งตีพิมพ์เมื่อทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย
อย่างไรเสีย นี่ก็เป็นเพียงระยะแรกเท่านั้น การศึกษากลไกอย่างสมบูรณ์ยังมีงานอีกมากรออยู่
ทำเช่นนี้แล้ว คู่แข่งจะไม่ได้เบาะแสอะไรเลย ผลงานทั้งหมดก็จะเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว
แต่การทำแบบนี้มีความเสี่ยงครั้งใหญ่
จุดจบที่เลวร้ายที่สุดของการแข่งขันด้านงานวิจัยก็คือแบบนี้
ในช่วงหลายเดือนที่เขากำลังเก็บงานและเขียนบทความ คู่แข่งดันทำหัวข้อซ้ำแล้วตีพิมพ์ก่อน งานที่ทุ่มเทมาหลายปีก็เท่ากับยกสิทธิ์ความเป็นเจ้าของให้คนอื่นไปฟรี ๆ!
กรณีแบบนี้เกิดขึ้นมากมายทุกปี
ลู่เหรินไม่เสียเวลาคิดนาน เลือกทางแรกทันที
อย่างไรเสีย งานศึกษากลไกการก่อโรคก็ถือเป็นงานวิจัยกลไกชิ้นสำคัญ
การอ้างอิง เกียรติยศ โครงการต่อยอด การเรียนจบ และตำแหน่งทางวิชาการในสาขานี้ ล้วนผูกโยงกับบทความบุกเบิกชิ้นแรกเป็นส่วนใหญ่
แม้ลู่เหรินจะรู้ว่าทีมของโจวเจิ้งหงคงค้นพบโปรตีนที่ถูกตัดทอนตัวนี้ไม่ได้ในเวลาอันสั้น