ทานฉือรินนมให้อู๋อิน เห็นเธอดื่มรวดเดียวหมดแก้วราวกับกำลังดื่มเหล้า เขาจึงเติมให้อีกครึ่งแก้ว
แล้วค่อยถามเธอว่า “ตั้งแต่เมื่อคืนอารมณ์คุณก็ดูไม่ค่อยดี เรื่องอะไรถึงทำให้คุณกินข้าวไม่ลงได้ ต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่ ๆ ใช่ไหม?”
รู้จักอู๋อินมานานขนาดนี้ ทานฉือเพิ่งเคยเห็นเธอนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารด้วยสีหน้าแบบนี้เป็นครั้งแรก
อู๋อินถอนหายใจยาว “ทานฉือ เมื่อคืนตอนฉันทำนายดวงให้เว่ยเชิ่น ฉันพบว่าทำนายเรื่องเมื่อสามปีก่อนของเขาไม่ได้ ต่อมาฉันขอให้เขาส่งวันเกิดเวลาเกิดและดวงชะตาของเฉิงอี้หนิงมาให้ แต่ฉันก็ยังทำนายชะตาของเฉิงอี้หนิงไม่ได้เหมือนกัน”
“คุณหมอเต๋า ทำไมถึงเป็นแบบนั้นครับ?” เหยียนหมิงวิ่งเข้ามาจากข้างนอกแล้วนั่งลงตรงข้ามอู๋อิน สีหน้าเป็นห่วง “ร่างกายคุณมีปัญหาหรือเปล่าครับ? หรือเป็นผลข้างเคียงจากการทำนายมากเกินไปช่วงนี้?”
“น่าจะไม่ใช่ทั้งสองอย่าง” ทานฉือเดา เพราะหลังจากนั้นอู๋อินยังทำนายให้เหยียนหมิงฟรีอีกครั้ง ตอนทำนายให้เขาเธอก็ไม่ได้ขมวดคิ้ว
ทานฉือนึกถึงความเป็นไปได้อีกอย่างหนึ่ง
“ได้ยินมาว่าคนในแวดวงลี้ลับทำนายชะตาตัวเองไม่ได้ อู๋อิน เป็นแบบนั้นหรือเปล่า?” ทานฉือถาม
“คุณก็รู้เรื่องนี้ด้วยเหรอ?” อู๋อินประหลาดใจเล็กน้อย
“ช่วงนี้ก่อนนอนผมอ่านความรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้บ้าง” ทานฉืออธิบาย เขาอยากเข้าใจเธอให้มากขึ้น
อู๋อินพยักหน้า “ใช่ ฉันทำนายชะตาตัวเองไม่ได้ เพราะฉะนั้นเรื่องที่เกิดขึ้นกับเว่ยเชิ่นเมื่อสามปีก่อนคงเกี่ยวข้องกับฉัน”
ในเส้นเวลาของศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด เธอจากมาเมื่อสามปีก่อน และเว่ยเชิ่นก็ประสบเรื่องร้ายในปีเดียวกัน