เว่ยเชิ่นหยุดมือที่กำลังขว้างมีดปาเป้า “ใครนะ? เฉิงอี้หนิงเหรอ?”
เห็นเว่ยซินพยักหน้า เว่ยเชิ่นก็แค่นหัวเราะ “แม่มันให้กำเนิดลูกตัวปัญหามาแค่คนเดียว”
พูดจบ เขาก็ขว้างมีดปาเป้าออกไปอีกเล่ม ตรงเข้าเป้าหมายอย่างแม่นยำ
แผ่นกระดาษที่เขียนชื่อเฉิงอี้หนิงด้วยพู่กันบนผนัง มีรูพรุนเต็มไปหมดแล้ว
เว่ยซินจิ๊ปาก เตือนว่า “นายควรเปลี่ยนแผ่นใหม่ได้แล้ว”
มือถือเปิดลำโพงไว้ ทานฉือจึงได้ยินคำตอบของเว่ยเชิ่นชัดเจนทุกคำ
“คุณเว่ยครับ วันนี้ผมกับประธานทานไปที่ไซต์ก่อสร้าง แล้วเจอผู้หญิงคนหนึ่งที่หน้าตาเหมือนเฉิงอี้หนิงราวกับถอดแบบมาจากพิมพ์เดียวกันเลยครับ” ผู้ช่วยเหยียนพูด
เว่ยเชิ่นไม่ได้ใส่ใจนัก ถามขึ้นลอย ๆ ว่า “เหมือนเจ้าตัวปัญหาคนนั้นตอนช่วงไหน? เหมือนตอนนี้ หรือเหมือนก่อนทำศัลยกรรม?”
“เหมือนก่อนทำศัลยกรรมครับ” ทานฉือมองรูปถ่ายในมือ
ในเมื่อตระกูลเฉิงไม่ได้ทำลูกหาย ก็แสดงว่าคงเป็นแค่เรื่องบังเอิญ เป็นเรื่องบังเอิญที่คนสองคนหน้าตาเหมือนกันมากเท่านั้น
“คนที่แกเจอนี่โชคอะไรของเขา หน้าตาเหมือนใครไม่เหมือน ดันไปเหมือนผู้หญิงอัปมงคลคนนั้น” เว่ยเชิ่นหัวเราะหึ “ถ้าเป็นฉัน ฉันยอมกรีดหน้าให้เละดีกว่า”
คำพูดนี้เต็มไปด้วยความแค้นส่วนตัว ผู้ช่วยเหยียนคิดในใจว่า พูดตามตรงนะ ใบหน้าสวยขนาดนั้น ใครจะยอมกรีดทิ้งกันล่ะ?
กลับมาทางอู๋อิน
หลังกินข้าวเสร็จ เธอก็อุ้มแผ่นกระดาษกลับไปนั่งที่เดิม
ผู้คนเดินผ่านไปมาแถวนี้ แต่ล้วนเป็นคนงานก่อสร้างที่ทำงานอยู่ในไซต์ พอเดินผ่านอู๋อินก็อดมองใบหน้าของเธออีกแวบไม่ได้ แต่พอเห็นข้อความบนแผ่นกระดาษก็สบถว่าเป็นคนบ้า แล้วเดินผ่านไป
ไม่แปลกใจเลย วันนี้ก็ยังไม่มีลูกค้าเข้าร้านอีกวัน
สามทุ่มกว่าแล้ว ในร้านอาหารเล็ก ๆ มีแค่คนงานก่อสร้างนั่งจับกลุ่มดื่มเหล้าและพูดคุยกัน ตอนพวกเขาเลิกงาน อู๋อินก็นั่งอยู่ตรงนี้ พอพวกเขามากินมื้อดึก เธอก็ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม
หวังต้าลี่ทำงานที่ไซต์ก่อสร้างแห่งนี้มาปีกว่าแล้ว เขาสนิทกับเจ้าของร้าน จึงเรียกเจ้าของร้านไว้แล้วถามว่า “ผู้หญิงคนนั้นเป็นอะไรน่ะ? ดึกป่านนี้แล้วยังไม่กลับบ้านอีก? ถ้าดึกกว่านี้ ที่นี่ก็แทบไม่มีคนแล้ว ผู้หญิงตัวคนเดียวอันตรายแย่”
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ตั้งแต่เช้าก็ถือแผ่นกระดาษมานั่งตรงนั้น บอกว่าดูดวงดูคมหน้าให้คนได้ เหมือนจะไม่มีเงินกินข้าวด้วย ตอนบ่ายยังได้ข้าวเที่ยงมื้อหนึ่งจากการดูคมหน้าให้เถ้าแก่คนหนึ่งเลย” เจ้าของร้านเกาหัว “สมองน้องเขานี่มันสมองหมูชัด ๆ คนอื่นเลี้ยงข้าวทั้งที ยังไม่รู้จักพูดชมเขาสักหน่อย ดันบอกว่าเขาวันนี้จะเจอเคราะห์ใหญ่”
หวังต้าลี่เป็นคนใจอ่อน พอได้ยินว่าเธอไม่มีเงินกินข้าวก็วางตะเกียบ ลุกขึ้นเดินออกไปทันที
“น้องสาว แถวนี้มีแต่ไซต์ก่อสร้าง คนที่เข้าออกก็ปะปนกันไปหมด ดึกแล้ว อยู่คนเดียวไม่ปลอดภัยนะ” หวังต้าลี่เกลี้ยกล่อม “ทะเลาะกับคนที่บ้านจนหนีออกมาหรือเปล่า? ไม่ว่าจะโกรธคนที่บ้านเรื่องอะไร ความปลอดภัยของตัวเองสำคัญที่สุด รีบกลับบ้านเถอะ”
หวังต้าลี่พูดพลางควักกระเป๋า “อาให้เงินสองร้อยหยวน เอาไปขึ้นแท็กซี่กลับบ้าน แล้วซื้อของกินของดื่มด้วย พวกวัยรุ่นอย่างพวกเธอชอบดื่มชานมไม่ใช่เหรอ? ในอินเทอร์เน็ตบอกว่าสำหรับคนหนุ่มสาว เวลาอารมณ์ไม่ดี ไม่มีอะไรที่ชานมสักแก้วแก้ไม่ได้ กลับไปซื้อสักแก้ว ทำให้ตัวเองอารมณ์ดีขึ้นหน่อยนะ”
อู๋อินมีความอดทนให้คนใจดีมากกว่าปกติ เธอหันไปยิ้มให้หวังต้าลี่ ส่ายหน้าแล้วอธิบายว่า “ฉันอยู่แถวนี้เองค่ะ”
หวังต้าลี่เกาหัว “จริงเหรอ? ฉันอยู่แถวนี้มาหลายปีแล้ว ทำไมเมื่อก่อนไม่เคยเห็นเธอเลย? เพิ่งย้ายมาอยู่ช่วงนี้หรือ?”
อู๋อินคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า
พูดแบบนั้นก็ไม่ผิด เธอเพิ่งมาถึงเมื่อไม่กี่วันนี้เอง
“มิน่าล่ะ ถึงได้รู้สึกไม่คุ้นหน้า” หวังต้าลี่ไม่ได้เก็บเงินกลับ แต่ยัดเงินใส่มืออู๋อินตรง ๆ “เอาเงินไปซื้อของอร่อย ๆ กิน แล้วก็กลับบ้านเร็วหน่อย ดูเธอแล้วน่าจะยังเรียนมัธยมปลายอยู่ใช่ไหม? กลับบ้านดึกเกินไป พ่อแม่จะเป็นห่วงเอา”
เดิมทีอู๋อินคิดจะคืนเงินให้ แต่พอเงยหน้าขึ้น ก็มีรถคันหนึ่งแล่นผ่านมาพอดี ไฟหน้ารถส่องใบหน้าของหวังต้าลี่ อู๋อินถึงได้มองเห็นหน้าเขาชัด ๆ
แต่เพียงมองแวบเดียว อู๋อินก็ขมวดคิ้ว คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกำเงินไว้ในมืออีกครั้ง
“คุณลุง ฉันขอรับเงินสองร้อยหยวนนี้ไว้เป็นค่าดูดวงให้คุณ ถือว่าเป็นราคาสำหรับลูกค้าคนแรกนะคะ” อู๋อินพูด “ถ้าสะดวก รบกวนบอกวันเกิดเวลาเกิดและดวงชะตาของคุณให้ฉันหน่อย ฉันเห็นบางอย่างจากคมหน้าของคุณ ต้องเอาวันเกิดเวลาเกิดและดวงชะตามาประกอบถึงจะคำนวณได้”
หวังต้าลี่หัวเราะ คิดเสียว่าเอาใจเด็ก จึงพยักหน้า “งั้นพอดูดวงให้ฉันเสร็จ เธอก็รีบกลับบ้านนะ พรุ่งนี้ยังต้องไปเรียนใช่ไหม?”
หลังจากเกลี้ยกล่อมเธอไปหนึ่งประโยค หวังต้าลี่ก็เล่าวันเกิดเวลาเกิดและดวงชะตาของตัวเองให้ฟัง
หวังต้าลี่เองก็เริ่มสนใจขึ้นมา เมื่อครู่ได้ยินเจ้าของร้านบอกว่าหญิงสาวคนนี้พูดแต่เรื่องไม่เข้าหู เขาเลยอยากรู้ว่าเมื่อดูดวงให้เขา เธอจะพูดอะไร
เขาเห็นหญิงสาวที่อายุยังน้อยคนนั้นนับนิ้วคำนวณ ริมฝีปากขยับเบา ๆ คล้ายกำลังพึมพำอะไรอยู่ จู่ ๆ เธอก็เงยหน้ามองเขา แล้วขมวดคิ้วแน่น
“คุณลุง จากวันเกิดเวลาเกิดและดวงชะตาของคุณ ดูแล้วคุณเกิดทางเหนือ ที่บ้านมีพี่น้องหกคน คุณมีพี่ชายพี่สาวอยู่ข้างบน และมีน้องชายกับน้องสาวอยู่ข้างล่าง คุณเป็นลูกคนที่สี่ ในบ้านพ่อแม่ไม่ค่อยใส่ใจ ตอนเด็กเคยถูกส่งไปอยู่บ้านคนอื่น ต่อมาพ่อแม่บุญธรรมมีลูกแท้ ๆ แล้วก็ส่งคุณกลับไปหาพ่อแม่แท้ ๆ”
หวังต้าลี่มีสีหน้าตกตะลึง ถูกหมดทุกอย่างเลย!
“ดวงคุณแต่งงานช้า ชีวิตคู่ไม่ราบรื่น และมีลูกไม่มาก ตอนนี้น่าจะหย่ามาหลายปีแล้ว มีลูกสาวเพียงคนเดียว อายุห้าขวบในปีนี้ และเลี้ยงอยู่ที่บ้านเกิดทางเหนือ”
เจ้าของร้านเดินออกมาดูเรื่องสนุกพอดี ได้ยินเข้าเต็ม ๆ จึงหัวเราะ “หวังต้าลี่ เรื่องของนายเพื่อนร่วมงานก็รู้กันหมดแล้วนะ ผู้หญิงคนนี้แอบได้ยินเรื่องนายจากเพื่อนบ้าน แล้วมาอำหรือเปล่า?”
อู๋อินไม่สนใจเจ้าของร้าน ยังคงพูดกับหวังต้าลี่ต่อ คราวนี้น้ำเสียงจริงจังขึ้นมาก ถึงขั้นฟังดูคล้ายออกคำสั่ง
“โทรหาพ่อแม่ที่บ้านเกิดเดี๋ยวนี้ ให้พวกท่านออกไปตามหาลูกสาวของคุณทันที ให้ไปหาตามบริเวณที่มีน้ำ!”
เห็นหวังต้าลี่ยังคงยืนนิ่ง อู๋อินก็เพิ่มน้ำหนักเสียง “ยังยืนงงอะไรอยู่? รีบหน่อย! ช้าไปจะไม่ทันแล้ว! เมื่อครู่ฉันดูคมหน้าของคุณ เห็นรอยเลือดใหม่เกิดขึ้นในดวงชะตาบุตรบนใบหน้า นี่เป็นลางร้ายแรง พอคำนวณจากวันเกิดเวลาเกิดและดวงชะตาของคุณแล้ว คุณมีดวงเสียลูกสาว!”
พอเป็นเรื่องลูกสาว หวังต้าลี่ก็ลนลานทันที รีบหยิบมือถือโทรกลับบ้านเกิด
ไม่รู้ว่าพ่อแม่ของหวังต้าลี่กำลังทำอะไรอยู่ เขาโทรไปหลายครั้งติดกันก็ไม่มีใครรับ เจ้าของร้านที่มองอยู่ก็พลอยใจคอไม่ดีไปด้วย
“ตกลงเรื่องนี้จริงหรือเปล่าเนี่ย? โธ่เอ๊ย ฉันร้อนใจจะแย่อยู่แล้ว! หวังต้าลี่ รีบโทรหาเพื่อนบ้านที่บ้านเกิดของนาย ให้เขาช่วยตามหาสิ!” เจ้าของร้านเสนอความเห็น ขณะที่หวังต้าลี่กำลังหาหมายเลขโทรศัพท์ของเพื่อนบ้านที่บ้านเกิด เจ้าของร้านก็หันไปมองอู๋อิน แล้วพบว่าเธอยังคงจ้องใบหน้าของหวังต้าลี่อยู่ตลอด
โชคดีที่ครั้งนี้หวังต้าลี่โทรหาเพื่อนบ้านติด
“ปู่ทวดสอง โทรหาพ่อกับแม่ก็ไม่มีใครรับ ที่นี่มีคนดูดวงให้ผม บอกว่าคืนนี้ลูกสาวผมจะเกิดเรื่องใหญ่ รบกวนปู่ช่วยไปดูหน่อยว่าลูกสาวผมอยู่บ้านหรือเปล่า”