เรื่องร้ายกับชาวเขาเหล่านั้นเรียกได้ว่าพึ่งพาอาศัยกัน ต่างก็ไม่ใช่คนดีสักฝ่าย
“ชาวเขาพวกนี้ ตอนมีลูกสาวก็รังเกียจว่าเป็นตัวผลาญเงิน เลยโยนลูกสาวทิ้งลงจากหน้าผา พอลูกชายทองคำของบ้านโตจนถึงวัยแต่งงาน พวกเขากลับด่าโลกว่าไม่ยุติธรรม บอกว่าครอบครัวยากจนจนหาภรรยาไม่ได้ บอกว่าค่าสินสอดของผู้หญิงแถบนั้นแพง เลยอ้างว่าถูกบีบให้ต้องจ่ายเงินซื้อผู้หญิง”
“หว่านพืชเช่นไรย่อมได้ผลเช่นนั้น แถบนั้นเลี้ยงเด็กผู้หญิงให้โตได้ยาก จึงขาดแคลนผู้หญิง ของหายากย่อมมีค่า พวกเขาตีราคาผู้หญิงราวกับเป็นสินค้า การที่พวกเขาหาภรรยาไม่ได้ก็เป็นผลร้ายที่พวกเขาก่อขึ้นเอง”
อู๋อินแค่นเสียง “ทุกคนล้วนมีชะตากำหนดไว้แล้ว พันธุกรรมแบบพวกเขาน่ะควรจะขาดสายไปเสีย ควรอยู่กับลูกชายทองคำของตัวเองไปทั้งชีวิต แต่งงานไปทำไม? จะได้คลอดลูกชายทองคำรุ่นใหม่ออกมาหรือไง?”
เหยียนหมิงเห็นด้วยอย่างยิ่ง “สมัยนี้ในสังคมมีหลายพื้นที่ที่พูดว่าค่าสินสอดของผู้หญิงในท้องถิ่นตัวเองแพง แต่พอดูจริง ๆ พื้นที่ที่ค่าสินสอดแพงส่วนใหญ่ก็เป็นพื้นที่ที่นิยมลูกชายมากกว่าลูกสาว รุ่นก่อนค่าสินสอดแพงจริง ๆ เพราะมีผู้หญิงน้อย บ้านที่มีลูกสาวเลยเรียกสินสอดสูง แล้วค่าสินสอดแพง ๆ ก็ส่งต่อกันมารุ่นแล้วรุ่นเล่า”
คำพูดของอู๋อินทำให้เหยียนหมิงเห็นด้วยมาก โดยเฉพาะเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน ถ้าไม่ใช่เพราะเลี้ยงลูกสาวให้โตแล้วจะได้สินสอดก้อนโต ในพื้นที่เหล่านั้นจะมีเด็กผู้หญิงอีกกี่คนที่ไม่มีโอกาสได้โตขึ้นมาด้วยซ้ำ?