เมื่อวิดีโอการช่วยชีวิตปรากฏขึ้นบนหน้าจออีกครั้ง จ้าวหยูก็ก้มหน้าลง
ในภาพไม่ได้ฉายให้เห็นตัวผู้ป่วย มีเพียงด้านหนึ่งของเปลกับแผ่นหลังของเจ้าหน้าที่ที่เข้าร่วมช่วยชีวิต
แขนทั้งสองข้างของจ้าวหยูเหยียดตรงตลอดเวลา ตำแหน่งและความถี่ในการกดหน้าอกไม่มีปัญหาชัดเจน
เวลาผ่านไปทีละวินาที การกดของเขาหนักขึ้นเรื่อย ๆ หลังมือก็เริ่มแดง
จนกระทั่งแพทย์ผู้ควบคุมประกาศหยุดการช่วยชีวิต เขาจึงค่อย ๆ วางมือทั้งสองลง
ในห้องรับชม ซูถังมองภาพช่วงนั้น ขอบตาแดงก่ำ
เสียงของเหอชวนเบาลง “ผู้ป่วยช่วยชีวิตไว้ไม่ได้ในท้ายที่สุด จะส่งผลต่อการให้คะแนนด้านการสื่อสารและการส่งต่อผู้ป่วยของทีมกู้หยานไหม?”
หยานกั๋วหัวส่ายหน้า
“การให้คะแนนจะดูแค่ผลลัพธ์ไม่ได้”
“พวกเขาระบุโรคหลอดเลือดสมองเฉียบพลันได้ อีกทั้งตรวจและส่งต่อผู้ป่วยได้ทันเวลา แม้อาการของผู้ป่วยจะทรุดลงระหว่างเคลื่อนย้ายผู้ป่วย ทุกคนก็ได้ช่วยชีวิตตามขั้นตอนที่ควรทำครบถ้วน”
“การแพทย์รับประกันไม่ได้ว่าความพยายามทุกครั้งจะได้ผลลัพธ์ตามที่หวัง!”
“ถ้าเพราะผู้ป่วยเสียชีวิตแล้วปฏิเสธการวินิจฉัยและการรักษาก่อนหน้านี้ทั้งหมด ก็ไม่ยุติธรรมกับคนที่เข้าร่วมช่วยชีวิตเลย!”
คอมเมนต์ในห้องถ่ายทอดสดเคลื่อนไหวช้าลงกว่าเดิมมาก
【กลับมาดูช่วงนี้อีกครั้ง ก็ยังรู้สึกเจ็บปวดเหมือนเดิม】
【ปกติจ้าวหยูเป็นคนชอบเล่นมุกที่สุด แต่วันนั้นกลับมาแล้วไม่พูดสักคำ】