อู๋อินจับเถียนต้าฝู่ยัดลงในไม้โลงขนาดเล็กที่เธอทำขึ้นเอง จากนั้นก็ออกจากหมู่บ้านไปทันที
อู๋อินออกจากบ้านไช่เยว่ทางระเบียง ขี้เกียจนั่งลิฟต์ ตอนเข้ามาก็เข้าทางระเบียงเหมือนกัน
ไช่เยว่กับเว่ยเชิ่นที่เคยตกใจมาแล้วครั้งหนึ่ง คราวนี้จึงสงบลงมาก
“ฉันกลับมาแล้ว~” อู๋อินเก็บดาบวิญญาณแล้วเดินเข้าไป
“เมื่อกี้นายขี่ดาบเล่มนั้นบินลงไปเหรอ?” เว่ยเชิ่นถามอย่างสงสัย
“ใช่” อู๋อินพยักหน้า เห็นเว่ยเชิ่นยังจ้องดาบของเธอไม่วางตา จึงถามว่า “นายอยากลองวิชาบินขับดาบไหม?”
เว่ยเชิ่นรีบส่ายหน้า “ไม่! ฉันไม่อยากลองสักนิด! ฉันอยากยืนอยู่บนพื้นให้มั่นคงก็พอ!”
ไช่เยว่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ส่ายหน้าตาม “ฉันก็ไม่อยาก”
“ไอ้ขี้แพ้” อู๋อินดูถูกทั้งสองคนอย่างเท่าเทียมกัน แล้วเดินไปหาหลี่ชุนเหมย์ เปิดไม้โลงขนาดเล็กก่อนจะดึงเถียนต้าฝู่ออกมา
พอเถียนต้าฝู่ออกมาและเห็นหลี่ชุนเหมย์ ก็รีบวิ่งไปหลบหลังเธอทันที
“แม่! เธอฆ่าหมอผีไปแล้ว!” เถียนต้าฝู่ร้องเสียงหลง
หลี่ชุนเหมย์หดรูม่านตา มองอู๋อินด้วยแววตาหวาดกลัว
“อย่าพูดเหลวไหล” อู๋อินกระชากเถียนต้าฝู่ออกมา แล้วสะบัดมือทีหนึ่ง เว่ยเชิ่นกับไช่เยว่ก็เห็นเถียนต้าฝู่ได้
“อย่าพูดมาก! เอาสัญญาสมรสออกมา!” อู๋อินพูดจบก็หันไปถามไช่เยว่ “ผู้ช่วยของเธอเอากำไลมาให้หรือยัง?”
“เอามาแล้ว อยู่ตรงนี้” ไช่เยว่ยื่นกล่องใบหนึ่งให้อู๋อิน
“นี่เป็นสินสอดที่บ้านฉันส่งไป ของที่ส่งออกไปแล้วไม่มีเหตุผลต้องเอาคืน! อีกไม่นานไช่เยว่ก็จะเป็นเมียฉันแล้ว!”