หยางซูเฟินเพิ่งรับสาย อีกฝ่ายก็ส่งเสียงด่าทออย่างเดือดดาล
“เมียของลูกชายคนรองคลอดตั้งแต่กลางดึกเมื่อคืนแล้ว! คลอดลูกตัวกินเงินออกมา! สองคนนั่นร่วมมือกันหลอกพวกเรา พวกเขาไม่เคยไปให้ใครตรวจดวงเลยสักครั้ง!”
“ลูกคลอดมาตั้งนานแล้ว สองคนนั่นยังไม่กล้าบอกพวกเราเลย! ถ้าเมื่อกี้ฉันไม่ได้แวะไปโรงพยาบาล เรื่องนี้คงถูกปิดบังพวกเราไปถึงเมื่อไหร่ก็ไม่รู้!”
หยางซูเฟินได้ยินแล้วก็รู้สึกหน้ามืดขึ้นมา
“ให้หล่อนคลอดต่อไป! ปีหน้าต้องคลอดลูกชายให้ลูกคนโต!” หยางซูเฟินกัดฟันพูด
“จะคลอดอะไรอีก! ท้องนี้หล่อนผ่าคลอด!” ผู้ชายในโทรศัพท์ด่ากราด “สะใภ้ที่คุณเลือกมานี่ดีจริง ๆ! กล้ายุยงให้ลูกชายคุณหลอกพวกเรา! ยังกล้าขึ้นเสียงด่าฉันอีก!”
“หล่อนบอกว่ามีลูกชายลูกสาวอย่างละคนก็พอแล้ว!” ผู้ชายตะโกนเสียงดัง “ถ้าอยากให้หล่อนคลอดอีก ก็ต้องเปลี่ยนบ้านเป็นบ้านหลังใหญ่ห้าห้อง ไม่อย่างนั้นก็ซื้อบ้านอีกหลังให้พวกเราสองคนแก่ย้ายออกไปอยู่เอง หล่อนยังบอกอีกว่า ต่อให้คลอดอีก ก็จะไม่ยกลูกชายแท้ ๆ ของตัวเองให้คนตายเป็นบุตรบุญธรรม!”
ผู้ชายโกรธจนควันออกหู อาศัยจังหวะที่ยังถือสายอยู่ด่าหยางซูเฟินอีกยกใหญ่ ก่อนจะวางสาย
คนรอบข้างได้ยินหยางซูเฟินพูดก็รู้แล้วว่า สะใภ้คนเล็กของเธอคลอดลูกสาวจริง ๆ
แสดงว่าอู๋อินทำนายถูก ยายใหญ่คนนั้นก็เดาถูกเหมือนกัน
เห็นหยางซูเฟินถือโทรศัพท์ยืนนิ่งงัน อู๋อินก็เอ่ยว่า “หยางซูเฟิน ตอนนี้ลูกชายของคุณตามไปถึงบ้านที่พวกคุณอยู่ เพื่อทวงหนี้แทนภรรยากับลูกสาวแล้ว เงินบางส่วนพวกคุณคงยึดไว้ไม่ได้อีก”