ไช่เยว่กับเว่ยเชิ่นยืนตาค้างอยู่ข้าง ๆ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมหลี่ชุนเหมย์ที่เมื่อครู่ยังคลุ้มคลั่งเหมือนคนบ้า จู่ ๆ ถึงนิ่งเงียบเหมือนไก่ป่วย ไม่ขยับเขยื้อนหรือด่าทออีกเลย
“ตอนวันเกิดคุณได้รับกำไลหยกมาวงหนึ่งใช่ไหม” อู๋อินหันไปถามไช่เยว่
ไช่เยว่พยักหน้าทันที “ใช่! วันเกิดฉันได้รับของขวัญตั้งหลายชิ้น เลยเอากลับบ้านไปวางไว้ก่อน รอสุดสัปดาห์ที่ว่างค่อยแกะพร้อมกัน ตอนนั้นก็แกะเจอกำไลหยกวงหนึ่งจริง ๆ
ตอนนั้นฉันยังสงสัยเลยว่าทำไมคนให้ของขวัญถึงไม่ลงชื่อ แล้วก็แปลกใจด้วยว่าคนรอบตัวฉันจะให้กำไลแบบนี้เป็นของขวัญวันเกิดได้ยังไง”
สำหรับผู้หญิงที่มีฐานะอย่างไช่เยว่ หากคนที่ไม่ได้สนิทกันให้ของขวัญ อย่างมากก็ให้เพื่อแสดงน้ำใจ ไม่มีทางให้กำไลหยกแบบนี้
ถ้ามีคนให้กำไลหยกเธอ ก็ไม่มีทางให้กำไลที่คุณภาพแย่จนเอาออกไปอวดใครไม่ได้เด็ดขาด
พูดตรง ๆ การให้กำไลหยกราคาถูกแบบนี้แก่ลูกสาวตระกูลไช่ แทบจะเป็นการดูถูกกันชัด ๆ
“กำไลวงนั้นคุณภาพแย่มาก แถมขนาดวงก็ไม่พอดีกับข้อมือฉัน ใส่ไม่ได้” ไช่เยว่พูด “ฉันคิดอยู่นานก็ยังนึกไม่ออกว่าใครเป็นคนให้”
“งั้นรีบเอากำไลออกมาสิ” เว่ยเชิ่นเร่ง “เอาให้อู๋อินดู เธอต้องมีทางจัดการแน่”
“ตอนนั้นฉันเอาของไปเก็บไว้ในตู้ ต่อมาคุยกับผู้ช่วยแล้วได้ยินว่าเธออยากซื้อกำไลมาใส่ ขนาดข้อมือของเธอพอดีกับวงนั้น ฉันคิดว่าฉันเก็บไว้ก็ไม่ได้ใช้ เธอชอบก็เลยยกให้ไป ตั้งแต่ได้ไปเธอก็ใส่ติดตัวตลอด”
กำไลหยกราคาหลายพันสำหรับไช่เยว่แล้ว ใส่ไปก็เสียภาพลักษณ์จริง ๆ แต่สำหรับผู้ช่วยสาวธรรมดาที่แค่อยากใส่ให้ดูมีอะไรประดับสักชิ้น ก็ถือว่าเหมาะพอดี