ลู่เหรินนิ่งเงียบไปนาน ก่อนจะพูดเสียงเบา "จะมีประโยชน์หรือไม่เป็นอีกเรื่องหนึ่ง การจะพูดหรือไม่พูดก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง อย่างน้อยเราควรบอกให้ชัดเจนถึงสิ่งที่สังเกตเห็นได้เปลี่ยนแปลงไป"
ฟางหมิงได้ยินดังนั้น ก็ค่อยๆ เขียนข้อความหนึ่งลงในแบบประเมิน
ฝนนอกหน้าต่างเริ่มตกหนักขึ้นเล็กน้อย เม็ดฝนตกลงบนเครื่องปรับอากาศภายนอก เสียงดังถี่กว่าเมื่อครู่ไม่น้อย
แสงในห้องประชุมเริ่มมืดลง เจ้าหน้าที่ผู้รับผิดชอบสำนักงานลุกขึ้นเปิดไฟเพดาน
ในชั่วขณะที่ไฟสว่างขึ้น ภาพบนจอสีขาวก็ดูชัดเจนยิ่งขึ้น
สวีหงอี้ให้เจ้าหน้าที่เรียกภาพบันทึกเหตุการณ์ในลิฟต์ทั้งหมดขึ้นมา
......
ภาพเริ่มจากผู้ป่วยเดินเข้าลิฟต์
ลู่เหรินและถังเสี่ยวถังยืนเฝ้าอยู่สองข้างเตียงเคลื่อนย้าย สามีของผู้ป่วยยืนอยู่ที่ปลายเตียง
ตอนแรก ผู้ป่วยยังสามารถยกมือปรับหน้ากากออกซิเจนได้
หลังจากลิฟต์เกิดการสั่นสะเทือน ภาพก็สั่นไหวเล็กน้อย หลายคนพร้อมใจกันจับขอบเตียงไว้
วิดีโอไม่มีเสียงประกอบ และไม่มีดนตรีประกอบจากทีมงานในภายหลัง
ทุกประโยคที่ถามกันในลิฟต์ ได้ยินอย่างชัดเจน!
ภาพบันทึกเล่นจนถึงตอนที่ความดันโลหิตของผู้ป่วยลดลงอย่างเห็นได้ชัดเป็นครั้งแรก สวีหงอี้ยกมือขึ้น "หยุด"
ภาพหยุดนิ่ง
"ตอนนี้เธอรู้ได้ยังไง?"
ลู่เหรินมองจอ: "ความดันโลหิตผู้ป่วยยังคงลดลง อัตราการเต้นหัวใจประมาณ 130 ครั้งต่อนาที อาการแน่นหน้าอกและหายใจลำบากแย่ลง เธอยังพูดได้ สติยังไม่หมดสิ้นไปโดยสิ้นเชิง"
"แล้วเธอทำอะไร?"