“เจียงหวายตง! กลับมา!”
อู๋อินโยนวิญญาณคนที่ยังมีชีวิตของเจียงหวายตงกลับเข้าร่างโดยตรง แล้วแตะพลังชีวิตลงกลางหว่างคิ้วของเขา วินาทีถัดมาเจียงหวายตงก็ลืมตาขึ้น
“เขาฟื้นแล้ว!” โจวชวีตื่นเต้นจนแทบทำอะไรไม่ถูก “ในที่สุดแกก็กลับมาสักที! ทำเอาพวกเราแทบแย่!”
ประธานเจียงมองลูกชายที่ดูแก่กว่าตัวเองเสียอีก คิ้วขมวดแน่น “คุณหมอเต๋า ร่างกายของเขาจะฟื้นกลับมาได้ไหม? หรือหลังจากนี้จะเป็นแบบนี้ไปตลอด?”
“ถ้าฉันกำจัดแม่ลูกผีคู่นั้นได้ เขาก็จะฟื้นกลับมาเป็นปกติ แต่ถ้ากำจัดพวกเขา พวกเขาก็จะไม่มีโอกาสได้ไปเกิดใหม่อีก” อู๋อินกล่าว
“คุณก็พูดเองว่านั่นเป็นผี ถ้าไม่กำจัด แล้วจะปล่อยให้พวกมันคอยทำร้ายเจียงหวายตงต่อไปหรือไง?” คุณนายเจียงตวาด “ตระกูลเจียงจ่ายให้คุณตั้งสิบล้าน!”
“จะตะคอกทำไม!” อู๋อินเท้าเอวทั้งสองข้าง “คุณไม่รู้หรือไงว่าควรพูดกับคนอื่นอย่างสุภาพยังไง?”
เจียงหวายตงร้อนใจจนเกือบตกจากเตียง รีบตะโกนว่า “ไม่ได้! คุณหมอเต๋า! ขอร้องล่ะ อย่าฆ่าพวกเขา!”
อู๋อินไม่สนใจเจียงหวายตง แต่หันไปโต้คุณนายเจียงต่อ “คุณต้องเข้าใจให้ชัด เงินสิบล้านที่พวกคุณจ่ายให้ฉันคือค่าพาวิญญาณคนที่ยังมีชีวิตของเจียงหวายตงกลับมา เพื่อให้เขาฟื้นขึ้นมา ซึ่งฉันก็ทำเสร็จแล้วไม่ใช่หรือ?”
อู๋อินชี้ไปยังคนบนเตียง “เขายังมีชีวิต แขนขาครบ สมองก็แจ่มใส ฉันพาเขากลับมาแล้วไม่ใช่หรือไง?”
เดิมทีอู๋อินก็ไม่ชอบคุณนายเจียงที่วางท่าหยิ่งยโสอยู่แล้ว พอคำนวณชีวิตของเสี่ยวหรานจบ ความรังเกียจที่เธอมีต่อคุณนายเจียงก็ยิ่งพุ่งถึงขีดสุด