นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงห่วงใย แฝงโทสะฮึกเหิม ทั้งยังมีความสูงศักดิ์และความมั่นใจของคุณหนูตระกูลแม่ทัพอยู่ในตัว
วินาทีต่อมา สายตาของซูหวานก็เลื่อนไปหยุดที่หลินอวี่เหนียว ซึ่งยืนนิ่งอยู่ข้าง ๆ อย่างสงบ เรือนร่างอรชร ทว่ารัศมีรอบกายเย็นชาเด็ดขาด
ในดวงตาของนางมีแววลำพองใจ ดูแคลน และมั่นใจในตนเองวาบผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ในความคิดของนาง—
เพ่ยหยวนจวิ้นกับหลินอวี่เหนียวแตกหักกันอย่างสิ้นเชิงแล้ว
ข้อเสนอเรื่องชายาเสมอถูกปฏิเสธ ทั้งครอบครัวแตกคอกัน ส่วนการหย่าขาดด้วยดีก็เป็นเรื่องที่แน่นอนแล้ว
นับจากนี้ไป คนที่จะได้ยืนอยู่ข้างเพ่ยหยวนจวิ้น ได้เข้าไปเป็นนายหญิงแห่งคุ้มแม่ทัพ และร่วมครองอนาคตอันรุ่งโรจน์กับเขา ก็มีเพียงซูหวานคนเดียว
หลินอวี่เหนียวเป็นเพียงภรรยาที่ถูกทิ้งอย่างไม่ไยดี เป็นภรรยาที่ถูกทิ้งจากชนบทผู้ไร้ความสำคัญเท่านั้น
บทสนทนาของพวกเขาเมื่อครู่นี้ นางได้ยินชัดทุกถ้อยคำอยู่หน้าประตู
ซูหวานเอ่ยเสียงอ่อนโยนว่า “ท่านพี่ อย่ากลัวไปเลย มีข้าอยู่ ไม่มีใครรังแกท่านได้”
เพ่ยหยวนจวิ้นมองซูหวานที่อยู่ตรงหน้า ทั้งอ่อนโยนเอาใจใส่และคอยคิดเผื่อเขาในทุกเรื่อง แล้วหันไปมองหลินอวี่เหนียวที่มีแต่แววตาเย็นชาและไม่ต้องการเขาอีกต่อไป
ในใจเขาตัดสินใจได้แล้ว ในเมื่อทั้งบิดามารดาและญาติพี่น้องไม่ต้องการเขา อย่างน้อยเขาก็ยังมีหวานหวาน หวานหวานไม่มีวันทอดทิ้งเขา
ซูหวานประคองเพ่ยหยวนจวิ้นที่แทบจะยืนไม่อยู่ไว้อย่างอ่อนโยน ดวงตาคู่งามแดงก่ำ แลดูน่าสงสาร น้ำเสียงทั้งห่วงใยทั้งขุ่นเคือง
“ท่านพี่ ท่านดำรงตำแหน่งขุนนางขั้นสาม อาบเลือดต่อสู้เพื่อแผ่นดิน รอดตายกลับมาได้อย่างยากลำบาก เดิมทีก็ควรได้รับความเคารพนับถือ
ไม่คิดว่ากลับถึงบ้านเกิดแล้ว ยังต้องถูกคนลงมือทำร้ายจนบาดเจ็บหนัก ทั้งยังถูกหยามเกียรติต่อหน้าผู้คน ช่างรังแกกันเกินไปแล้ว!”