แม้ตอนนี้พลังของอู๋อินจะฟื้นกลับมาได้ไม่ถึงหนึ่งในสิบของตอนอยู่ที่หุบเขาอู้ฟาง แต่ร่างปีศาจเพิ่งออกมาจากค่ายกล ยังอยู่ในช่วงอ่อนแอ แถมเมื่อคืนก็ได้รับบาดเจ็บ จึงไม่ใช่คู่มือของอู๋อินเลย
อู๋อินออกกระบวนท่าเพียงสองครั้ง ยังไม่ทันได้ใช้ยันต์เรียกสายฟ้า ร่างปีศาจก็ถูกซัดจนบาดเจ็บสาหัสล้มลงกับพื้นแล้ว
แต่ร่างปีศาจกลัวว่าอู๋อินจะทำลายค่ายกล จึงฝืนทนอยู่ตรงนั้น ไม่ยอมหนีไปไหน
อู๋อินแปรพลังวิญญาณเป็นกระบี่ คมกระบี่จ่ออยู่ที่ลำคอของร่างปีศาจ
มืออีกข้างทำมุทรา ร่ายเวทย์ใส่ร่างปีศาจโดยตรง ลบรอยประทับระหว่างนางกับโจวชวีและเจียงหวายตงออกไปอย่างเด็ดขาด
เวทย์นี้ทรงอำนาจอย่างยิ่ง เมื่อรอยประทับถูกลบออกโดยฝืนใจ ร่างปีศาจก็ถูกพลังสะท้อนกลับ พลังปีศาจที่เคยเข้มข้นพลันหม่นจางลงทันที
ตอนนั้นเอง เจียงหวายตงที่ซ่อนอยู่บนกิ่งไม้ก็อดทนต่อไปไม่ไหว เอ่ยปากวิงวอนว่า “คุณหมอเต๋า ได้โปรดอย่าทำร้ายนางเลยครับ”
“วันนี้ถ้าฉันไม่กำจัดนาง วันหน้ากฎแห่งฟ้าดินก็ไม่มีทางละเว้นนาง นางเป็นปีศาจชั่วร้ายที่มีชีวิตผู้คนหลายร้อยคนติดตัว”
ถึงอย่างนั้น ต่อให้เจียงหวายตงไม่ร้องขอ อู๋อินก็ไม่ได้คิดจะกำจัดร่างปีศาจตนนี้ในตอนนี้อยู่แล้ว
อู๋อินมองร่างปีศาจที่ชื่อเสี่ยวหรานตรงหน้า เรื่องราวที่เกิดขึ้นกับนางทั้งก่อนและหลังตายช่างน่าเวทนา จนอดถอนใจไม่ได้
แต่ผู้คนกว่าร้อยชีวิตที่ตายด้วยน้ำมือนางก็ล้วนบริสุทธิ์เช่นกัน
“ตอนนี้ฉันถามอะไร นายก็ตอบอย่างนั้น! ใช่ก็พยักหน้า ไม่ใช่ก็ส่ายหน้า!” อู๋อินมีพลังวิญญาณไม่มากพอจะเอาไปสิ้นเปลืองกับเวทย์อ่านใจผีสาวตามใจชอบ จึงเลือกใช้วิธีถามที่ง่ายที่สุด