แต่ไม่มีใครรู้เลยว่า ทั้งเก้าคนที่กระจายตัวอยู่ทั่วประเทศ ต่างกำลังลงแรงอย่างเงียบ ๆ ด้วยวิธีของตัวเอง
ซูวานอยู่ที่เมืองหลวง ไม่ได้กลับบ้าน
แผนกศัลยกรรมประสาทมีเวรเยอะอยู่แล้ว เธอยังอาสาเข้าเวรช่วงตรุษจีน เพื่อขึ้นเวรแทนเพื่อนร่วมงานที่บ้านอยู่ไกล
พอเข้าเวรกลางคืนเสร็จ คนอื่นต่างไปนอนชดเชย ส่วนเธอกลับมุ่งหน้าไปแผนกพยาธิวิทยา
หัวหน้าแผนกพยาธิวิทยาเป็นเพื่อนร่วมรุ่นของอาจารย์ที่ปรึกษาเธอ เธอเข้าไปทักทายและขอความช่วยเหลือ ก่อนขอเรียกคลิปจากผู้ป่วยที่มีไข้โดยไม่ทราบสาเหตุ ร่วมกับภาวะโลหิตจางและค่าการอักเสบสูงตลอดห้าปีที่ผ่านมาออกมาดูทีละชิ้น
ห้องเก็บตัวอย่างของแผนกพยาธิวิทยาหนาวมาก ไม่มีเครื่องทำความร้อน เธอสวมเสื้อขนเป็ดตัวหนา นั่งอยู่หน้ากล้องจุลทรรศน์ตลอดบ่าย
เมื่อเจอชิ้นที่เข้าเกณฑ์ เธอก็จดหมายเลขประวัติคนไข้กับหมายเลขตัวอย่างลงในสมุดเล่มเล็ก ลายมือเป็นระเบียบเรียบร้อย
นอกจากนั้น เธอยังไปหาอาจารย์ที่ปรึกษา ถามว่าสามารถยืมอุปกรณ์ในห้องทดลองมาทำการยืนยันโปรตีน UBA1 สักสองสามรอบได้หรือไม่
อาจารย์ที่ปรึกษารู้เรื่องทั้งหมดแล้ว จึงเพียงถอนหายใจ ไม่ถามอะไรต่อ และมอบสิทธิ์เข้าใช้ห้องทดลองให้เธอ
……
กู้หยานกลับบ้านเกิดทางใต้
บ้านเขาอยู่ในเมืองระดับจังหวัดแห่งหนึ่ง พ่อก็เป็นศาสตราจารย์มหาวิทยาลัย บ้านอยู่ใกล้ห้องสมุดประจำเมือง
ทุกวันเขาไปถึงห้องสมุดตรงเวลาเก้าโมงเช้า นั่งอยู่ที่นั่นจนห้องสมุดปิด
บนหน้าจอคอมพิวเตอร์เต็มไปด้วยโปรแกรมจำลองโครงสร้างโปรตีน เขารันแบบจำลองโครงสร้างสามมิติของตัวกลายพันธุ์ UBA1 ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพื่อคาดการณ์ผลกระทบของการกลายพันธุ์ที่มีต่อการทำงานของเอนไซม์
เขาจับภาพผลการจำลองทีละภาพ ทำเครื่องหมายโดเมนสำคัญไว้อย่างชัดเจน แล้วรวบรวมเป็นไฟล์ PDF
เรื่องพวกนี้เขาไม่ได้พูดในกลุ่ม แต่ส่งให้ลู่เหรินเป็นการส่วนตัว พร้อมแนบข้อความสั้น ๆ เพียงประโยคเดียวว่า “ผลการคาดการณ์โครงสร้าง อาจมีประโยชน์”