“เราจะประกาศอันดับจากอันดับหก”
เดิมทีจ้าวหยูยังนั่งพิงพนักเก้าอี้อยู่
พอได้ยินว่าอันดับหก เขาก็รีบนั่งตัวตรงทันที “ทำไมเริ่มจากแถวอันดับของฉันอีกแล้วล่ะ”
ถังเสี่ยวถังหันไปมองเขา “ยังไม่ได้ประกาศอันดับเลยนะ”
จ้าวหยูไม่พูดอะไร แต่สายตายังคงจับจ้องจอใหญ่ไม่วางตา
ไม่กี่วินาทีต่อมา ตำแหน่งอันดับหกก็สว่างขึ้น
จ้าวหยู!
“อันดับหก จ้าวหยู!”
หลี่เถากล่าวว่า “ในการสอบบททดสอบสุดท้าย จ้าวหยูมีส่วนร่วมในการคัดกรองผู้ป่วยตามบ้าน ช่วยเคลื่อนย้ายผู้ป่วย และกดหน้าอกอย่างมีคุณภาพอย่างต่อเนื่อง หลังผู้ป่วยหยุดหายใจและหัวใจหยุดเต้น”
“แม้สุดท้ายจะช่วยชีวิตผู้ป่วยไว้ไม่สำเร็จ แต่ตลอดกระบวนการเขาก็ไม่เคยถอย และทำหน้าที่ของตัวเองจนสำเร็จ”
จ้าวหยูมองหน้าจอ นิ่งไปสองวินาที
จากนั้นเขาก็ยกมือขึ้นแตะจมูก รอยยิ้มคุ้นเคยกลับมาบนใบหน้าอีกครั้ง “ฮิ ๆ อันดับหกจริงด้วย พัฒนาขึ้นแล้วแฮะ”
คราวนี้เขาหัวเราะออกมา และเสียงปรบมือก็ดังขึ้นทั่วงาน!
ไม่นานก็ประกาศอันดับห้า
หวังจื่อซวน!
พอเห็นชื่อตัวเอง ขวดน้ำในมือหวังจื่อซวนก็แทบหล่นลงพื้น “ฉัน...ได้อันดับห้าเหรอ?”
เขาชี้ตัวเอง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
หลี่เถามองเขาแล้วกล่าวต่อ “ระหว่างการสอบบททดสอบสุดท้าย หวังจื่อซวนมีส่วนร่วมในการคัดกรองผู้ป่วยหลายราย ตรวจสอบประวัติคนไข้และจัดระเบียบเอกสาร ในการสืบค้นโรคที่ไม่ทราบสาเหตุ เขารับหน้าที่ติดต่อโรงพยาบาลระดับสูง ตรวจสอบประวัติการใช้ยาและผลตรวจของผู้ป่วยย้อนหลังหลายปี อีกทั้งยังมีส่วนร่วมในการวิเคราะห์เปรียบเทียบประวัติคนไข้ทั้งสามราย”